Studentenpeiling: de crisis

Crisis raakt studenten (nog) niet

De jeugdwerkloosheid is met veertig procent gestegen, het onderwijs bespaart drastisch en Alma slaat ook dit jaar weer zijn prijzen op: de crisis tiert welig in K.U.Leuvenland. Wij vroegen ons dan ook terecht af hoe groot het gat is dat studenten in hun begroting moeten dichten. Gelukkig blijkt dat een getal te zijn met niet al te veel nullen.

Ide Smets & Eric Laureys

Wij besloten vorige week naar ACCO te trekken en troffen jullie daar in horden schuifelend voor de kassa aan. We waren de boekenwinkel ontzettend dankbaar zijn wachtrijenprobleem nog niet helemaal te hebben weggewerkt en hadden meteen de ideale plaats gevonden voor een kleine studentenpeiling. Terwijl de aanblik van toekomstige cursusaankopen jullie nog in een toestand van lichte verbijstering bracht, overvielen wij honderd wachtenden prompt en zonder scrupules met drie vragen over datgene waar zelfs elke staalarbeider in België wakker van ligt: de crisis.

Wat wij in eerste instantie graag wilden weten was of jullie studenten überhaupt wel één eurocent minder spenderen dan voordien. In eenennegentig procent van de gevallen bleek het antwoord hierop volmondig negatief te zijn. De meeste studenten gaven als verklaring aan dat er niet geknipt was in hun zakgeld en er bijgevolg niet minder gespendeerd moest worden. Al hoorden we hier en daar toch ook wel dat er misschien niet echt minder geld werd uitgegeven, maar dat je er tegenwoordig wel minder mee kan kopen. Een paar economen legden ons daarenboven uit dat minder geld spenderen net het slechtste is wat je op dit moment kan doen. "Dat is nu de oorzaak van de crisis. Je moet net meer geld uitgeven," aldus een student Accountancy and Financing.

Wanneer we de negen studenten die aangeven minder geld te besteden, om wat meer uitleg vragen, blijkt dat zij nu ook weer niet zo diep in de beurs moeten tasten om rond te komen. Het ging eerder om besparingsmaatregelen als "Ik koop wat minder brol" of "Ik ga wat minder shoppen" waarmee studenten de crisis compenseren. De enige buitenlandse studente die wij ondervroegen was meteen ook de enige persoon die duidelijk aangaf minder geld te spenderen. Zij dacht heel bewust na over waar ze nog wél geld aan wilde geven en wat het volgens haar integendeel niet meer waard was.

Sociale nood

De logische tweede vraag van onze enquête peilde naar de schrik die studenten hebben om geen werk te vinden eens ze op de arbeidsmarkt belanden. Hier helden de resultaten iets minder over naar één kant. Zevenenzeventig procent van de studenten gaf aan daar voorlopig nog helemaal niet mee bezig te zijn. Vooral omdat er vanuit werd gegaan dat deze golf in de conjunctuur wel gepasseerd zal zijn eens er naar werk moet gezocht worden. Een studente maatschappelijk werk dacht dat de economische recessie in haar voordeel kan spelen: "Door de crisis zullen er alleen nog maar meer mensen in sociale nood terecht komen en beroep moeten doen op maatschappelijke voorzieningen." Voor bepaalde studierichtingen maakte het natuurlijk gewoon geen verschil of er nu wel of geen economische crisis is. "Ik studeer Filosofie en de gedachte aan werkloosheid is een constante in mijn leven," werd er ons verteld. Iets arroganter klonk het ook: "Ik studeer Rechten. Aan de Rechtenfaculteit kennen we het woord 'crisis' niet."

Zij die wel wakker liggen van het feit misschien geen job te zullen vinden, zien dat eerder als het resultaat van een logische redenering. Er zijn minder jobs op de arbeidsmarkt, en dus is er meer werkloosheid. Bijgevolg zal het ook voor hen minder makkelijk zijn om aan een job te raken.

Dilemma

Ten derde wilden wij ook graag een antwoord op de vraag of er toekomstgericht is nagedacht bij de bepaling van de studiekeuze. Wij vragen met andere woorden of er op safe is gespeeld. Uit de cijfers konden we besluiten dat de student de dag van vandaag zijn studiekeuze niet laat bepalen door de typische ouderlijke repliek: "Je vindt daar geen werk mee!" Maar liefst zesenzeventig studenten antwoordden volmondig 'Uit interesse' op de vraag waarom ze hun huidige opleiding volgden. Ook de studenten die we bij het ja-kamp rekenden, hadden hun interesses niet helemaal verloochend. Slechts een enkele studente bekeek het allemaal heel nuchter: "Wie kiest er nu een job waar geen toekomst in zit?" In de meerderheid van de gevallen ging het daarentegen over studenten die twijfelden tussen twee richtingen zoals bijvoorbeeld communicatiewetenschappen of psychologie en die dan de studie met het meeste werkzekerheid hadden verkozen. We kwamen wel meerdere keren studenten tegen die met het oog op een job als specialisatie arbeidspsychologie hadden gekozen, ondanks het feit dat klinische psychologie hen misschien net iets beter had gelegen. Een masterstudente Educatieve studies verklaarde haar studiekeuze met een oeroude wijsheid: "Het onderwijs is een sector die altijd blijft bestaan."