Theatercircus Ronaldo verrast met Cirsenses

Drie generaties, één spektakel

Het familiebedrijfje Ronaldo brengt een combinatie tussen circus en theaterspel. Al meer dan 150 jaar staan ze op het podium. Voor het eerst sinds de succesvolle voorstelling Fili deelt de volledige familie opnieuw de spotlights. Circenses brengt wederom spectaculair en vernieuwend amusement. Afgelopen week hielden ze halt aan Den Bruul in Leuven.

Zoë Schreurs & Simon Slangen

In de circustent worden we onmiddellijk overvallen door de familiale sfeer. We nestelen ons aarzelend op de kleine houten bankjes en leunen aan tegen de rest van het publiek. Het geroezemoes verstomt als een verwarde vrouw plaats neemt in het midden van de tent. Angstig klampt ze haar cello vast en begint haar droeve lied. Midden in de trance onderbreekt de circusventer het strijk- en stemmenspel. Het spektakel kan beginnen.

Met veel geweld ontvouwt zich een kakofonie aan acts. Het is circus met een dubbel gezicht, want te midden van de stukjes circus worden we al getrakteerd op een prachtig staaltje theater. De twee gaan gedurende de hele voorstelling perfect hand in hand. We zien kwetsbare mensen achter de façades van het entertainment, liefdeshistories en onhandige kneusjes die zichzelf willen bewijzen. De muziek van de artiesten begeleidt op geniale wijze de kleine en grote ontwikkelingen in het verhaal. Nu en dan lijkt het toneel zelfs de muziek te begeleiden.

Een tijdelijk einde kondigt zich veel te vlug aan. Na de pauze zullen we hetzelfde verhaal zien, maar dan backstage. We staan er nieuwsgierig tegenover, misschien zelfs wat sceptisch, maar zijn hoe dan ook blij om verlost te zijn van de irritante, luidruchtige tienermeisjes achter ons. Als we opnieuw plaatsnemen, dit keer aan de andere kant van het doek, merken we algauw dat niets is zoals het leek.

De artiest wordt vervangen door de mens, maar het element dat ons zo kon boeien valt niet weg. Het theater dat we voordien dachten gezien te hebben komt nu volledig tot uiting. Geen grootse acts dit keer, maar des te meer humor en intiem menselijk drama. Waar we ergens verwacht hadden een zooitje ongeregeld voor ogen te krijgen, een komen en gaan van gehaaste artiesten, ontrolt een heel verhaal zich - een meeslepend familietoneel. We maken ook kennis met de jongste telg van het dertienkoppige gezelschap die op zijn eigen manier droomt van beroemdheid. Het duurt niet lang of we leven helemaal mee met het kleine jongetje en zijn verhaal.

Na de grootst mogelijke anticlimax doven de lichten. Het doek lijkt te vallen, maar net dan worden we verbaasd door de meest emotionele scene tot nog toe. Het geroezemoes in de zaal stopt en alle ogen richten zich op het middenplein waar een perfect einde gebreid wordt aan een zalige show. Dit ook meteen op een manier die de hele voorstelling typeert: groots in al zijn kleine menselijkheid, met een vleugje magie.