Patrick Watson

Muziek zonder toeters of bellen

Wie dacht dat we met Sigur Rós, Fleet Foxes en Bon Iver de hele reeks artiesten met hoge stemmen en zeemzoete muziek wel hadden gehad, zat ernaast. De Canadees Patrick Watson kwam vorige vrijdag helemaal naar Het Depot om dat te bewijzen. Wie er bij was, werd niet teleurgesteld. Na een prachtig concert kwam Watson met een gekke constructie van leds en megafonen het publiek ingewandeld, dat daar erg van onder de indruk leek.

Herlinde Hiele & Jan Van Balen

Veto: U bent afkomstig uit Montréal. Zingt u liever in het Engels of in het Frans?

Watson:«Het zijn twee totaal verschillende talen natuurlijk, zeker om in muziek te gebruiken. Bij muziek in het Frans gaat er meteen meer belang naar de tekst. De uitdaging van het Frans zit 'm ook in de subtiliteit: alles hangt ervan af hoe je de woorden rangschikt. Bij Engels is dat helemaal niet ingewikkeld, daar passen de woorden vanzelf beter in de muziek. Het is dus een heel andere manier van zingen. Ik heb wel een aantal Franstalige nummers, maar ik denk dat ik beter ben in Engels. Er zijn denk ik maar heel weinig mensen die echt goede Franse nummers kunnen schrijven.»

Veto: U heeft de laatste vier jaar enorm veel gereisd. Hoe is het om constant op de baan te zijn?

Watson:«Soms is het geweldig en geniet ik er echt van. Langs de andere kant is het ook moeilijk om een vriendin en een zoontje te hebben. Zij leiden een totaal ander, veel geregelder leven. Het voelt soms alsof ik twee levens heb. Al houd ik wel van het reisaspect. Soms heb ik wat meer tijd om de plaatsten te ontdekken waar we 's avonds spelen.»

«In Leuven heb ik helaas maar een half uur de tijd gehad om wat door de stad te wandelen. In Brussel heb ik al meer tijd doorgebracht, dus die stad ken ik al beter. Je hebt niet zoveel te kiezen. Houden van een stad of een plek, het zit 'm vaak volledig in de timing. In Brussel had ik bijvoorbeeld een geweldige avond met vrienden, dus ik heb een heleboel leuke herinneringen om op terug te blikken.»

Vreemd

Veto: Uw cd werd in IJsland opgenomen. Daarmee treedt u in de voetsporen van een hele reeks andere artiesten. Waarom bent u naar daar getrokken?

Watson:«De natuur is van in het begin der tijden deel van muziek geweest. Je kan uiteraard ook door mensen geïnspireerd worden, bijvoorbeeld door poëtische liefdesliedjes brengen. Het is langs da andere kant ookgeweldig als je je kan laten inspireren door de natuur. Dat zijn dingen waar niet meteen woorden op te plakken zijn. Die mix van inspiratie zal altijd blijven bestaan, denk ik. Voor veel artiesten kan het vruchtbaar zijn om even een pauze in te lassen, de mensen achter te laten en erop uit te trekken om zich te laten inspireren door de natuur. Ik vind IJsland een van de mooiste plekken op aarde, een van de jongste ook trouwens, als vulkanisch eiland. Het voelt haast alsof je rondwandelt op een andere planeet: het is echt een magische plek. Als je daar vertrekt, voelt dat net als ontwaken uit een droom. De landschappen zijn vreemd en overweldigend. Ik heb al heel wat afgereisd in mijn leven, maar IJsland is mijn favoriete plek. Als je de Alpen ziet denk je "Wauw", maar IJsland is meer dan dat. Het is impressionant en vreemd tegelijk.»

Veto: Uw muziek zou een mix van folk en sciencefiction zijn. Hoe zijn beiden te combineren?

Watson:«We willen absoluut een folkgevoel creëren, dus dat deel is logisch. En wat die sciencefiction betreft, het gevoel waar we naartoe willen is deels gebaseerd op The Twilight Zone. Jullie kennen dat wellicht niet meer, maar dat was een televisieprogramma met de meest vreemde, maar pakkende verhalen. Mijn favoriete aflevering gaat over een bankbediende die graag leest maar wiens baas altijd kwaad wordt omdat hij te veel boeken leest tijdens het werk. Op een bepaald moment verstopt hij zich in een kluis om te lezen, maar hij valt in slaap. Wanneer hij ontwaakt, merkt hij dat er een kernramp heeft plaatsgevonden en dat er niemand meer in leven is. Hij heeft dus alle tijd van de wereld om elk boek te lezen dat hij maar wil, dus hij gaat naar de bibliotheek. Als hij daar een boek uit een rek wil nemen, valt zijn bril op de grond en breekt in duizend stukken. Triest hé. Zo'n soort vreemde verhalen probeer ik te verwerken in mijn muziek.»

Kille tijden

Veto: Er lijkt een soort beweging bezig waarin folkmuziek sterke opgang maakt. Fleet Foxes en Bon Iver zijn daar bij ons de bekendste voorbeelden van.

Watson: «Ik denk dat mensen in deze tijd nood hebben aan zo'n soort muziek. Voor mij is dat echt heel duidelijk: mensen hebben warme muziek nodig die recht naar de keel grijpt. We leven in zo'n koude samenleving, waarin iedereen voortdurend achter zijn computer zit. Dat is niet noodzakelijk slecht, ik zeg enkel dat het bijdraagt tot een algemene kilte. Muziek kan daarvoor een tegengewicht bieden: aardse, gevoelige muziek, zonder fucking toeters, bellen of andere nonsens. Ik blijf echt geloven dat mensen de 'touch' nodig hebben. Ik denk niet dat je wetenschappers nodig hebt om te analyseren dat alles tegenwoordig zo kil en veraf lijkt. Ik weet niet goed hoe ik het moet benoemen, maar ik ben er zeker van dat muziek kan helpen om dat te overbruggen. Meer zelfs, dat is de taak van de muziek, een mooie taak trouwens.»

Veto: U zei dat een kind krijgen al het cynisme doodt. Was u daarvoor dan zo'n cynicus?

Watson:«Ik was niet echt een cynicus, maar toch, een kind krijgen verandert veel. Voor iemand die wel cynisch is, is een kind krijgen het beste wat hem zou kunnen overkomen. Elke ouder zal mij wel begrijpen als ik dat zeg. Het is gewoon een van die magische dingen. Het is nogal onnozel om dat proberen te verwoorden. Het is een beetje zoals het liefdesideaal dat iedereen voor ogen heeft, je weet wel, de ware vinden en zo. Om heel eerlijk te zijn: de enige manier waarop je de ware liefde kan vinden, is door een kind te krijgen. Veel jongens zijn op zoek naar het perfecte meisje, iemand die voor de volle 100% bij hem past, maar die bestaat niet. Ze mag dan nog fantastisch zijn, er zal altijd wel iets aan schorten. In dit leven is er geen enkele verplichting die je voor 100% goed kan uitvoeren. Het enige waarin je je volledig kan geven, zonder enige terughoudendheid, is een kind.»

Kortzichtig

Veto: U zei tijdens het concert dat u 'Big bird in a small cage' speciaal voor Dolly Parton hebt geschreven. Waarom precies voor haar?

Watson:«Toen ik dat lied schreef, had ik inderdaad van bij het begin in gedachten dat zij het moest zingen. Ze is afkomstig uit the Deep South van de Verenigde Staten, een heel aparte regio, die moeilijk te beschrijven is. Zeker aan iemand die er nog nooit eerder is geweest. De meeste mensen denken dat er enkele kortzichtige, conservatieve Amerikanen wonen. Maar als je daar zelf bent, merk je dat de mensen er erg vriendelijk zijn. Dolly Parton, los van de borsten en zo, is een van die mensen. Ze is daarbij ook nog eens bijzonder intelligent. Als je een interview met haar hoort, klinkt ze echt als Bob Dylan in zijn jonge jaren: slim en scherp.»

Veto: Het leek alsof u zich geweldig amuseerde op het podium: u was de hele tijd luidop aan het lachen. Blijft u echt van elk concert genieten?

Watson: «Uiteraard geniet ik elke keer opnieuw, waarom zou ik anders lachen? Ik lach om verschillende redenen. Soms heb ik een binnenpretje. Ik weet niet meer waar ik vanavond aan moest denken maar het was iets grappigs en ik kon niet stoppen met lachen. Soms kan ik dat delen met het publiek, maar soms heb ik slechtere dagen. Vanavond was zo'n slechtere dag: ik had wat moeite met communiceren met het publiek.»

«Op het podium beleven we trouwens nog steeds af en toe van die speciale, intieme momenten. Onlangs speelden we een magisch concert in München. Ik weet niet hoe het komt dat precies dat concert zo magisch was, maar er was een klik en het zat goed. Je kan dat niet controleren, soms is het er gewoon. Vanavond was die magie er niet. Niet dat het daarom een slecht concert was, maar wij spelen deze show zodanig vaak dat het daarop uitdraait. Ik weet zelfs niet eens hoe het publiek eigenlijk ons concert ervaart, nu ik erover nadenk. Als je vlinders hebt, weet je dat het goed zat. Het gaat niet om noten. Het is net zoals het weer, dat kan je ook niet controleren.»

Megafoonpak

Veto: Wij vonden het eindstuk bijzonder leuk, toen u in een soort constructie met lampen en megafonen in het publiek stond om te zingen. Dat creëerde een instant kampvuurgevoel.

Watson: «Dat vind ik ook een leuk stuk. Het is tof om op die manier het ijs te breken. Mensen zijn dan niet meer gewoon het publiek dat naar een concert komt kijken, maar zijn er plots veel meer bij betrokken. Dat geeft een toffe vibe. Een concert is altijd iets dat in twee richtingen gaat. Het publiek en de band. It's fifty-fifty. Dat soort dingen doen, voelt gewoon goed. Het is geen evident stuk, omdat het volledig a capella is en niet elke zaal zich even makkelijk leent tot zoiets. Daarom hebben we dat 'megafoonpak' gebouwd.»

Veto: Wij hebben uw muziek vooral leren kennen via de geweldige blogotheque website. Wat heeft het internet voor u betekend?

Watson:«Het internet is iets vreemds. Het biedt de mogelijkheid om intieme momenten vast te leggen en te delen met een groot publiek. Dat is nu eenmaal wat de mensen willen zien: scènes die eigenlijk niet voor hun ogen bedoeld zijn. Wat mij betreft zou het internet gerust nog wat meer impact mogen hebben. Ik denk bijvoorbeeld niet dat veel mensen de website blogotheque.net kennen. Het blijft natuurlijk moeilijk om in te schatten wat er nu precies voor zorgt dat mensen je muziek ontdekken.»

http://blogotheque.net/Patrick-Watson