Onder de haardroger (3): Luc Vercauteren

"De streber in mij is opgestaan"

Waar is de tijd dat senioren 's morgens naar de bakker en 's namiddags naar de post gingen? Je zoekt ze tegenwoordig beter in de computerles of in één van de aula's die onze universiteit rijk is. Wij kropen alvast onder de haardroger met kinesist en kunstgeschiedenisstudent Luc Vercauteren (53).

Sophie Verreyken & Ide Smets

"In het dagelijks leven ben ik kinesist met een eigen praktijk. Gelukkig werk ik met een flexibel schema en kan ik zo mijn werk met mijn studie combineren. Kunstgeschiedenis heeft me immers altijd al geïnteresseerd. Toen ik vijftig werd, dacht ik: het is nu of nooit. Het werd nu. Ondertussen zit ik al in mijn laatste jaar en ik heb net een stage bij museum M achter de rug."

"Uit interesse koos ik ooit voor de opleiding kinesitherapie, maar ook omdat ik wist dat het me daarna een job zou kunnen bezorgen. In mijn tijd dachten we daar over het algemeen niet zo over na. Nu merk ik toch dat voor jongeren vandaag het een drijfveer is geworden om je eigen toekomst veilig te stellen. Toen waren er nog meer mogelijkheden, zeker? Maar ik heb er geen spijt van. Ik doe mijn job graag en ik kan ze nu combineren met wat me daarbuiten het meest boeit"

"Het studentenleven is niet meer voor mij weggelegd. Vroeger deed ik dat wel natuurlijk, maar nu heb ik mijn werk en mijn gezin. Voor hobby's heb ik geen tijd meer en zelfs aan studeren kom ik enkel tijdens de blok toe. Ik heb thuis nog vier studerende kinderen, dus ben ik nooit helemaal afgesloten van de studentensfeer. Mijn vrouw maakt dan een schema om te weten wanneer we examen hebben. Anders is dat niet te doen. Samen blokken is hectisch, maar 's avonds samen eten en een beetje ontladen is zeer fijn. Ik heb nog wel last van examenstress, maar dat is dan omdat ik het zo goed mogelijk wil doen. Mijn vrouw wist niet wat ze zag toen ik begon met studeren. De streber in mij is opgestaan. Van de professoren ben ik alleszins niet meer bang, aangezien een groot deel van hen jonger zijn dan ik."

Reflex

"Ik merk wel dat de band tussen studenten en professoren enorm veranderd is tegenover vroeger. De afstand is kleiner geworden. Vroeger zag je de prof tijdens de les en het examen en als je daarbuiten iets wou vragen moest dat altijd via een ombudsman of assistent. Nu is het allemaal veel directer. Ik heb me wel moeten aanpassen aan het feit dat er amper nog gebruik wordt gemaakt van de valven en alles nu via Toledo geregeld wordt. In het begin heb ik een aantal keren in Leuven gestaan zonder dat de les doorging (lacht). De reflex om elke dag Toledo na te kijken moest zich nog ontwikkelen."

"Ik heb nog geen idee wat ik met dit diploma wil doen. Schrijven over kunst lijkt me wel iets en zo kan ik me ook verder in het vakgebied verdiepen. Misschien is dat iets voor na mijn pensioen. Een combinatie van de twee disciplines is niet echt mogelijk, denk ik. Al helpt mijn voorgeschiedenis van kinesist me soms wel bij mijn studie. Op een examen had ik bijvoorbeeld een vraag over sociale zekerheid. Om die te beantwoorden, moest ik niet eens hebben gestudeerd. En als Karel I iets aan zijn heup heeft, dan weet ik meteen over welke heup het gaat."

Binnen een klein jaartje studeer ik af en ga me dan terug concentreren op mijn werk als kinesist. Het is goed geweest nu met studeren. Ik zal het natuurlijk wel missen, de sfeer tijdens de lessen en zo. Ik raad het zeker iedereen aan."