Nursery Rhyme in STUK

Geluk en weemoed

Vorige woensdag stelde The Nursery Rhyme hun eerste naamloze EP voor in het STUKcafé in Leuven. Het schijfje balanceert smaakvol tussen zoete popmuziek en dromerige folk.

Jeroen Verbeeck

De herfst is weerkundig al een tijdje in het land, maar pas vorige week liet ze zich ook voelen: striemende windvlagen, druilerige regenbuien en een rillende kou. Je zou voor minder op kot blijven zitten achter de warmte van de beeldbuis of het immer altijd interessante computerscherm. Gelukkig was er die woensdag een verwarmend alternatief. Het Leuvense kwartet van The Nursery Rhyme, het nieuwe project van singer-songwriter Jasper Stockmans, stelde in STUK hun eerste EP voor. Die wordt uitgebracht op Sugarbeat, het platenlabel van Anton Walgrave, eveneens een rasechte liedjesschrijver. In het STUKcafé brachten Stockmans en co een gevarieerde set van oude en nieuwe nummers. Vooral die laatste werden met veel belangstelling beluisterd omdat ze nu eenmaal de nieuwe EP belichamen.

Van punk naar pop

Stockmans brak in een ver verleden enkele bescheiden potten met de punkformatie Oversized. Airplay op Studio Brussel, winst op het Rockvonk concours en enkele buitenlandse optredens maakten toen deel uit van zijn glorie. Nu slaat de singer-songwriter het met The Nursery Rhyme over een meer gemoedelijke boeg. Drums, viool, gitaar en piano vormen de basis voor een geluid dat zich het best laat omschrijven als een symfonische kruising tussen Das Pop en Absynthe Minded. De uptempo opener Tonight you're mine en het enthousiaste popnummer Each and every day ademen beiden dezelfde feelgood uit als Das Pop, maar vervallen niet in een klakkeloze reproductie. Mede door het frivole vioolspel klinkt het geluid bij momenten zelfs voller en meer dansbaar.

Heel anders komt de groep uit de hoek met de drie overige nummers. Het jammerende So Long Selina, waar de viool de bovenhand neemt, ontaardt in een heuse ballad. Gelukkig doet het nummer nooit te stroperig aan en vrijwaart het zich van de zeemzoete ondergang. Bij de laatste twee nummers kiest de groep resoluut voor een melancholische ondertoon. Zo nu en dan heb je zelfs de neiging om het volume razendsnel open te gooien, zodat de golf van weemoed en melancholie je nog harder en inniger raakt. Afsluiter She's like a ghost is zo'n voorbeeld van hoe een opgewekte toetsencombinatie op piano kan omslaan in een dromerige mijmering naar, jawel, de alomtegenwoordige liefde. Ook Wonder how long, waarvan de korte intro met wat verbeelding doet denken aan die van Absynthe Minded's Heroics, Part 1. toont dezelfde gelijkenissen. Opvallend is dat net die groep al eens met The Nursery Rhyme toerde. Bovendien staan ze op 3 november nog eens samen op het podium van Het Depot.

The Nursery Rhyme bewijst met de EP dat ze er muzikaal al vroeg staan. Hun muziek klinkt zowel vrolijk als triestig, maar zoekt nooit extremen op. Het wordt alvast uitkijken naar volgend jaar. Tegen dan zou een langspeler van de groep werkelijkheid moeten zijn.