Première 'Too Far East Is West'

De erotiek van de waanzin

Toen wij afgelopen donderdag naar de première van 'Too Far East Is West' van Compagnie Barbarie in STUK trokken, werden wij vergezeld door een knappe, rosse jongedame die vrijgezel is én een hoge functie bekleedt in het Leuvense. Wij waren vastbesloten indruk te maken en hadden al enkele inzichtelijke opmerkingen over de vroege Tsjechov en de late Artaud voorbereid. Toen wij de zaal betraden stonden er op het podium zes schaars geklede meisjes op La Bomba te dansen. Wij zijn zo eenzaam.

Jelle Dehaen

Too Far East Is West wist ons bij aanvang onmiddellijk te boeien. Het decor was bevreemdend, opgebouwd uit kubussen en glazen dozen waarin de actrices kropen. Het was de vermenging van bevreemding en het bekende die de grote kracht uitmaakte van dit stuk. Het bekende kwam onder andere in de vorm van een behoorlijk grappige Hyacint Bucket-achtige Engelse dame en een getormenteerde puber. Dat die puber in een van de glazen dozen stond terwijl zij over haar leven vertelde, zorgde voor een sterk effect. Misschien is het onze claustrofobische aard, maar wij voelden de beklemming bijna fysiek en schuifelden ongemakkelijk in ons zitje.

In een volgende scène stonden alle actrices gedurende enkele minuten verstild voor zich uit te staren. Wie zulke scènes brengt kan hopeloos op de bek gaan, maar hier werkte het wonderwel, vooral door de intense blik die sommige personages uitstraalden. Interessant op zulke momenten is de reactie van het publiek. Aanvankelijk werd er gelachen - hoewel wij geen benul hadden waarom - maar toen de stilte lang genoeg werd volgehouden merkten wij dat ook de vrolijke fransen niet langer wisten hoe te reageren. Het hoogtepunt van de voorstelling kwam in de volgende scène toen Karolien De Bleser een gekwelde ziel speelde die naar het buitenland wou om de chaos in haar hoofd te ontvluchten. De krankzinnigheid stootte ons enerzijds af, maar de erotiek van de waanzin was even present.

Clichés

Helaas zakte Too Far East Is West hierna wat in onder haar eigen gewicht. Reizen, het thema van het stuk, leent zich tot bepaalde clichés en ook vormelijk ontsnapten de dames van Compagnie Barbarie niet aan dit euvel. Het personage met het zware Duitse accent, dat een monoloog hield over authenticiteit, kon - een beetje tot onze verbazing - op veel bijval rekenen bij het publiek, maar naar onze smaak werd het komische effect hier iets te gemakkelijk gezocht. De scène waarin een opblaaskreeft oraal bevredigd werd vonden wij iets te postmodern en maatschappijkritische beschouwingen waarin tussen rijke toeristes - die met hun achterwerk half ontbloot naar het publiek lagen - een halfnaakte griet waart die een stervende arme moet verbeelden, spreken ons testosteron aan, maar niet onze verbeelding.

Doordat de voorstelling echter maar een ruim uur duurde en de verschillende scènes elkaar in sneltempo opvolgden, verveelde Too Far East Is West nooit. De gebreken van dit stuk vielen misschien te wijten aan een gebrek aan rijpheid van de actrices die tevens mee het scenario schreven. Iemand die enthousiast is hoeft niet de hele tijd door te roepen, wie verlegenheid uitbeeldt hoeft niet aan haar T-shirt te frummelen en de humor en de maatschappijkritiek lagen er soms te dik op. Too Far East Is West was al bij al een verdienstelijk stuk dat echter bij vlagen van een wisselend niveau was.