Iedereen (uit)verkocht voor Absynthe Minded

In de herfst ruiken zij naar vrouwen

Absynthe Minded vult tegenwoordig zalen zoals bakkers spuitzakken vullen. Het Depot was afgelopen week zo'n overvolle spuitzak. Dinsdag en donderdag kwamen Bert Ostyn, Renaud Ghillebert en hun kameraden de uitverkochte tent bakken. Het publiek likte zich het muzikale slagroom van de lippen.

Jeroen Deblaere & Dorien Styven

Veto: Jullie nieuwste cd werd voor een prijsje meegegeven met Humo. Valt er nog geld te verdienen met het maken van cd's?

Bert Ostyn: «Dat zullen we nog zien, hé (lacht). In elk geval zijn we met die actie volledig uit de kosten. Want een cd maken, dat kost geld. Wij willen een cd maken op onze manier. Met een producer en in een deftige studio, bedoel ik. Als je ziet dat 16.000 mensen die cd kopen, dan is dat wel aangenaam. Dat vind ik super.»

Veto: De plaat heeft geen titel. Wat wil je daarmee zeggen? Staat dat voor een nieuw begin?

Ostyn: «Neen, we hadden gewoon niet echt een titeltrack. Bij vorige cd's was dat wel zo. Daar hadden we een nummer waar alles aan ophangt, een kapstok bij wijze van spreken. Eén keer in je carrière kan je zoiets doen. Voor de rest moet je daar niet veel achter zoeken. We wilden nu ook echt eens focussen op de groepsnaam en het artwork. En voila.»

Veto: Voor het artwork gebruikten jullie dit keer maskers, iets helemaal anders dan de vorige cd's.

Ostyn: «Ja, het is de bedoeling om niet twee keer dezelfde cd te maken. (lacht). En dat is ons gelukt.»

Ghilbert: «We zijn altijd wel bezig met wat kunstdingetjes.»

Veto: Dat blijkt ook uit jullie recente hit 'Envoi; een vertaling van een gedicht van...

Ostyn: «Hugo Claus? (lacht)»

Veto: Ja, die!

Ostyn: «Het was het jaar van Claus en mij werd gevraagd door een Amsterdamse organisatie, Poetracks, om iets te doen met Claus. De andere artiesten hebben hun gedicht in het Nederlands gehouden, maar Ik heb er voor gekozen om mijn gedicht naar het Engels te vertalen. Ik heb ook een ander gedicht gekozen dan mij werd opgelegd.»

«In dat gezelschap was ik overigens echt de vreemde eend in de bijt. Ik was de enige Vlaming. Nederlanders zijn trouwens sowieso helemaal anders dan Vlamingen. Een Vlaming komt pas los na een aantal pintjes, terwijl die Nederlanders na vijf minuten hun hele leven beginnen te vertellen.»

«Ik heb dat nummer toen een aantal keer solo gespeeld, in Amsterdam en in Nijmegen, en dat beviel me wel. In het repetitiekot zijn we daar dan iets mee gaan doen en ondertussen voelt het echt aan als een nummer van Absynthe Minded, met een hele mooie tekst die gaat over schrijven, over creatie, over vrouwen. Een tekst waar we honderd procent achter kunnen staan.»

Veto: Was u vertrouwd met het werk van Claus?

Ostyn: «Voor mij was het niet helemaal nieuw omdat ik al een aantal boeken van Claus gelezen heb en ook al wel wat poëzie. Ik ben geen poëziefanaat, ik zit niet 's avonds in mijn zetel poëzie te lezen. Maar ik heb er wel een beetje voeling mee. Het was natuurlijk wel nieuw voor mij om iets te doen met een tekst die niet oorspronkelijk van mij was.»

«Het is een tekst met een hoog niveau, ook in het Nederlands is het een fantastisch gedicht. Ik wil hier zeker niet beweren dat mijn teksten poëzie zijn, maar ik streef wel naar het idee dat als je de tekst leest, je er dan ook iets aan hebt.»

Veto: Op jullie Facebookpagina hebben jullie een Turkse versie van het nummer gepost. Gebeurt daar iets mee?

Ostyn: «We hebben dat gedaan omdat we op 12 november in de Centrale in Gent samen met een Turkse band, Yüksek Sadakat, spelen. Het is de bedoeling om zoveel mogelijk diversiteit bijeen te brengen voor dat optreden. Ik sta daar ook wel achter, ik heb ook een aantal Turkse vrienden en zo zijn we op het idee gekomen om het nummer te vertalen naar het Turks. Dat moest wel heel fonetisch uitgeschreven worden bij een vriend van mij.»

Veto: Jullie zijn anderhalf jaar naar het buitenland geweest. Zijn jullie nu al doorgebroken buiten onze grenzen?

Ghilbert: «We hebben heel veel gespeeld, onder andere in Frankrijk. We hebben daar ook een verzamelplaat uitgebracht: Introducing Absynthe Minded. Daarop staan alle belangrijke singletjes. Dat was ons visitekaartje. We gaan trouwens een redelijk zwaar contract tekenen bij een sublabel van Universal. Vanaf 2010 zullen we wellicht vertrokken zijn in Frankrijk. We hebben daar ook een booker en een agent en die toestanden. Vanaf dan zal wel duidelijk worden wat we in dat anderhalf jaar gedaan hebben.»

Veto: En verder? Engeland, Spanje, Italië?

Ghilbert: «Die gasten zijn speciale gevallen. Italianen en Spanjaarden luisteren niet veel naar Engelstalige muziek. Dat is eigenlijk een eigen planeet. Als je kijkt naar Rai Uno of zo, dat zijn allemaal Italiaanse charmezangers. In Spanje is dat ook zo. Het wordt dus erg moeilijk om daar door te breken. Misschien via Frankrijk, maar eigenlijk zou het dan beter Canada of Québec zijn waar we doorbreken.»

Veto: Is er interesse om Engelstalige regio's te doen bewegen?

«Over Engeland maak ik mij geen illusies. Ze zullen al snel denken: "Dat is gewoon ne Vlaming die in het Engels probeert te zingen" In Frankrijk bijvoorbeeld werden we enorm goed onthaald. We hebben daar vrij direct airplay gekregen. In Parijs hebben we al voor 2000 man gespeeld. In Londen is ons dat nog niet gelukt.»

«Voor ons moet het ook vooruit gaan. Met alle respect voor Bent en Das Pop, maar wij kunnen geen vier jaar gaan shoppen met een plaat. Wij brengen onze plaat uit en dan zien we wel.»

Veto: Vinden jullie dat jullie erop vooruit gaan als groep?

Ghilbert: «Wij moeten ook oefenen thuis en in het repetitiekot. Ik voel dat we beter worden.»

Ostyn: «Ja, we worden echt beter.»

Ghilbert: «We spelen al negen jaar samen, ergens is dat normaal.»

Ostyn: «Het schijnt dat het maar zeven is (lacht).»

Veto: Op uw Facebookpagina staat dat National Geographic invloed heeft op uw muziek.

Ostyn: «Dat is een grap (lacht). Ja, ik weet het niet eigenlijk. Ik zal het er afhalen.»

Veto: Hans Teeuwen staat er ook op.

Ostyn: «Dat haal ik er ook af! (lacht)»