Bloedhonden

In tegenstelling tot de vorige rectorsverkiezingen vier jaar geleden, heeft de Leuvense studentenraad LOKO - nochtans goed voor bijna tien procent van de stemmen - deze keer geen voordelen kunnen halen uit haar positie. Erger nog, de organisatie was nog nooit zo verdeeld. LOKO zit in een institutionele en existentiële crisis en beseft het zelf niet eens. De toekomst belooft ook geen beterschap. Bloedarmoede treft de rangen.
Toen bijbelexegeet Marc Vervenne in 2005 rector van de K.U.Leuven werd, kregen de studenten voor hun loyaliteit toegang tot de hoogste raden en bestuursorganen van de universiteit. Dat mag gerust een historisch hoogtepunt genoemd worden in de geschiedenis van de Vlaamse studentenbeweging, die sinds jaar en dag ijverde voor meer inspraak en democratie aan de instellingen. Plots was daar echter die situatie waar stu-denten ook bedrijfsleiders werden en zich als medebestuurders dienden te houden aan bepaalde interne afspraken, zoals bedrijfsgeheim.
LOKO heeft zich nooit gerealiseerd dat met een nieuwe positie een nieuwe structuur, organisatie en filosofie nodig is. En deze zaken, die het verschil maken tussen slagen en falen, zijn tot op de dag van vandaag niet of nauwelijks uitgewerkt. Na vier jaar medebestuur, zo blijkt nu duidelijk, zijn de Leuvense studenten er niet in geslaagd van deze verworven positie een significante en zichtbare meerwaarde te maken. De rectorsverkiezingen hebben het deficit getoond van een structuur die niet is aangepast aan de taak en de verantwoordelijkheden die ze heeft. Het bestuur van LOKO heeft de afgelopen weken bewezen dat LOKO als organisatie disfunctioneert en dat malgoverno meer de regel dan de uitzondering is.
Van bij aanvang van de rectorsverkiezingen bleek duidelijk dat LOKO verdeeld was in twee kampen. De ene helft gunde nierspecialist en vicerector Mark Waer het hoogste zitje in de Naamsestraat, de andere helft vond jurist Koen Geens een betere kandidaat. Op de eerste vergadering waar de studenten beslisten op wie ze zouden stemmen in de eerste stemronde, kwam Waer uit als favoriet. Ontevreden over de uitslag, zetten de voorstanders van Geens de dagen daarop een offensief in. Daarbij werd geen enkel middel geschuwd. Zo werden sommige leden van de LOKO-top gechanteerd met informatie die zogezegd uit betrouwbare bron afkomstig was en onder druk gezet om vooral niet te spreken en te lobbyen voor Waer als men geen motie van wantrouwen wilde riskeren. Politici in het klein waren ze, onze studentenvertegenwoordigers.
En zelfs na LOKO's tweedee Bijzondere Algemene Vergadering bleven de spelletjes en samenzweringen duren. Beseffend dat ze niets meer te verliezen hadden, handelden diezelfde ontevredenen nu uit wraak, revanchisme en rancune. Sommige studentenleiders ontpopten zich tot kleine en grote machiavellisten en wierpen alle mogelijk middelen in de strijd om hun eer te zuiveren. Bloedhonden werden het, die nog vlug enkele openstaande rekeningen inden. Er werd gelogen, bedrogen en afgedreigd dat het niet mooi meer was. Elementen uit de persoonlijke levenssfeer werden gevaarlijke wapens in de strijd. Her en der werden, samen met enkele presessen van grote kringen, geheime vergaderingen gepland om - finaal en als hoogtepunt van dit zielige vertoon - de val van de voorzitter voor te bereiden.
Balans: drie ontslagen ingediend, waarvan een van de ondervoorzitter die ietwat cynisch klaagt over "een gebrek aan vertrouwen". Een gigantische vertrouwensbreuk tussen de kringen en haar vertegenwoordigers. En een bestuursconcept dat tot zijn uitersten is gepusht en op punt staat te kraken.
De studentenorganisatie ligt uitgeteld in de lappenmand en het is haar eigen domme, domme schuld. Ze heeft consequent geweigerd de discussie aan te gaan over haar eigen bestaan, haar organisatiestructuren, haar doelstelling. Het is zelfs zo erg dat pogingen om de scheve situatie recht te trekken, werden gefnuikt door kandidaat-voorzitters die vreesden dat hun macht zou verminderen. Nu betaalt LOKO daar de rekening voor, ten koste van enkele menselijke drama's. En eigenlijk kan je maar hopen dat het volgende werkjaar compleet de verkeerde kant uitgaat, dat de zaak dermate verrot dat het besef begint te groeien dat men verkeerd bezig is. Maar zolang onze politici-studentenvertegenwoordigers spelletjes blijven spelen ter persoonlijke eer en glorie, zonder nog enig gevoel voor fatsoen en kiesheid, zal er niets veranderen. Misschien moet de universiteit zich maar eens afvragen of LOKO wel haar 250.000 euro aan jaarlijkse werkingsmiddelen waard is. Me dunkt ab-so-luut van niet.

Maarten Goethals

Ondergetekende verkondigt de waarheid. Wie vindt van niet, is ofwel ongeïnformeerd, ofwel studentenvertegenwoordiger.