De KOE speelt 'Een Gelukkige Verjaardag'

Jan Decorte doet huilen

Compagnie de KOE vierde haar twintigste verjaardag passend met 'Een Gelukkige Verjaardag'. Nieuwsgierig trokken we naar de Schouwburg om mee te feesten. Namen als Jan Decorte en Sien Eggers doen immers veel goeds vermoeden. Na afloop kunnen we stellen dat regisseur Peter Van den Eede erin geslaagd is een sterke voorstelling af te leveren, al had hij Jan Decorte misschien beter kunnen thuislaten.

Herlinde Hiele

Gebaseerd op de documentaire Grey Gardens van Albert en David Maysles uit 1976 toont de voorstelling een dag uit het leven van twee aristocratische vrouwen die een excentriek maar verloederd leven leiden in hun landhuis in East Hampton, New York. De lichten in de zaal bleven de hele tijd gedempt branden, zodat de acteurs de zaal duidelijk konden zien. Het publiek werd immers de hele tijd aangesproken, alsof we zelf te gast waren op het verjaardagsfeestje van de dame des huizes. Zo namen we beetje bij beetje kennis van de bizarre familiegeschiedenis van de bewoners van 3rd West Avenue. Soms doken daarbij verhalen op over wasberen, vanille-ijs, brandweermannen en zelfs af en toe Jackie Kennedy.

Komisch

Sien Eggers speelde perfect de rol van een warrige vrouw die de hele eerste helft ligt te kronkelen in een witte ligstoel. Met haar gevoel voor timing waarmee ze haar verwarde zinnen de zaal instuurde, zorgde ze voor komische momenten. Nico Sturm, van wie wij al fan zijn sinds hij als Thieu in De Smaak van de Keyzer ons hart stal, was minstens even geweldig. De hele voorstelling lang steeds weer op dezelfde anekdote terugkomen en telkens opnieuw de zaal aan het lachen krijgen, je moet het maar doen. Al moet het gezegd worden dat hij sporadisch ook een charmant danspasje mocht opvoeren.

Huilen

De prestatie die Jan Decorte daarentegen neerzette, was om te huilen. Hij zat de hele tijd het script te lezen en kwam regelmatig tussenbeide met bizarre stukken afgelezen tekst, de sigaar in de hand. Als hij dat een hele voorstelling zou hebben volgehouden en zich op die manier een beetje koest hield, hadden we het misschien nog kunnen tolereren. Helaas kwam toen het moment waarop hij een monoloog afstak. Het blad in de hand, hield hij een saai betoog dat ons absoluut niet kon boeien, daarbij fouten makend bij het aflezen en het publiek nauwelijks aankijkend. Triest.

Sigrid Vinks, de levensgezellin van Decorte die naar goede gewoonte ook hier weer aan zijn zijde op de planken stond, deed gelukkig beduidend beter. Zij dartelde over het podium en wist sterk gestalte te geven aan haar personage, nu eens melancholisch en dan weer uitzinnig.

Kluwen

Al bij al was 'Een Gelukkige Verjaardag' een sterke voorstelling. Het warrige kluwen van dialogen werd - althans toch door het merendeel van de acteurs - helder gebracht. De bij momenten absurde woordenstroom die onophoudelijk doorraasde en soms tot kleine versprekingen leidde, kon hen niet uit hun lood slaan. Sien Eggers floreerde en Nico Sturm charmeerde. We wensen de KOE proficiat en Een Gelukkige Verjaardag.