Radio Modern in het Depot

Cherry red lipstick

"Tijd om uw edel achterwerk omhoog te heffen!", zo verklaarde Radio Modernbezielier Ben Mouling de swinging, jiving of wat-je-ook-moge-willen-doen-met-uw-achterwerkavond voor geopend. Gedurfde stelling, wetende dat het nog maar 21u was. Met de afgelopen openingstd's nog vers in het geheugen weet je wel beter; alsof iemand op dit uur al zijn beste beentje zou voorzetten. Radio Modern bewees echter het tegendeel; gedanst hebben we.

Daphne De Wit

De gemiddelde twintiger kan wel degelijk ook vroeg op de avond danspasjes uit zijn benen schudden. Een uur lang wist Dancing Sophie ons aan het dansen te krijgen op The Dirty Boogie met haar "Show me some crazy legs!" Er werd nieuw leven geblazen in de retrojurkjes die we van zolder haalden, en dat we na een half uur - wat zeg ik, tien minuten - al buiten adem waren, kwam alleen maar onze natural blush ten goede. Hoe opgedirkt we ook waren en hoezeer die teerbeminde schoenen niet voorbestemd waren om uren op te dansen, de hele avond lang stond de dansvloer barstensvol.

Quintet

Na Dancing Sophie werd The Big Four aangekondigd, een fiftiesband die met z'n vijven bleek te zijn. Interesting. We vroegen ons na een tijd dan ook af of de pianist er wel bij hoorde; de kleur van zijn hemd leek op te gaan in die van het achtergrondgordijn. Uiteindelijk bleek de band voluit The Big Four Quintet te heten; mysterie opgelost. Naast de naamverwarring brachten ze echter wél de perfecte noten om op te swingen. Met een frontman die niet alleen kon zingen, maar ook klarinet, tamboerijn en dwarsfluit speelde, bracht het vijftal de nodige rock 'n roll waarop wij vlekkeloos onze nieuw verworven dansmoves illustreerden.

Verkleedpartij

De vraag is of men naar Radio Modern komt voor de muziek of voor de verkleedpartij. Cherry red lipstick, schoenen gepoetst, jurkje aan: het is eens wat anders dan het zoveelste hawaï- of barbiethema. Niet dat er alleen vrouwen op de dansvloer stonden, al kun je jezelf afvragen of de mannen voor de muziek of voor de vrouwen kwamen. Of neen, kwamen ze voor de vrouwen of dóór de vrouwen? De helft van de mannen zal waarschijnlijk onder lichte dwang zijn vaste pokeravond ingeruild hebben voor dit retrofeestje. Tja, vrouwenemancipatie anno 2009, in de fifties zou het anders geweest zijn. Zo argwanend als ze mogelijk meekwamen, zozeer stonden ze zich enkele uren later uit te leven op überpopulaire rockabillysongs als Blue Suede Shoes, Great Balls of Fire en C'mon Everybody. We geven het toe: de sfeer zat er dusdanig in dat we zelfs ongegeneerd gretig groteske armbewegingen begonnen te maken op "Volare ho ho, cantare ho ho hoho" en Aline "Et j'ai crié, crié, Aline, pour qu'elle revienne" wanneer DJ van dienst King B (de onvermoeibare Ben) deze de zaal in liet schallen.

Voor herhaling vatbaar, die Radio Modern. Meerdere mensen vroegen zich luidop af wanneer de volgende editie plaatsvindt. In deze fiftiesroes hoopten we even dat onze fiets in een crèmekleurige Vespa veranderd was - helaas. Dan maar met de fiets naar huis. Met koude benen (knikkende crazy legs) en blaren op de linkervoet, maar wie kraait daar nog naar? Radio Modern, see you next time.