No Songs No Fun in Het Depot

Brahim & ruimtevaartgeluid

Something is rotten in the state of pop music. Hoe het hoerige Sabam geramd werd door de geëxalteerde Linkse Kerk, kon u eerder lezen in uw favoriete studentenblad. Vorig weekend werd op verschillende plekken in Leuven een Kopiefeest gehouden. Vorige dinsdag tenslotte kreeg GALM zijn vijftien minuten roem.

Geert Janssen

GALM, voluit Genootschap Auteurs Lichte Muziek, verenigt de belangen van muzikanten. De vereniging trok aan de alarmbel met de aberrante stelling dat muzikant een knelpuntberoep dreigt te worden. Voor de details over de kwestie verwijzen wij u graag door naar het opiniestuk dat Alex Callier van Hooverphonic en Hairglow publiceerde in De Morgen van woensdag dertig september.

Jan Theys, manager van the Black Box Revelation, publiceerde een gelijkaardig stuk in de De Standaard van diezelfde dag. Die laatste had eerder al de stunt opgezet waarbij the Black Box Revelation op Pukkelpop een kapotte platina plaat ontving om aan te geven dat hun debuut-CD Set Your Head On Fire vijftien duizend keer illegaal gedownload was.

Rabbi

Dinsdag negenentwintig september organiseerde GALM onder de vlag No Songs No Fun een benefiet. Een kleine twintig aangesloten artiesten betraden de bühne van Het Depot, begeleid door de GALM-band met naast de nodige nobele onbekenden ook Jan Hautekiet. Het opzet van de avond was dat men elkaars nummers ging coveren. Zo'n concept spreekt tot onze verbeelding als het mes van een rabbi tot de voorhuid van een pasgeboren Jood. Stiekem hoopten wij op een polderkruising tussen the Desert Sessions en The Last Waltz. Dat is No Songs No Fun echter niet geworden. Maar muzikaal lekkers viel er genoeg te rapen. Stoute kindjes kregen de roe.

Dons

De over het paard getilde Jan De Wilde liet zijn grijze opastem mooie dingen doen met Daar Gaat Ze van Clouseau. Kan iemand de man zo snel mogelijk á la Rick Rubin de studio in slepen om een reeks American-achtige CD's op te nemen? Wij danken u bij voorbaat. Jonkie Lenny Crabbe van Freaky Age ging indrukwekkend aan de haal met Voir Un Ami Pleurer van the late, great Jacques Brel. Hij torste bovendien een snoezig donssnorretje dat hem vast veel poontang pie zal opleveren bij de meisjes van het vijfde middelbaar. Als Jasper Erkens hem niet voor is tenminste.

Schijnbaar moeiteloos drukte Gert Bettens van K's Choice en Woodface zijn stempel op Vinager & Salt van - zij weer - Hooverphonic. Wannes Capelle van Het Zesde Metaal maakte serieus indruk door een hele mooie dialectvertaling van My Heroics, Part One van Absynthe Minded af te leveren. Het hoogtepunt van de avond werd echter geserveerd door - kijk eens aan, lang geleden - mevrouw An Pierlé. Zij waggelde hoogzwanger het podium op om een doorleefd De Dag Dat Het Zonlicht Niet Meer Scheen van John Terra te kwelen.

Knuffel

John Terra zelf bleek ook nog te leven en leverde een abominabel Eerste Sneeuw af. De immer goedgemutste Brahim werkte op onze lachspieren met zijn versie van Waiting Like A Dog van Jasper Erkens. Opeens geloofden wij dat er malaise heerst in de muziekbusiness.

Die crisis is door No Songs No Fun geenszins van de baan. Toch zijn we er zeker van dat er wel ergens een oplossing zal opduiken. Bovendien zijn we blij dat we van de partij waren.