Tafelrond (7): Alexander Gruyaert (Apolloon)

"Als ik al naar huis ga, is het om mijn kleren te laten wassen"

In Tafelrond laten we elke week een preses aan het woord. Deze week was het de beurt aan Alexander Gruyaert, die regeert over het sportkot. Hij vertelde honderduit over zijn leven als preses, de overwinning op de 24 urenloop en FaBeR.

Sarah Cordie

Alexander is een specialleke. Hij zat nog maar één jaar bij het presidium en werd al meteen tot preses verkozen. "Er was niet meteen een kandidaat die dat wilde doen en iedereen zegt altijd dat het derde jaar het ideale jaar is qua studies omdat je dan meer vrij hebt. Ik dacht eerst een jaar gewoon presidium te doen en dan daarna voor preses te gaan. Ik twijfelde eerst nog omdat er niet direct een goeie vicepreses opkwam en dan was ik een beetje onzeker of het wel zou lukken. Toen Matthias als vicepreses kwam, wist ik wel dat we een goeie verstandhouding zouden hebben. Hij is ook twee jaar ouder en weet dus veel van de voorbije jaren van Apolloon. In het begin was het wel een beetje raar, maar 't is ook niet dat ik niks te maken had met dat presidium. Vorig jaar had ik hen al vaak geholpen, maar van die interne werking wist ik nog niet veel. Ik was wel snel bij en ik kon de mensen van het presidium van het vorig academiejaar om raad vragen."

"Het presidium is toch wel belangrijk voor mij. Dit jaar heb ik bijna nooit meer tijd voor mijn voetbal. In de vakantie ben ik misschien drie keer gaan trainen en voor de rest was ik hier in De Zak (De fakbar van Apolloon, nvdr.) aan het helpen met de verbouwingen. In het weekend ben ik af en toe een keer op zondag thuis, maar meestal ook niet. Als ik al naar huis ga, is het om mijn kleren te laten wassen en terug te komen. Vroeger ging ik ook thuis op café met vrienden, maar dat lukt gewoon niet meer. Mijn vrienden van thuis vinden dat natuurlijk jammer, maar ik nodig ze uit op onze activiteiten en die vinden dat dan sjiek dat ze eens naar Leuven kunnen komen om te feesten. Mijn trainer van de voetbal kan er iets minder mee lachen."

De preses van Apolloon maakt niet alleen snel carrière, hij is ook ambitieus. "Het eerste wat we al verwezenlijkt hebben, was binnen Apolloon een adviezenraad oprichten. Dat bestond al binnen de meeste kringen, maar bij ons nog altijd niet. Dat vond ik eigenlijk wel stom, want je kan altijd leren uit zo'n adviezenraad. We zijn daar nu volop mee bezig. Nu zijn we ook aan het nadenken om een intern reglement te maken voor Apolloon."

FaBeR

Apolloon is de studentenvereniging van bewegings-én revalidatiewetenschappen (FaBeR), maar volgens hun preses zijn ze een hechte groep. "Er is weinig verschil tussen de studenten van kiné en die van lichamelijke opvoeding Iedereen gaat naar dezelfde fakbar, iedereen kent elkaar."

"Dit jaar zijn de twee richtingen ongeveer gelijk verdeeld in het presidium. Dat is ook wel goed, want als er een activiteit is, is er altijd wel iemand die iets kan doen. Als je allemaal dezelfde richting doet en er een belangrijke les is waar iedereen naartoe moet, dan zit je met te weinig mensen."

De voorbije acht jaar won Apolloon, op één keer na, de 24 urenloop. Het gerucht gaat dat de studenten hier vrijstellingen voor krijgen en dat ze punten krijgen op hun prestaties. "Dat is een van de clichés die ieder jaar terugkeren en waar wij echt niet tegen kunnen. Er zijn er veel die zeggen dat we lopen voor punten van atletiek, wat echt helemaal niet waar is! Het enige wat die atletiekleraar dit jaar gedaan heeft, is de les verzet naar een andere dag en hij is zelf ook een rondje komen lopen. Er zijn ook veel proffen die daar geen rekening mee houden en de les gewoon op woensdagvoormiddag laten doorgaan. Met het presidium proberen we altijd om de lessen te verplaatsen. Sommige proffen hebben daar begrip voor, maar anderen totaal niet."

Dat Apolloon bijna altijd als eerste over de eindstreep raakt, ligt volgens hun preses zowel aan de sfeer binnen de studentenvereniging als aan het feit dat ze de sportfaculteit zijn. "Op sportief vlak hebben we wel een voorsprong, maar we hebben hier ook wel een echte groepsmentaliteit omdat iedereen samen sport en we elkaar dus goed kennen. Ook bij de eerstejaars is dat zo, waardoor ze meer gemotiveerd zijn om een rondje te komen lopen. Bij ons is er 24 uur aan een stuk sfeer. Als je dan naar andere kringen kijkt, zie je dat het normaal is dat niemand daar zin heeft om te lopen. Hier wordt je echt keihard aangemoedigd en je blijft in de sfeer."