De staatloze student: Majd Khalefi

"Ik ben nog nooit in mijn eigen land geweest"

Leuven is een smeltkroes van rassen en culturen. Elke vreemdeling in deze stad heeft een apart en soms bizar levensverhaal. Deze week lichten we Majd Khalefi eruit. Majd is student aan de K.U.Leuven en staatloos. Al hoopt hij binnenkort ook Sire te mogen zeggen tegen Albert II van België.

Ide Smets & Eric Laureys

Majd Khalefi:«Ik ben hier heel toevallig met het vliegtuig beland. Oorspronkelijk ben ik geboren in Dubai. Ik heb een beetje een speciale jeugd gehad. Om de vier jaar woonde ik in een ander land. Mijn ouders zijn vrij vroeg gescheiden, en dan wisselde ik vaak van land met de bedoeling om de beurt even bij hen te kunnen wonen. Ik woonde onder andere in Koeweit, de Verenigde Arabische Emiraten, Syrië, Jordanië. Ook mijn onderwijs heb ik een beetje overal gevolgd. Toen ik verder wilde studeren, zocht ik een fijne plek om dat te kunnen doen. Toevallig ben ik beginnen lezen over België. Hier worden namelijk veel opleidingen in het Engels aangeboden. Maar mijn eerste plan was wel om de taal te leren en een job zoeken tot ik genoeg Nederlands kende om te beginnen studeren.»

Staatloos

Majd:«Ik ben Palestijns van nationaliteit, maar eigenlijk ben ik staatloos. De meeste landen van de wereld erkennen mij dan ook als staatloos. Mijn vader is weggegaan uit Palestina. Dan is hij in Syrië terechtgekomen en vervolgens geëmigreerd naar de Emiraten waar ik geboren ben. Volgens de wetten van de Emiraten heb ik geen recht om die nationaliteit te krijgen en in de meeste landen was de situatie gelijkaardig. Ik heb ondertussen een VN-paspoort. De eerste procedure die ik hier in België moest doorlopen, was de erkenning van mijn staatloosheid. Na twee jaar ben ik erkend, en mocht ik overschakelen naar een echte naturalisatieprocedure. Ik moest wachten om een onbepaalde verblijfsvergunning te krijgen. Ik heb toen geprobeerd om mijn kennis van het Nederlands op te vijzelen, mijn sociale contacten uit te breiden en ook wat hobby's te zoeken. Ik heb een tijdje bij de Chiro gezeten, dat was een prettige ervaring. Ik haalde ook een Belgisch middelbareschooldiploma via het systeem van de middenjury.»

«Na wat omwegen via wetenschappelijke studierichtingen ben ik terechtgekomen bij Arabistiek. Doordat ik in de verschillende landen van het Midden-Oosten heb gewoond kan ik het dialect spreken van ongeveer tien landen: Egyptisch, Koeweitisch. Nu zit ik in het derde jaar.»

Naturalisatie

Majd:«Ondertussen word ik voor het einde van het jaar normaal gezien genaturaliseerd. Ik denk dat dat proces al begonnen is vanaf de eerste dag dat ik hier ben aangekomen, ondertussen zes jaar geleden. Het vervelende is dat ik in die tussentijd nooit veel heb vernomen over de vorderingen in het dossier. Het gaat altijd via het gemeentehuis en dan naar buitenlandse zaken in Brussel. Dat gebeurt allemaal zonder enige persoonlijke informatie. Dat is wel jammer, want ik ben het gewoon om altijd op de hoogte te zijn. In al die landen waar ik heb verbleven was er steeds een persoonlijk contact met de persoon die mijn dossier beheerde. Nu is het een beetje verwarrend wat er aan het gebeuren is, je moet heel lang wachten, maar tegelijkertijd komt alles wel in orde.»

«Er zijn verschillende criteria om in aanmerking te komen voor regularisatie. Je wordt onder andere beoordeeld op je sociale integratie. Je politieke en humanitaire situatie worden ook beschouwd als een soort criterium. Ik ben dus staatloos en heb de facto geen nationaliteit. Ik kan nergens terecht, want ik mag ook niet terugkeren naar Palestina. Mijn sociale integratie was ook een belangrijk punt. Ik heb veel informatie moeten verzamelen over wat ik de voorbije vijf jaar allemaal heb gedaan. Het heeft bijvoorbeeld geholpen dat ik de afgelopen jaren studentenjobs heb uitgeoefend.»

Nationalisme

Majd:«Ik heb zelf geen nationalistisch gevoel, ik ben namelijk nooit in mijn land geweest. Ik ben altijd buitenlander geweest en kan dus moeilijk zeggen dat ik nostalgie heb voor mijn land. Ik mis mijn vrienden wel overal in die landen, maar ondertussen zou ik België misschien het meest missen. Ik ben hier ondertussen zes jaar, dat is langer dan in enig ander land in het het Midden-Oosten waar ik ooit heb verbleven.»

De Muur

Majd:«Ik ga proberen een manier te zoeken via mijn vrienden van de Noord-Zuid Studentengroep om debatten te organiseren, zodat ik meer kan te weten kan komen over de andere kant van het Palestijns-Israëlisch verhaal. Ik heb de kans nooit gehad zolang ik daar was. Ik heb nooit met een Israëli gepraat behalve hier in België. Ik heb een kleine droom om binnen bepaalde tijd, als ik afgestudeerd ben, educatieve reizen naar het Midden-Oosten te organiseren. Nu is er in Palestina totale isolatie, en door de muur groeien de mensen alleen maar verder van elkaar maar op zo een kleine afstand. Je kan het perfect vergelijken met een mens uit Leuven en een mens uit Heverlee die zo dicht bij elkaar wonen.»