De Roovers spelen 'Ça Brûle' in 30CC

Verschroeiend grappig & brandend actueel

Voor de theatervoorstelling 'Ça brûle' slaan de Antwerpse collectieven De Roovers en De vereniging voor enthousiasten voor het reële en universele de handen in elkaar voor een vurig avondje theater. Vuur is het centrale element in deze voorstelling, van kaarslichtjes tot 'full blown' gasbranders. Vaak compromisloos grappig, maar met een duidelijke politieke subtekst.

Michiel Leen

De vereniging voor enthousiasten voor het reële en universele staat voor het eerst sinds lang opnieuw op de planken, met An Miller (Liesje uit de één-serie Het Eiland) als speciale gast. De Roovers doen al sinds 1994 hun eigenzinnige ding. Dat is ook te merken aan de opbouw en tekst van deze voorstelling; rond de centrale thematiek bouwden de acteurs een hele voorstelling op. Meer dan een afgerond geheel is Ça Brûle dus een opeenvolging van sketchachtige scènes waarin vuur centraal staat.

Dummies

De mens heeft immers altijd een wat vreemde relatie gehad met het vuur. Het bood vele mogelijkheden, waarmee hij voor altijd voorsprong nam op de dieren, die geen vuur konden maken. De mens ontdekte echter algauw dat warmte en destructie hand in hand kunnen gaan. Met dat gegeven gingen de acteurs aan de slag, en al in de eerste acte is het goed raak. Die is wel opgevat als een klassieke monoloog, maar de actrice die hem opvoert, wordt doelbewust van het podium gespeeld door een zwijgende kolos met een vervaarlijke gasbrander - een glansrol van Johan Dehollander. Een hilarisch contrast, al blijkt duidelijk dat het publiek zo vroeg in de voorstelling nog niet zeker weet of er in dit stuk wel luidop mag gelachen worden. Bovendien houd je meer dan eens je hart vast bij de gedachte aan de vreselijke ongelukken die uit dat al te nonchalante vuurke-stook kunnen voortkomen.

Gelukkig blijft de cast van grote (onverwachte) ongelukken gespaard en wanneer even later Dirk Van Dijck het podium betreedt om op geaffecteerde wijze commentaar te geven bij een absurde voorlichtingsfilm, mag er gelukkig wel luidop gelachen worden. Van Dijck - bekend als Michel Drets uit Het Eiland - trakteert het publiek op een hilarisch rondje 'kapitalisme voor dummies', geruggensteund door beelden die voor het merendeel afkomstig zijn uit een naar verluidt authentieke Zuid-Amerikaanse schoolfilm.

Lucifers

Toch is Ça Brûle niet zomaar vrijblijvende kolder. Het stuk barst van de referenties naar wereldbranden, de brandende boekenstapels van het interbellum en Jan Palach, de Tsjechische student die in 1969 zichzelf in brand stak als protest tegen het communistische regime in zijn land. Zonder meer hartverscheurend is de korte scène rond het sprookje van het meisje met de zwavelstokjes. Zij sterft immers aan de deur van een rijkeluiswoning wanneer ook haar laatste lucifer is opgebrand. De Roovers vragen zich als het ware hardop af waarom ze er niet voor gekozen heeft om met die laatste lucifer dat huis in de hens te zetten.

Kortom, met Ça Brûle leveren de beide collectieven een verschroeiend grappig, maar ook brandend actueel stuk af. Zeker niet het meest toegankelijke toneelstuk, maar alleszins een warme aanrader.

"Ça Brûle:" 16/12 en 17/12 in de Leuvense Stadsschouwburg. Info & tickets via www.30cc.be.