Das Pop live in Het Depot

You never get enough

"Dit is een vooraf opgenomen boodschap van mij, Bent Van Looy. Tijdens de show is het ten strengste verboden stil te staan. Wij willen u zien dansen." Voordat Das Pop op het podium verscheen, schalde deze boodschap door de luidsprekers, of toch iets van die aard. Welnu, het Leuvense publiek dacht daar anders over. Stilgestaan, dat werd er. De openingszin van de avond, "Ik zou hier een dutje kunnen doen," sloeg dan ook de Pop op de kop.

Philip Gallasz

Tomas van Oppens

Was het dan één en al verveling? Welnee, natuurlijk niet. Daarvoor zit er te veel dynamiek in deze groep, met songs frisser dan de jurkjes van Caroline Gennez. Bovendien geeft een ijzersterk nummer als Underground, sufgemixt door o.a. Djedjotronic en Busy P, deze groep met internationale ambities evenwaardige allures. Wie er het tourschema van Das Pop op nakijkt, krijgt een beeld van de drukke najaarsagenda met shows in talloze Europese steden. Om maar te zeggen dat aan de doorbraak wordt gewerkt. En dan verwacht een student toch een heleboel van een Leuvense passage. Opener Fool for love kreeg de schwung er nooit helemaal in, hoe energiek Van Looy, geboren volksmenner, zich de ziel ook uit het lijf joeg. Dat de song niet overtuigde lag ook aan een technisch deficit met de gitaar. Een voorbode voor wat komen zou. Maar liefst viermaal werd de bruine voor de witte ingeruild en omgekeerd. Het slotakkoord sloeg gitarist Reinhard Vanbergen zelfs aan op een derdekeus oranjebruin exemplaar. Ook Saturday night part 1 en Tired konden niet overtuigen. En het wondermooie You werd vakkundig de nek omgewrongen. Minder strijkers, meer gitaar moesten van de song een deel van het nieuwe geheel maken. Kill your darlings heet dat dan.

Duitse Krimi

Van Looy had door dat het publiek niet mee was en bleef aanmanen. "Komaan, dit is Leuven." Zijn oproep kreeg her en der gehoor. Heupen wiegden, een booty shakete. Zelfs een paar armen ging de lucht in. Het alweer negen jaar oude The one met Van Looy voor de gelegenheid op drum, werd ingezet door drummer Matt Eccles op gitaar. En zowaar ontsproot een gitaarriedel die dienst kon dien als intro van een Duitse Krimi. Denk Achtzigerjaren, denk Tatort, denk Schimanski, jawohl. Plaats hierbij een tweede gitaar en een driestemmig refrein. Et voila: handgeklap. Vervolgens ging het crescendo. Girl, be a man was nog te braaf maar vanaf Wings leek het publiek dan toch gewonnen. Pure drieminutenpop die refereert aan Solisbury Hill van Peter Gabriel. Hoogtepunt van de avond was echter Underground. Voortgestuwd door een strakke basriff en gebouwd rond een ijzersterk refrein is dit nummer met geen hamer uit je kop te slaan. Sterke break ook, met stroboscoop, overvloedige cimbalen en jazzy pianotonen. Enig minpunt: de vooraf ingespeelde strijkers hadden live gemogen / gemoeten.

Clint Eastwood

Als afsluiter was de radiohit Never get enough gekozen. De gitaar klonk niet al te zuiver en de elektrische piano te gratuit, maar niettemin blijft dit een hele sterke song. Van Looy besloot daarom het publiek te betrekken. Opzet: als de rechterkant "never get enough" roept en de linker "I can't get enough of your love," ontwikkelt zich een - euhm - amusante samenzang. De meerderheid wist dit wel te smaken en toen Das Pop zich terugtrok in de coulissen werd er alsnog om een bisronde gesmeekt. Die bestond uit het intieme The last love en de Frank Sinatra-cover It was a very good year. Met roffelende trommels, een gitaar zo scherp als de gulden sporen van Clint Eastwood en een Van Looy die op de piano tokkelde als een entertainer in een Saloon was de Far West plots heel dichtbij. Was Leuven dan overwonnen? Niet helemaal, daarvoor was het eerste halfuur te teleurstellend, al werd dit ruimschoots goedgemaakt door wat komen zou. Maar laat ons vrij om van een groep als Das Pop dat tikkeltje extra te verwachten. Liefst bij een weerzien nadat Europa is veroverd, op een niet nader genoemd festival in de buurt.