Onvermoeibare Yellowman in het Depot

Fitnessmoves, reggaeriddim en lovemakin'

Terwijl we Het Depot betraden, waaiden aangenaam geurende kruidenmengsels ons in het aangezicht. Het gevoel van meer zomerse tijden, barbecues, liggen in het gras en verre reizen deden een milde weemoed in het achterhoofd ontvlammen. We waren klaar voor twee uurtjes reggae.

Tamhias Danven Robbe

foto: Frederik Herregods

Winston Foster aka King Yellowman is een Jamaicaanse old school dancehall deejay (in de reggae slang is dit de zanger ofte toaster en niet de plaatjesdraaier of selector). Yellowmans grootste muzikale successen dateren vooral uit de jaren '80. Sindsdien is hij niet meer weg te denken uit de reggae wereld. Via innovatie van de traditionele rub-a-dub deejay slang tot meer seksueel getinte toasts staat hij vandaag bekend als één van de true Kings of reggae.

Sagittarius band

Yellowman vloog Het Depot binnen met zijn vierkoppige begeleidingsband Sagittarius, volledig geschoeid op 80's leest. Links vooraan stond de gitarist, die tegen het einde van het concert zich een aantal keren flink mocht uitleven. Rechts achter hem stond de toetsenist, die met trompetachtige tonen in samenwerking met de gitarist voor drie kwart van de typische 80's dancehall sound zorgde. Achteraan en verscholen achter een massief drumstel zat de linkerhelft van het hart van de riddim. De rechterhelft stond vooraan en miste nauwelijks een halve noot op zijn basgitaar.

Vooraan stond de onuitputtelijke Yellowman. De man zoog onvermijdelijk álle aandacht om drie redenen naar zich toe. Ten eerste heeft Yellowman van moeder natuur een aantal onmiskenbare tegenslagen te verwerken gekregen. Hij werd geboren als een albino in 1956 te Jamaïca, waar dat toen nog taboe was. Op latere leeftijd kreeg hij kanker in zijn kaak, waardoor het merendeel van zijn gezicht verlamd is en hij continu met een vertrokken grimas rondloopt. Ten tweede liep Yellowman als een onvermoeibare Duracell dansleraar voortdurend van links naar rechts over het podium. Deze loopoefeningen wisselde hij af met voortdurende shakes, twists, knieën hoog en armen in de lucht. Ondanks zijn 53 levensjaren was Yellowman ongetwijfeld de fitste raggamuffin' in da house. En ten derde zocht Yellowman constant contact met het publiek. Van handjes schudden tot "I can't hear y'all" singalongs, die echter maar zeer lauwtjes werden onthaald.

Tenerife

Onvermijdelijk zorgden de weinige tempowissels (toegegeven, een eigenschap van reggae) na verloop van tijd voor een milde vorm van ergernis. De typische sax-tonen van het keyboard samen met de korte aanslagen van de elektrische gitaar deden denken aan irritante lobbymuzikanten eigen aan de massaresorts in pakweg Tenerife. De begeleidingsband Sagittarius speelde dan ook net te veel op auto-cue om te kunnen verrassen. Hitjes als Oh Carolina, een verrassend klinkend stadiumrock nummer en een niet definieerbaar crooner nummer boden wel de broodnodige afwisseling.

De helft van de nummers gingen over vrouwelijk schoon, veroveringen en 'laat me nu toch niet alleen'-ervaringen. King Yellowman is het duidelijk nog niet verleerd. Yellowman sloot zijn officiële set af met zijn bekendste nummer Zungguzungguguzungguzeng (what's in a name?), waarin hij dan ook verkondigde: "ca nuff a dem a talk bout me nuh have nuh girlfriend, yuh a idiot bwoy, me have a hundred and ten." Booya!