Tien jaar Funtime Records

"Het eerste half uur na een optreden is altijd total breakdown"

Het Leuvense indielabel Funtime Records bestaat tien jaar. Vrijdag 13 oktober wordt dat gevierd met een labelnight in de club van de Ancienne Belgique (AB). Wij gingen alvast babbelen met Funtime-opperhoofd Johan Quinten, ook bekend als de man met de baard en de dreadlocks van JJ Records.

Geert Janssen

Veto: Wat zijn de hoogtepunten van tien jaar Funtime Records?

Johan Quinten: «Ik vind het altijd leuk als een band doorgroeit naar iets mooiers en iets groters. Wij werken heel vaak met eerste releases van een nog onbevangen band. Die hebben hoge verwachtingen, maar zijn ook bereid er veel werk in te steken. Hoogtepunten benoemen vind ik moeilijk. Het is kiezen tussen mijn kindjes (lacht). Het is leuk om te merken hoe een band als Sedan Vault een weg heeft gevonden naar een breder publiek. Langs de andere kant is het ook leuk te merken dat bepaalde punk- en hardcorebands ondertussen een vaste waarde geworden zijn in de scene. Het leukste aan Funtime vind ik het gevoel dat alle neuzen in dezelfde richting staan. Een hechte, hardwerkende kliek.»

Veto: Er wordt makkelijk gezegd dat Funtime Records een punklabel is, maar jullie catalogus is veel breder dan dat. Wat is het meest atypische dat u heeft uitgebracht?

Quinten: «We zijn inderdaad gestart vanuit punk en hardcore. Maar ik heb het zelf altijd heel breed gezien omdat ik zelf ook een brede muzieksmaak heb. Het is gevaarlijk jezelf te beperken tot smalle hokjes omdat er zoveel interessante dingen zijn. The Killbots zullen muzikaal gezien het minste in het referentiekader van Funtime passen. Zowel qua muziek als qua scene hebben die totaal geen uitstaans met punk en hardcore. Bands als Soon, Sedan Vault en Cornflames, die eigenlijk indierockbands zijn, hebben wel hun roots in punk en hardcore.»

Schenen

Veto: U bent zelf frontman van twee groepen, PN en Homer. Speelt u ook een instrument?

Quinten: «Ik kan jammer genoeg geen instrument bespelen. Zanglijnen en teksten doe ik wel. Aanvankelijk hadden wij bij PN redelijk wat maatschappijkritische teksten. Maar we zijn zo wel geëvolueerd naar meer. Ja, 'poëtisch' is een groot woord, ik zou mezelf geen dichter durven noemen. Het is gewoon persoonlijker en abstracter geworden. Homer vertrekt dan meestal vanuit een irritatie om wat er gebeurt in het brede geheel van de wereld. Ik ben wel nooit echt een preker geweest, ik hoef mijn visie niet aan iemand op te dringen.»

Veto: In beide groepen speelt u met uw broer Bert. In de rock & roll-geschiedenis is dat zowat het klassieke patroon om ruzie te maken.

Quinten: «Dat valt goed mee. Wij kunnen heel goed tegen elkaar zeggen dat iets rommel is. Ik denk dat er voordelen zitten aan met een familielid in een band spelen. Er is al van kleins af aan een traditie van tegen de schenen schoppen. Bij ons zorgt het dus niet voor problemen, het is eerder constructief.»

Veto: Bij optredens van Homer valt vaak op dat jullie spelen voor een publiek dat een stuk jonger is dan jullie zelf.

Quinten: Punkrock heeft op zich natuurlijk wel een publiek van jongeren. Die hebben graag duidelijke categorieën en zijn vaak heel erg bedreven in één bepaalde scene. Ik denk soms wel eens: "Dat zou bijna mijn zoon kunnen zijn."»

Veto: Na een optreden zit u er fysiek helemaal doorheen.

Quinten: «Het eerste half uur na een optreden is altijd total breakdown. Dan ben ik kapot. Ik smijt mij ook wel volledig. Op het podium bestaat er niets anders dan de muziek. Het is bijna therapeutisch: alles eruit smijten. Ik ben dan achteraf wel even leeg, maar meteen ook weer opgeladen door de adrenaline. Als we 's nachts nog een behoorlijk stuk moeten rijden, ben ik altijd de chauffeur. Mijn vrouw vraagt soms of dat niet gevaarlijk is, maar na een concert ben ik altijd zo opgeladen dat ik onmogelijk in slaap kan vallen.»

Schreeuwen

Veto: Vrijdag is er een Funtime Records Labelnight in de AB. Is dat een vorm van erkenning door het establishment?

Quinten: «Ja, de laatste jaren zijn we met Funtime Records wel uit het vakje van punk en hardcore gebroken met bands als Soon en Sedan Vault. Maar ook door veel promo te maken en hard te werken. Dan merk je ook dat zalen als Trix, de Muziekodroom of de Nijdrop dat opmerken en onze initiatieven ondersteunen. De AB is voor mij persoonlijk toch wel de rocktempel van België. Dat zij geïnteresseerd zijn, betekent veel voor mij.»

Veto: U heeft vier kinderen. Weten zij wat papa doet?

Quinten: «Ze weten het, maar ze zijn er niet wild enthousiast over. Mijn oudste dochter is ondertussen elf en luistert wel naar punkrock, maar dan Nailpin en Fall Out Boy. Ze is verder meer bezig met Lady Gaga, Kate Perry en aanverwanten.»

Veto: Dat mag van u?

Quinten: Natuurlijk. Ik ga haar zeker niks opdringen, want dan gaat ze zich daartegen verzetten. Mijn kinderen zijn totaal niet gechoqueerd als ze metal of hardcore horen. Ze zijn dat gewend. Ze zien schreeuwen niet als iets evil. Als je sommige kleine kinderen death metal zou laten horen, zouden ze bang worden. Mijn kinderen denken gewoon: "Er is weer iemand aan het schreeuwen." (lacht)»