Laura Gibson in STUKcafé

Gibson gibt 'girl next door'-attitude

Daphne De Wit

Laura Gibson is afkomstig uit Oregon en groeide op in een "tiny little town called Coquille". Ze is een meisje van het groen, en zoals op haar MySpace staat; "she likes trees". Het klinkt wat geitenwollensokkenachtig in de oren - dat was het eigenlijk ook - al was het exact deze puurheid die haar performance tegelijkertijd zo pretentieloos maakte.

De meeste nummers waren afkomstig uit haar laatste nieuwe plaat Beasts of Seasons, die eerder dit jaar verscheen. "Rock and roll jumps won't be possible, since the electric part of my guitar just broke", gaf ze mee aan het begin van haar optreden. Misschien lag het daar aan, maar het enige wat haar optreden miste was ten gepaste tijden wat meer dynamiek. Goed, muziekrecensenten prijzen haar voor haar sobere en delicate songs en dat kan alleen beaamd worden. Dat haar nummers volgens anderen soms 'saai' zijn, kan ook moeilijk ontkend worden.

Beer glasses

Misschien was het de cafésetting die haar stemgeluid niet tot zijn recht liet komen? De hele avond werd er geroezemoesd terwijl zij haar fijnbesnaarde overpeinzingen de wereld probeerde in te sturen met songs als als All the Pretty Horses en Come by Storm. Qua interactie probeerde Gibson echter meermaals het publiek mee te laten zingen. Ze spoorde zelfs aan "to raise your beer glasses" - ze was duidelijk geïnformeerd over de Belgische specialiteiten, waarvoor dank - maar toch resulteerde dat slechts in enkele seconden waarin er meer energie de zaal in kwam.

Wel bracht ze halverwege een prachtige cover van Leonard Cohan's Take This Waltz, waarin de percussie veel sterker was, maar ook deze song brak niet helemaal door. Hetzelfde gold voor de meer traditionele countrysongs die ze bracht. Hands in Pockets daarentegen was een van de weinige meer uptempo nummers met een verrassender ritme.

Zij waarbij de aaneengeregen setlist van trage songs tot verveling leidde, zullen het onwaarschijnlijk ironisch gevonden hebben dat een van de muzikanten van La Gibson met een 'zingende zaag' aan de slag ging. U neemt een strijkstok en een zaag et voilà. Don't try this at home, want de kans dat de noten even feilloos klinken en dat jouw stem vergelijkbaar is met Gibson's engelengezang is helaas zo goed als nihil.

Ze eindigde haar optreden met een bisnummer - het publiek was, ondanks het geroezemoes wel de hele avond hartelijk blijven applaudisseren - en een bescheiden "Thank you very much". Met een verlegen handzwaaitje naar het publiek ging ze eerder als een schoolmeisje dan een zelfzekere singer-songwriter het podium af. Die girl next door met de gouden stem-attitude siert haar. Enkele minuten later stond ze naast het podium cd's en t-shirts te verkopen en te signeren, waarna ze bij willekeurige tafeltjes aanschoof en zichzelf op een Kriek trakteerde.