Living Roots in uw Minnepoort

Gemiste kansen nemen geen keer

Wellicht de meest invloedrijke song uit onze jeugd, 'Let's get it on', speelden ze niet en toch eerden de muzikanten van Living Roots afgelopen vrijdag hun muzikale helden. Living Roots - een allegaartje bekende muzikanten uit de folk-, rock- en kleinkunstscène - bracht eigen versies van nummers als 'No Surrender' van Bruce Springsteen of 'Open your window' van Steve Earle. Vertier voor veertigers op middelhoog niveau.

Jeroen Deblaere

Living Roots is niets meer dan een all starbandje dat onder andere Mich Walschaerts, Klaas Delrue en Ruben Block bijeenbracht. Het kwam - weliswaar in een andere bezetting - tot stand naar aanleiding van de beroemde 0110-concerten. All starbandjes zijn tof. Ze zijn tof omdat ze een aantal bekende koppen samenbrengen en daar, lieve lezer, daar komt volk op af. Voor de gelegenheid was De Minnepoort hélemaal uitverkocht.

Uitverkocht, allemaal goed en wel, maar De Minnepoort leek in niets op de microgemeenschap die Leuven tijdens de week is. Van studenten was er geen spoor, integendeel, wie de authentieke Leuvenaar wil aanschouwen moest - naast op de markt op vrijdag en zaterdag - in De Minnepoort zijn. Mannen met T-shirts stevig in de broek en achter de bijzonder spannende gesp gepropt, waren de regel eerder dan de uitzondering. De voor de gelegenheid behoorlijk opgedirkte dames konden bij momenten wel bekoren.

De eerste helft van het concert kwam slechts met moeite op gang. Al te vaak werd een lied aan een bekende kop 'gegeven', zodat de show veeleer op een veredelde versie van Zo is er maar één begon te lijken. Na een zeker aantal songs raak je het wel beu dat je een soort van verplichte appreciatie wordt opgedrongen. Men zegt: "Dames en heren, Klaas Delrue", maar men bedoelt: "Amai, die Klaas Delrue heeft dat wel goed gedaan", waarop je beleefd in de handen moet klappen.

Klaas Delrue zong natuurlijk wél een mooi Amsterdam en de herwerking van Bob Benny's Alleen door jou was lang niet mis. Toch bleef tijdens het eerste deel de jus uit de show. Songs als Freight train van Elizabeth Cotton missen voldoende kleur om het publiek te overtuigen. Enkel het funky Knock on wood, het laatste lied voor de pauze, kon ten volle en uitbundig bekoren.

Na de pauze leek er aanvankelijk weinig veranderd te zijn. Maar steeds meer werd de groep echt een groep en de muziek neigde ook naar die van een iets dansbaarder soort. Niet toevallig werd het publiek uitgenodigd op het podium te komen dansen. Een tiental durvers deden dat, onder wie een waanzinnig goed dansend juffrouwtje. Mooi was dat.

Vanaf dat moment was de show werkelijk begonnen en deze werd niet zo gek lang daarna afgerond met een briljante versie van Billie Jean. Mich Walschaerts deed een Kommil Fooke door een fantastisch verhaal te breien rond z'n show en hij maakte samen met de band een even grappige als geniale interpretatie van het beste nummer van de King of Pop. Na het applaus werd een tweede hoogtepunt aan de show gebreid middels een nieuwe versie van Sweet Dreams. Zeg gerust Sweet Dreams with balls, want Ruben Block gooide flink wat gitaar in het nummer.

Dikke bummer was het laatste lied; een plaatje van Paul Simon dat opnieuw de ballen ontbeerde die nochtans bijzonder recent aan bod waren gekomen. Toen ook de bandleden met een rijmpje - genre: "Er is er maar één de ware, Jan De Campenaere!" - aangekondigd moesten worden, was de anticlimax compleet. Spijtig, want in Living Roots had - getuige de twee meesterwerkjes vlak voor het eind van de show - twee uur ongelooflijk goede muziek gezeten.