Nouvelle Vague in Het Depot vorige week

"Rockmuziek recycleert jaren '60, '70, '80 en '90"

Als John Keats gelijk had met zijn 'Beauty is truth, truth beauty,' dan heeft Nouvelle Vague de waarheid in pacht. Dit Franse collectief steekt klassieke new wave-songs in een koket bossa nova-jasje en voorziet ons zo van een ideale soundtrack voor wisselvallige nazomerdagen en de intredende herfstblues.

Geert Janssen & Jeroen Verbeeck

Veto: Besprekingen van jullie cd's oordelen doorgaans dat sommige bewerkingen beter geslaagd zijn dan anderen.

Mark Collin (toetsenist en producer, red.): «Bij een lied als God Save The Queen bijvoorbeeld is het half-half. Sommigen vinden het geweldig, anderen vinden het a total failure. Hetzelfde met Ça Plane Pour Moi, sommige mensen houden er echt van en andere haten het. Liever zo dan dat iedereen het gewoon oké vindt.»

Veto: Een vriend van ons zag jullie optreden in Gent. Hij hield ervan omwille van de liedjes, zijn vriendin omwille van de sound. Valt jullie publiek op die manier in te delen?

Collin: «Ja. De eerste cd sloeg aan in landen als België, Frankrijk en Engeland omdat mensen over het concept gehoord hadden. De tweede heeft veel meer aandacht gekregen via YouTube. Mensen keken naar onze versie van Dance With Me van The Lords Of The New Church zonder te weten dat het een cover was. Nu komen er veel jonge mensen naar onze optredens, vooral meisjes, die niet weten dat wij covers spelen.»

Veto: Is het jullie missie die oude liedjes te redden van de vergankelijkheid?

Collin: «Ik weet niet of het een missie is, maar ik vind het zeer verfrissend dat jonge mensen via ons de nummers ontdekken. Parade van Magazine is bijvoorbeeld een heel goed liedje en ik houd van onze versie. Als het aan mij had gelegen was het een single geweest in plaats van bekendere nummers als Master And Servant en Road To Nowhere.»

Donker

Veto: Op '3' doen enkele van de originele zangers mee. Werkte dat niet intimiderend in de studio?

Collin: «Ja, zeker. Wij gingen naar hen kijken toen wij jong waren. Maar het bleken aardige mensen te zijn en makkelijk om mee samen te werken. We hadden een goede verstandhouding, een relatie tussen artiesten, perfect.»

Veto: Ooit slechte reacties gekregen van groepen die jullie gecoverd hebben?

Collin: «We hebben bijna alleen maar goede feedback gekregen. John Lydon heeft wel geweigerd om onze versie van This Is Not A Love Song te laten gebruiken in een reclamespot.»

Veto: Jello Biafra van de Dead Kennedys was ook pissig toen jullie versie van 'Too Drunk To Fuck' gebruikt werd in 'Grindhouse' van Quentin Tarantino en Robert Rodriguez.

Collin: «Jello Biafra houdt van onze versie, maar niet van het gebruik in die film. Jello was tegen de film, niet tegen ons.»

Veto: Veel van jullie muziek is op die manier gebruikt in films of reclame.

Collin: «Onze versies zijn toegankelijker, loungy, cool. Eigenlijk totaal verschillend van de originelen. Anderzijds is Bela Lugosi's Dead van Bauhaus in onze versie nog steeds donker.»

Crisis

Veto: Reeds bij jullie eerste album, vijf jaar geleden, was het duidelijk dat het moeilijk zou zijn om deze gimmick langer dan drie albums interessant te houden. Jullie zitten nu aan drie albums, wat zal de toekomst brengen?

Collin: «Je hebt gelijk, maar ik weet het niet. We zullen het concept moeten veranderen, met het huidige hebben we genoeg gezegd. Het alternatief zal een verrassing moeten zijn voor het publiek. We hebben een paar ideeën, maar we weten het nog niet.»

Veto: Punk en new wave zijn ontstaan in een periode van politieke, sociale en economische crisis. Vandaag is het weer crisis. Denkt u dat er een parallel is tussen de muziek van toen en nu?

Collin: «Neen, nu is het iets totaal anders. Ik begon naar muziek te luisteren in '82 of '83, het einde van die crisisperiode. De muziek was toen gericht op de toekomst. Nieuwe materialen en mogelijkheden zoals de ritmebox werden gebruikt. Nieuwe manieren om je te uiten en muziek te maken. Nu is er ook crisis, maar wordt er veel meer gespeeld met de muziek van vroeger. De rockmuziek recycleert de jaren zestig, zeventig, tachtig en negentig. Dit is een totaal ander tijdperk.»

Veto: Wat met genres als grime en dubstep?

Collin: «Ja en nee. Zo nieuw is het ook niet meer, het stamt op de een of andere manier uit de jaren negentig. Grime is een soort hiphop, dubstep komt van drum & bass. Er zijn nieuwe dingen in elektronica, maar die zijn nog underground. In de jaren tachtig was het anders, er was nog geen internet. Muziekstijlen waren totaal gescheiden. Het was onmogelijk om naar The Cure én naar Michael Jackson te luisteren. Bij hun eerste concert waren er vijfduizend Cure-fans in Parijs. Het was underground, maar we waren met veel. Nu kan iedereen naar verschillende dingen luisteren: James Brown én Dizzee Rascal én Placebo. Er is geen scheiding meer.»