Greet Nelles overleefde dankzij bloeddonatie

"Onbegrijpelijk dat er nog steeds geen lichten staan"

"We zijn bloedserieus, er staan mensenlevens op het spel," lezen we op de website van Bloedserieus Leuven. Een leven zoals dat van de drieëntwintigjarige Greet Nelles. Zij kon na een zwaar ongeval beroep doen op meer dan honderdtwintig bloedzakjes.

Ide Smets & Els Dehaen

Wanneer Greet, nu iets meer dan een jaar geleden, rond middernacht een kruispunt oversteekt op weg naar Herent, wordt ze aangereden door een vrachtwagen: "Ik was vrij wakker op het moment van het ongeluk, ik heb de vrachtwagenchauffeur zelfs nog het nummer van mijn ouders kunnen doorgeven. Ik denk dat mijn lichaam een adrenalineshock heeft gekregen. Ik was klaarwakker, had gewoon een beetje kou en wat buikpijn. Een lichaam, zeker een jong lichaam, is echt sterk. Ik herinner me ook nog alles, tot ik naar de ambulance gebracht werd."

Eenmaal in Gasthuisberg aangekomen, ondergaat Greet de ene operatie na de andere. Er wordt zelfs even gedacht dat ze een been zal verliezen. "Zelf herinner ik me niets meer van de vier maanden na het ongeval, want ik lag toen in coma. Er was in totaal sprake van honderdtwintig tot honderddertig zakjes bloed die ik gedurende mijn operaties heb gekregen, maar het exacte aantal ken ik niet. Zelf had ik tevoren nooit bloed gegeven, maar mijn verhaal heeft vrienden en familie aangezet dit wel te doen. Ze hebben ook een benefiet georganiseerd waarvan een deel van de opbrengst naar het Rode Kruis ging," zo vertelt Greet.

Greet heeft nog sporadisch contact met de chauffeur van de vrachtwagen: "Hij stuurt af en toe een kaartje, maar ik heb hem nog niet gezien. Ik ben niet boos op hem. Hij is er ook kapot van natuurlijk, en het is ook niet echt zijn schuld. Het is niemand zijn schuld. Het is gewoon echt een gevaarlijk kruispunt. Ik reed voor hem, maar omdat vrachtwagenchauffeurs zo hoog zitten kon hij mij niet zien. Ik dacht dat ik veilig kon doorfietsen, omdat het groen was voor mij, maar de auto's die van de autosnelweg komen en die naar Mechelen afslaan mogen gewoon doorrijden. Zij hebben geen verkeerslichten tegen."

"Onlangs is op hetzelfde kruispunt nog een jongetje om het leven gekomen. Mijn vader heeft via de Fietsersbond geijverd bij minister Crevits om daar een licht te plaatsen, want daar komen echt honderden fietsers per dag voorbij. Helaas heeft ze dat geweigerd. Volgens haar zou een verkeerslicht files op de autosnelweg creëren. Dus ja, auto's gaan nog steeds voor (wordt stil)."

Revalidatie

In juli werd Greet van Gasthuisberg naar Pellenberg overgebracht voor revalidatie: "De dokters wisten eigenlijk niet goed welke vooruitzichten ze mij konden geven. In het begin mocht ik mijn knie niet plooien en mocht ik niet in een rolstoel zitten. Ik ben dat dan toch beginnen doen, een tijdje geleden heb ik zelfs geprobeerd te stappen. En dat ging. Als je daar ligt, en ze zeggen dat je terug zal kunnen stappen als je je best doet, dan doe je je best, al zijn er natuurlijk momenten dat het tegensteekt."

"Nu moet ik nog wel een paar operaties ondergaan. Mijn bekken is gebroken, en dat hebben ze nog niet willen opereren. Voorlopig zit er gewoon een schroef in om het te stabiliseren. In de lente komt de operatie er; dat betekent dus opnieuw revalideren. Tegen dan ben ik wel al wat sterker, dus het zou wat sneller moeten gaan."

Toekomst

Over toekomstplannen wil Greet liever nog niet te veel uitspraken doen: "Als je jong bent, denk je dat je alles kan. Ik zag trouwen en naar het buitenland gaan als iets vanzelfsprekends. Maar dan fiets je op het verkeerde moment over een kruispunt. Ik besef nu meer dan ooit wat het leven waard is. We zullen zien hoe goed de operaties lukken en dan zien we wel verder."

Voor het ongeval studeerde Greet Toerisme. Dit wil ze nu via zelfstudie verder afmaken. "Ik heb veel geluk dat mijn hoofd niet geraakt is. Onlangs heb ik nog met succes een examen afgelegd. Ik zou later misschien willen gidsen, maar momenteel is mijn stem nog wat zwak. Gelukkig is logopedie ook een deel van mijn revalidatie," zo zegt ze.

Op moeilijke momenten kon Greet beroep doen op familie en vrienden. "Het spreekwoord 'In nood kent men zijn vrienden' klopt wel echt. Mijn beste vrienden zijn op bezoek blijven komen en mijn ouders komen elke avond. Mijn vader is onmiddellijk na mijn ongeval een blog begonnen, om de gebeurtenissen wat van zich af te kunnen schrijven. Hierdoor zijn er veel mensen die mijn verhaal kennen, en die kaartjes sturen. Zo wist iedereen ook uit eerste hand wat er met mij aan de hand was. Anders gaat zo'n verhaal snel zijn eigen leven leiden. Nadat ik ontwaakte uit de coma, kon ik zelf nalezen wat er gebeurd was. Ik heb enorm veel aan mijn familie gehad: mijn broer is nogal stil, maar is er wel mee bezig. Mijn zus heeft in het begin het huishouden een beetje opgevangen en kon echt iedereen opbeuren. Als ik het ergens moeilijk mee heb of als ik ergens aan twijfel, dan zegt ze altijd: 'Ja maar Greet, gij kunt alles'."

Je kan Greets verhaal volgen op: http://greetfanclub.blogspot.com/