Versleten

Geert Janssen

Age ain't nothing but a number, zo wist de wijze vrouw Aaliyah te melden in het gezegende jaar des Heren 1994. Anderhalf decennium geleden alweer. Aaliyah is ondertussen al acht jaar wijlen. Om maar te zeggen dat de tijd niemand spaart maar iedereen geselt en zout strooit in elke striem.

Bekentenis: lieve lezer, tot u spreekt een oudere jongere. Wij zijn ouder dan onze ouders waren toen wij geboren werden. Wij zijn binnenkort te oud om een buzzypazz te bezigen. Wij kregen onlangs een brief van de Christelijke Mutualiteit met het vrolijke nieuws dat wij niet meer "als persoon te laste verzekerd blijven" na onze volgende verjaardag.

Wij hebben zoveel omwegen en dwaalsporen gevolgd in ons studieparcours dat het gênant wordt. Zeker nu, die eerste weken academiejaar waarin wij dag na dag beseffen dat de Leuvense straten worden bevolkt door jonkies die na de jaren tachtig geboren zijn. De toekomst behoort hen toe maar het heden ook en dat staven ze door tot het eerste licht in fakbars te hangen en desnoods een val van twaalf meter te overleven.

Dus voelen wij ons oud. Wij hebben een universiteit, de Katholieke Universiteit Brussel, zien ten onder gaan. Wij hebben een systeem van kandidaturen en licenties zien verdwijnen en een van bachelors en masters zien ontstaan. Wij hebben een Academische Lerarenopleiding zien gaan en een Specifieke Lerarenopleiding zien komen. Telkens met de nodige praktische problemen. Wij worden elke dag een beetje meer dat ellendige cliché van de eeuwige student. Dus voelen wij ons oud en versleten.

We merken het ook in onze vriendenkring. Mensen trouwen en krijgen kinderen. Of wonen samen en maken carrière. Een enkeling promoveert. Een ander heeft ondertussen het café overgenomen waar wij destijds royaal verbroederden. Een derde persoon staarde ons vorige week aan vanuit de Campuskrant, dat concurrerende vod. Terwijl ze zelf zolang voor Veto heeft gewerkt, geploeterd en gefeest. Ze is nu zo duidelijk een vrouw dat het meisje van vroeger eeuwen verwijderd lijkt.

De conclusie is voor de hand liggend, al te voor de hand liggend: wij moeten dringend afstuderen. Gedaan met spelen, tijd voor werken en serieus worden. Sta ons toe dat wij met heel ons hart hopen dat het volwassen leven niet zo saai is als elke student denkt. Sta ons toe te pretentieus te stellen dat het niveau van Veto zal dalen zonder onze bijdragen.

Misschien is het maar goed dat Aaliyah dit niet meer moet meemaken.