We zijn er

't Is voorbij. U heeft hem in handen. Veto 25. De laatste. De allerlaatste van het academiejaar. We hebben er bloed, zweet en andere lichaamsvochten in gestoken. We hebben er onze slaap voor gelaten, onze lessen en ons sociaal leven. We hebben ervoor gevlogen, gevochten, geschreven, we hebben erover gedroomd. We zijn ervoor naar fucking Diest gereden en terug.
Nu kunnen we dat alles loslaten en met een cocktail liggen bakken aan de Costa Del Sol. Dan kunnen we terugdenken en tevreden zijn. Niet alleen over deze Veto, niet alleen over het afgelopen jaar. Ook over de afgelopen vijfendertig jaar. Met dit nummer sluiten wij immers ons koralen jubileum jaar af. Koraal? 't Is dat zoekmachine Google het ons wist te zeggen, zelf zouden we er nooit opgekomen zijn. De uitvinder van de Nederlandse taal was een grapjas. Of een dronkaard.
Vijfendertig jaar, het roept vragen op over wat de toekomst brengen zal. Een knoert van een midlifecrisis? Wij gaan in afwachting alvast het glas heffen op de voorbije vijfendertig jaar. Geen klein, fijn feestje voor de intimi, maar een heuse knalfuif met alle Vetoranen van vroeger en nu, van nu en straks. Als u er nu voor het eerst van hoort, bent u hoogstwaarschijnlijk niet uitgenodigd. Trek het u niet aan. Verschil moet er zijn.
Eens onze kater verwerkt is, valt dat verschil weer weg. Dan wijden wij ons net als u, lieve lezer, aan de examens, die legale misdaad tegen de mensheid. Dan verdiepen wij ons in cursussen alsof er geen morgen is. Dan produceren wij papers alsof wij niets anders te doen hebben. Terwijl u goed genoeg weet dat wij wel andere dingen schrijven. Deze Veto bijvoorbeeld en de vierentwintig vorige. Wij hebben ze geschreven en u heeft ze gelezen. Waarvoor dank.
Good night, and good luck.

(gj)