Vrije Tribune: Hoe sterk is de eenzame fietser?

De afgelopen weken kon u aan het begin van de Maria Theresiastraat zien gebeuren wat elke weldenkende pendelaar al een jaar weet: de fietsenstalling aan het station is ontoereikend. Tweewielers staan er echt overal in het rond. Lang niet alleen omdat mensen binnen geen plaats meer vinden - wie gehaast is, dropt zijn fiets soms beter buiten dan in pakweg zone 35, ver weg van de sporen. Hij of zij die ooit besloot dat fietsenrek in de lengte te bouwen en niet in de breedte, verdient (dagelijks) stokslagen.

Ik behoor niet tot de categorie van mensen die hun fiets graag wildparkeren, integendeel, maar soms heb je gewoon geen andere keuze. Afgelopen vrijdag moest ik om een uur of één naar Antwerpen. Ik reed tot het absolute einde van de fietsenstalling, maar helaas: nergens een plekje. Bovendien heb ik, als ik een trein moet halen, geen tien minuten de tijd om te wachten tot iemand wegrijdt. Daarom wurmde ik mijn velo net naast het (uitpuilende) fietsenrek in de Theresiastraat. Hij werd daarmee deel van een rij tot aan het fietspad van de Ring.

Zo'n vijfenhalf uur later keerde ik weer in Leuven. Wat bleek? Alle fietsen die onreglementair geparkeerd stonden, waren meegenomen. Iets wat ik normaal zou toejuichen, maar nu ervaar ik het als ronduit crimineel. Bied verdomme eerst iets aan dat de vraag aan kan, en treed dan repressief op! Die betalende gedeelten onder ons stadskantoor: openstellen! Aan de andere kant van de statie: een tweede stalling! En als je dan toch wil optreden: doe het dagelijks, niet lukraak!

De bewaringskosten in het depot kunnen ze in ieder geval op hun buik schrijven. Ik heb mijn fiets als gestolen aangegeven, naar analogie met hoe berooid ik me voel. Voorlopig wandel ik wel even rond in ons 'paradijs voor fietsers'. Er gingen het afgelopen jaar stemmen op om het Fochplein te herdopen in Karl Von Draisplein, naar de 'uitvinder' van het stalen ros. Dat we ons fietsje kwijt kunnen op de locatie waar wij kotstudenten wekelijks komen, is echter een pak belangrijker.

Pieter Rombouts