Ghinzu rockt in uitverkocht Depot

Les Bruxellois sont là

Ghinzu is een Japans messenmerk met messen die na elk gebruik beter en scherper snijden. Ghinzu is ook een Brusselse rockgroep die na drie succesvolle albums de weg naar Vlaanderen heeft gevonden. Over die drie platen kan naar analogie met die Jappenmessen gezegd worden: beter en scherper na iedere luisterbeurt. En de weg naar Vlaanderen? Die is lang. Maar als elk concert dit niveau haalt dan ligt het tempo op die Vlaamse weg 'hùùg'. Tommeke Boonen 'hùùg'.

Philip Gallasz

Op de bevreemdende synths van Mother Allegra zette Ghinzu in. Witte neonlichten flitsten ons de melkweg op terwijl zanger John Stargasm - strak pak, zwarte pilotenbril en Cavalli puntschoenen - zijn stem opwarmde. Samen met Mirror Mirror en The Dream Maker vormden deze songs net zoals op plaat een drieluik. Bassist Mika Nagazaki tokkelde als zot terwijl het publiek "Why don't you kill me now, beautiful" meelipte. Een vaakbeproefd kunststuk van Ghinzu is de opbouw naar een epische climax om dan weer af te bouwen tot een break die niet zelden rond enkele sobere pianoakkoorden is opgebouwd. Zo ook in Cold Love. Bas en slagwerk zweepten op terwijl korte krachtige zinnen uitgesponnen hoge zanglijnen afwisselden. On stage gaven de neonlampen rood en geel terwijl Take It Easy werd ingezet. Een toegankelijke song die refereert aan The Strokes. Het oudere Dragon was dan weer de soundtrack bij een entree van Dennis Rodman in L.A.'s finest tettenbar. En John Stargasm? Die kronkelde Thom Yorke-gewijs over het podium.

Beatles

Een loungy basriff gevolgd door een klassieke pianopassage en luide gitaren als slotakkoord. Zo ziet de opbouw van de The Dragster Wave eruit. Toen "Turn my blood to gasoline" over Stargasm's stembanden rolde, was dit exact hoe menig bloedsomloop hierop reageerde. Lang niet het enige effect zo bleek. Het was wel geen "very strange love affair between a dream and a man," zoals John Stargasm zong; het Gentse paar naast ons bekte zich de tong uit het lijf. Tijdens Do You Read Me deed Ghinzu wat onmogelijk leek. In navolging van gitarist Jean Waterlot op speed die tokkelde aan turbospeed werd een versnelling hoger geschakeld. Het zat strak, compact en klonk vooral zuiver. Ook de solo was top. Als die gitaar al een hart had dan was die er voor de eeuwigheid ingekerfd. John Stargasm kondigde een song for very old people aan. Een cover van het al door The Beatles herwerkte Twist and Shout. Spontaan gingen de thirtysomething handen de lucht in. Een song die de jukebox van een Amerikaanse '50's diner uit Pulp Fiction leek te spelen.

Apocalyps

Alvorens Ghinzu het podium een eerste maal zou verlaten, werden de nieuwste single The end of the World en het naar eigen zeggen vuile Kill The Surfers bovengehaald. Vuil, maar iets te veel chaos. Op het podium leek dan wel de Apocalyps te zijn uitgebroken met keys electrique, Wolfmother gitaarriffs en bandleden die kropen waar ze niet gaan konden. De structuur was bij momenten zoek. Zeker voor wie niet vertrouwd is met het oeuvre van Ghinzu was dit een moment van verdwazing. Deze slipper werd echter uitgewist met een dubbele bisronde. De eerste luider, harder en vuiler, de tweede zacht, sereen en ingetogen. En terwijl slotsong Blow de set uitblies, bleef één zin nazinderen. "I've got to say, I am on fire, it's the nature of my game." Zo wisten we het meteen. Met ons libido was alles in orde.