(500) Days of Summer

De sneak preview vindt niet langer onderdak in de zalen van de zieltogende Studio Filmtheaters. Gelukkig houdt Cinema ZED deze oude Leuvense traditie in stand. Vanaf heden kan u zich om de twee weken op dinsdag laten verrassen door een onuitgegeven film. '(500) Days of Summer' bijt de spits af.

Johan Van Hellemont

De film volgt de romance tussen Tom Hansen en Summer Finn, twee late twintigers die elkaar ontmoeten op de redactie van het wenskaartenbedrijfje waar ze werken. Zoals zo vaak in dit soort films, hebben beide partijen een volledig andere kijk op de liefde en bijgevolg ook op de passionele romance die ze samen opbouwen. Innemende dromer Tom gelooft in de ware liefde zoals die in de zoetste nummers bezongen wordt. De betoverende en vrolijk gestoorde Summer echter, verloor na de scheiding van haar ouders alle geloof in die ene ware. Hoewel de film er niet in slaagt om sommige clichés van zich af te werpen, gebruiken regisseur Marc Webb en scenaristen Scott Neustadter en Michael H. Weber wel verschillende technieken om rond de clichés heen een frisse film op te trekken.

Chronologisch

Wat meteen in het oog springt, is de atypische vertelstructuur. De narratieve logica van menigeen Boy meets girl-vehikel wordt meteen op zijn kop gezet door de film te laten inpikken op dag 290, de dag van de breuk tussen de twee hoofdfiguren. Wat volgt is een uiteenzetting van zowel de romance zelf als van de verwerking van de breuk, zonder acht te slaan op de chronologische volgorde. Al snel wordt het de kijker duidelijk dat de woorden uit de begingeneriek - "This is a story of boy meets girl, but it's not a love story" - niet uit de lucht gegrepen zijn. De nadruk komt immers niet te liggen op de clichés of de hoop op een happy end, maar op wat de tijdspanne van 500 dagen teweeg zal brengen bij Tom en Summer.

Constrastspel

Een goed verhaal alleen maakt echter geen leuke film en hier komt het muziekclip-verleden van regisseur Marc Webb hem goed van pas. Aan de hand van enkele handige montagetrucks, het gebruik van splitscreens en door slim in te pikken op de heen en weer springende vertelstructuur, weet hij de film te vullen met een mooi contrastspel. Het resultaat is meestal van komische aard, zoals in twee opeenvolgende scènes die de nefaste impact van de breuk op Toms werkhouding illustreren. Soms, zoals wanneer Toms verwachtingspatroon in splitscreens wordt gecontrasteerd met de werkelijkheid, weet dit spel van contrasten ook de emotionele impact van de film te verrijken.

Komisch

De hoofdpersonages zijn overigens niet de bordkartonnen figuren uit typische romcoms, maar komen dankzij goede dialogen en de acteerprestaties van Zooey Deschanel en Josep Gordon-Levitt echt tot leven. Hoewel ze soms recht uit een kledingcatalogus lijken te zijn weggelopen, weten beide acteurs met oprechte emotie te reageren op de situaties die het script hen voorschotelt.

De veelvuldige komische momenten - met een musicalpastiche als bizar hoogtepunt - en de muzikale begeleiding in de vorm van onder andere Regina Spektor en The Smiths, ronden het geheel in stijl af. Met zijn eerste langspeelfilm heeft Marc Webb alvast één van de meest onderhoudende romantische films van het jaar afgeleverd.