Figurentheater Ultima Thule overtuigt niet

Brokstukken van mensen en poppen

Het Gentse figurentheater Ultima Thule kon ons niet boeien met haar jongste worp 'Stukken van mensen'. De verschillende sketches deden ons - horresco referens - denken aan 'F.C. De Kampioenen'. Onze lachspieren hielden zich opvallend gedeisd. 'Stukken van mensen' gaat dan ook werkelijk over niets, en duurt bovendien veel te lang.

Filip Tielens

Het begon nochtans aardig. In het programmaboekje lazen we enkele laaiend enthousiaste krantenrecensies. De vorige voorstellingen die wij zagen van Ultima Thule - Rostekop en 1900 - konden ons allebei bekoren, dus waren we benieuwd naar Stukken van mensen. Het podium was versierd met kerstlichtjes en een discobal. Een tweekoppig orkest speelde hoempapa-muziek. Wanneer de twee acteurs/poppenspelers in hun intro hoge verwachtingen creëren voor het publiek, gooien ze eigenlijk hun eigen ruiten in. De eerste scènes konden nog boeien, maar vanaf dan ging het een uur lang in dalende lijn.

Michel Daerden

Stukken van mensen is opgebouwd uit verschillende scènes die onderling niets met elkaar te maken hebben. Sommige poppenfiguren komen later nog wel een keer terug, maar het geheel oogt heel fragmentarisch. In het begin dachten we nog: een leuke tranche de vie van alle dagdagelijkse gebeurtenissen, de helaasheid van iedere gewone mens, een soort Man Bijt Hond op scène.

Zoals een oud koppel dat filosofeert over wat ze zouden doen als de echtgenoot zou sterven. De man mag volgens zijn vrouw gerust reïncarneren in de eiken dressoir die ze altijd al gewild had. Waarop de man laconiek antwoordt dat ze die dan maar in de slaapkamer moet positioneren, zodat hij in het oog kan houden met welke nieuwe partner de vrouw in bed zou kunnen duiken.

Een dronken heer van stand bazuint zijn diepe maatschappelijke overtuigingen rond in het openbaar: dat ze al het geld mogen afschaffen en dat we het moeten opnemen voor de zwakken. Een zatte linkse rakker dus, een burgemeester op zijn retour die ons spontaan aan Michel Daerden deed denken.

Murphy

De poppen worden met veel zwier bediend. Dat getuigt van het talent van Ultima Thule, dat samen met Froe Froe tot de top van het figurentheater in Vlaanderen behoort. Maar beide acteurs acteren in bepaalde scènes ook zonder poppen. Niet dat ze het slecht doen, maar het blijft erg clean. En vooral, de teksten die ze debiteren zijn zo belegen. Het deed ons denken aan de dictieteksten die wij op de academie opzegden en uit een tekstenbundel opgesnord waren. Zeer archaïsche scènes, meestal geformuleerd in een hypothetische vorm: "Ken jij ook dat gevoel dat..." of "Stel, er gebeurt..." Het wordt al snel pseudofilosofisch, waardoor het in een oeverloze discussie ontaardt. Kolder is soms het juiste woord.

Het oudere koppel maakt zich klaar om naar het theater te gaan, maar de wet van Murphy zorgt er wel voor dat alles misloopt wat kan mislopen dat ook doet (zoals een pilletje tegen laxeermiddel innemen i.p.v. tegen hoofdpijn). F.C. De Kampioenen, maar dan minder grappig. Ook de tenenkrullende mop die één van de muzikanten kwam vertellen, hield onze lachspieren koest.

Conclusie: beide acteurs doen het weliswaar oké, maar het stuk is meer een flauwe revue dan echt straf poppentheater. Eerst wilden we nog schrijven dat Stukken van mensen ons warm noch koud liet, maar bij nader inzien werden wij best zenuwachtig van de belegen geschreven sketches. En van het einde dat als een deus ex machina moest verhullen dat er werkelijk geen lijn in de voorstelling zat. Maar misschien zijn wij de enigen die er zo over dachten, de rest van het publiek amuseerde zich blijkbaar wel.