Heilige huisjes (1): Yannick Lefevre

"Normaal leven is niet meer mogelijk in Israël"

Kerken staan leeg, criminaliteit en huizen van lichte zeden floreren. God is dood verklaard en Europa is veroverd door horden ongelovigen. Veto heeft de strijd echter nog niet opgegeven en gaat op zoek naar religieuze medestudenten. Deze week spraken wij met Yannick Lefevre, een Joodse student taal- en letterkunde.

Ide Smets & Jelle Dehaen

Veto: Hoe Joods ben jij?

Yannick Lefevre: «Behoorlijk. Ik probeer zoveel mogelijk op de Sabbat naar de synagoge te gaan en ik eerbiedig de heilige dagen. Ik ga regelmatig naar Israel, draag soms een davidsster en ik eet koosjer. Ik behoor wel tot de liberale strekking binnen het Jodendom. Wij passen ons meer aan de moderne wereld aan dan de orthodoxen die mij overigens met de nek aankijken omdat ik volgens hen maar een lauwe gelovige ben. Mannen en vrouwen worden normaal gezien van elkaar gescheiden in de synagoge maar dat is bij ons niet het geval. Mijn rabbi is een vrouw, op de Sabbat komen we met de auto naar de synagoge en ook het homohuwelijk is toegelaten bij ons.»

Veto: Wat betekent het om Joods te zijn?

Yannick: «Wat ons Joods maakt is dat wij geloven in één God, ons leven daaraan wijden en de wetten gehoorzamen. Als Jood krijg je vanuit je hele gemeenschap ingegeven dat je één groot volk bent. Wij horen bij elkaar, de geschiedenis van ons volk gaat meer dan vijfduizend jaar terug. De verhalen die je daarover hoort zijn niet gewoon verhalen, maar wel mijn verhalen die voorafgaan aan alles wat ik nu meemaak.»

«Het biedt me geen troost of veiligheid om tot de Joden te horen. Ik krijg wel het gevoel dat ik daar thuis hoor, dat het mijn wereld is. Ik heb het er soms moeilijk mee en soms vraag ik me af waar ik mee bezig ben, maar het is iets waar ik uit mezelf naar neig.»

Veto: Hoe sta je tegenover het Israelisch-Palestijns conflict?

Yannick: «Ik ben zionistisch en dus pro Israël. Als ik in Israël ben dan voel ik mij thuis. Het is mijn land en het is mijn droom om er ooit te gaan wonen. Ik vind dat Israël het recht heeft om zich te verdedigen wat niet wil zeggen dat ik het met elk aspect van het beleid eens ben. Hoewel dat meer discussies zijn die wij Joden intern voeren, naar buiten toe zal ik Israël altijd verdedigen.»

Veto: Zo lijkt het alsof er een sterk wij gevoel heerst onder Joden?

Yannick: «Dat wij gevoel is er inderdaad en wordt versterkt door de vele afwijzende reacties. Hier speelt dat niet zo hard, maar ik heb ook vrienden in Canada en daar zijn heel veel negatieve reacties ten aanzien van Israël. Als er heel veel tegen je geprotesteerd wordt en je wordt in elke discussie beledigd, dan creëert dat een groepsgevoel.»

Veto: Vind je dat onze media de situatie in Israël en Palestina objectief weergeven?

Yannick: «De media is misschien wat pro Palestijns, maar dat stoort mij niet. Ik studeer zelf arabistiek wat toch toont dat ik ook graag de andere kant belicht. Wat mij wel erg stoort, is dat er heel vaak op het Palestijnse leed wordt ingezoomd, maar dat er niet getoond wordt hoe het in Israël is. Ik ben in juli in het zuiden van Israël geweest, en daar is normaal leven niet meer mogelijk. Ik vind het jammer dat men bijna enkel sympathiseert met de Palestijnen en Israël wordt voorgesteld als de boeman.»

Holocaust

Veto: Ben je ooit het slachtoffer geweest van antisemitisme?

Yannick: «Ik ben nog niet met antisemitisme geconfronteerd geweest louter en alleen omdat ik Joods ben. Wel worden Joden vaak gelijkgesteld aan Israël waarover ik wel al slechte reacties heb gehad. Ik zou dat geen antisemitisme noemen want dat heeft niet zoveel met het Joods zijn te maken, maar wel met de staat Israël. Persoonlijk zie ik die twee ietwat los van elkaar, maar die vereenzelviging gebeurt vaak.»

Veto: Speelt de holocaust nog een rol in jouw leven?

Yannick: «De generatie van mijn ouders heeft de oorlog niet actief meegemaakt, maar mijn grootouders wel waardoor dat toch gevoelig ligt. Zo ken ik mensen die wanneer ze iets uit de kast halen beschaamd zijn wanneer hun tatoeage uit de concentratiekampen zichtbaar wordt. We zijn nog regelmatig met de Holocaust bezig. Zo zijn er in de Joodse kalender dagen ingesteld die ons herinneren aan wat er gebeurd is. We mogen nooit vergeten wat gebeurd is, maar we moeten wel proberen het achter ons te laten wat vele Joodse jongeren, ook in Israël, vandaag proberen. Het was een vreselijke periode in de geschiedenis, maar het bepaalt mijn leven niet. Ik kan bijvoorbeeld lachen als er een grap over de holocaust wordt gemaakt.»

Israël

Veto: Kloppen de Joodse clichés?

Yannick: «Het is niet waar dat elke Jood pijpenkrullen heeft en vreemde kleren draagt. Maar het is bijvoorbeeld wel waar dat Joden goede handelaars zijn maar dat komt doordat ze in de geschiedenis vaak geen andere keuze gehad hebben. Ik kan dat echter allemaal goed relativeren. Wanneer iemand mij geld geeft, zeg ik bijvoorbeeld: "Zou je dat wel doen, je weet toch dat ik een Jood ben?" (lacht)»