Gunter Lamoot

"We zijn allemaal onnozelaars"

'Softie' schept een ietwat tragikomisch beeld van Gunter Lamoots jeugd, van schattig kleutertje tot zestienjarige sul. Het niet altijd even coherente verhaal, wordt gesierd met hilarische foto's uit de oude doos en anekdotes over salopetten, foute geboortekaartjes, de hond van Jezus en, last but not least, harde brokken stront.

Bet Bosselaers & Eric Laureys |

Lamoot blijkt een lange slungel die er eerder negentien dan negenendertig uitziet. Hij beweert de antwoorden op alle vragen al te kennen: "Het eerste antwoord is 'ja', het tweede 'nee', en het derde 'driehonderd gram'!"

Veto: Uw voorstelling 'Softie' bestaat nu meer dan een jaar. Wordt het nooit vervelend?

Gunter Lamoot: «Voor mij blijft dat wel oké. Ik speel deze show liever dan de vorige, 'Uw Beste Vriend'. Die was ik snel beu, want het was soms extreem en dat had ik wel gehad na een tijdje. Alles steekt mij vrij vlug tegen, maar dat mag je natuurlijk niet laten merken aan de mensen.»

Veto: Uw acts lijken vaak onvoorbereid.

Lamoot: «In 'Man Bijt Hond' (Lamoots rubriek 'De Vraag van Vandaag', red.), is er tamelijk veel geïmproviseerd. In deze show 'Softie' daarentegen, niet. Maar beide manieren zijn leuk: ik wissel mijn theatershows af met stand-upcomedy. Dan is het gewoon ik met een microfoon, en dan probeer ik vanalles uit. Het is ook een kunst om dingen op het moment zelf te brengen.»

Veto: In 'De Vraag van Vandaag' ziet u mensen de domste antwoorden geven. Is het moeilijk om dan serieus te blijven?

Lamoot: «Dat is niet zo moeilijk. Ik hou er alleen rekening mee dat ik de mensen niet belachelijk maak. In de eerste plaats lach ik vooral met mezelf: soms kom ik onnozeler over dan ik ben.»

Veto: Zijn er soms kandidaten die niet met uw grappen kunnen lachen?

Lamoot: «Dat valt mee. Sommigen zijn enthousiast, anderen meer timide. De mensen weten waarvoor ze komen, hé. Maar er zijn wel kijkers die dingen niet appreciëren. Vorige week kreeg ik een aantal mails: dat het een schande is, dat ik verbannen moet worden van het scherm, dat ik belachelijk doe en de mensen behandel als kinderen. Ik heb dan op aanraden van Jan Eelen, de regisseur, die mails voorgelezen, met naam en toenaam. Dat vond ik wel grappig.»

Veto: Op uw website staat een filmpje waarin je lacht met de Kardinaal, terwijl hij naast u zit in 'De Laatste Show'.

Lamoot: «Ik heb achteraf gehoord dat hij zich geamuseerd heeft. Vooraf hadden ze wat schrik: Kardinaal Danneels en Gunter Lamoot samen in De Laatste Show. "Hou je wat in hé, Lamoot", zeiden ze. Eerst tast je af hoe ver je kan gaan, maar dat was al vlug in orde. Die mens had ik-weet-niet-hoeveel leute. Ik wou hem niet in zijn waardigheid schenden. We zijn allemaal maar onnozelaars, al heeft de ene een hogere functie dan de andere.»

Veto: Denkt u dat de kwaliteit van comedy gedaald is door de 'boom' van stand-upcomedians de laatste jaren?

Lamoot: «Ik reken mezelf nog bij de 'eerste stroming'. Toen wij begonnen, was er eigenlijk niets. Je moest gaan optreden in cafés of jeugdhuizen, waar men dat helemaal niet gewoon was: het was nog wat zoeken. Als je nu begint, heb je veel meer mogelijkheden en dat is een voordeel. Aan de andere kant denken velen: daar is geld mee te verdienen, je kan op televisie komen. Maar zo werkt het niet. Je moet goed zijn. Van de relatief nieuwe stand-upcomedians zijn er een viertal die iets voorstellen: Xander De Rijke, Jeroen Leenders, Joost Vandecasteele, Tim Foncke.»

Veto: Hoe merkt u aan uzelf dat u de juiste criteria bezit voor een goede stand-upcomedian? Wanneer lachen de mensen?

Lamoot: «In het begin scheet ik in mijn broek. Ik ben er mee begonnen uit noodzaak; ik had niets anders te doen. Ik had radio gemaakt met Kamagurka ('Studio Kafka' uit 1995, red.) en meegedaan op de VPRO televisie. Daarna heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken. In het begin stond ik als een totale sul op het podium en moest ik het hebben van moppen die ik tak, tak, tak na elkaar bracht. Na een jaar of vier, vijf krijg je meer podiumpersoonlijkheid en die moppen interesseren mij nu minder en minder.»

Veto: Wordt u soms ongemakkelijk als u merkt dat een mop totaal niet aanslaat?

Lamoot: «Ik ga niet zeggen dat ik me niets meer aantrek van het publiek, maar sinds een paar jaar ben ik daar over. Vroeger moest ik vooraf altijd een paar pintjes drinken om op mijn gemak te zijn, anders was ik ook maar een sukkel. Nu is dat niet meer nodig.»

Veto: Uw typetje 'Véronique' wilde u eerst niet gebruiken. Hoe merkte u dat ze toch aansloeg bij het publiek?

Lamoot: «Véronique is iets speciaals. Het is totale bullshit die - al zeg ik het zelf - qua opbouw wel goed in elkaar zit. Véronique gaat uit van een buikgevoel, iets wat een beetje eng is om te doen. De eerste keer dat ik dat typetje bracht was meteen voor televisie. Je moet uitgaan van het idee dat je je belachelijk gaat maken en je zo goed mogelijk gaat inleven in dat typetje, wat dat ook moge zijn. Véronique is vrij abstract en dat is een voordeel, ik kan er de grootste nonsens mee brengen.»

Veto: U zei ooit: "Ik leef van het geld van mijn vrouw en prostitueer mijzelf sporadisch." Is dat nog altijd het geval?

Lamoot: «Nee, nu prostitueert mijn vrouw zich.»

Veto: U werkt altijd solo. Zou u nog in een gewone job passen, met een baas en dergelijke?

Lamoot: «Ik heb het nooit gedaan, maar ik denk het niet. Ik zou ongelukkig zijn, maar het niet aan die baas laten merken. Zo'n lul ben ik dan ook weer. Als ik onder een baas zou werken, zou dat betekenen dat ik niet meer kan doen wat ik het liefst doe: optreden of dingen creëren. Dan zou ik mij écht prostitueren waarschijnlijk. Een winkeltje van tweedehandsboeken ofzo, dat zie ik nog wel zitten.»

«Ik ga niet zeggen dat ik 'zomaar iets doe', want dat is vals bescheiden, maar ik weet wat ik ongeveer waard ben en probeer verschillende dingen te doen waar ik achter sta. Dat is het geestigste, ook omdat mijn vervelingsdrempel redelijk laag is.»

Veto: U zal nu ook in de jury van 'De Slimste Mens' zetelen.

Lamoot: «Vorige week heb ik mijn eerste opname gehad, met Louis Tobback. Ik zag daar wat tegenop, want Tobback straalt zo'n sérieux uit. Maar het is goed gelukt: ik deed tamelijk schofferend tegen hem en hij speelde die rol goed. Hij kon er zelf achteraf ook goed mee lachen; die mens is ook niet achterlijk.»

Veto: Waar kunnen we je plaatsten in de culturele wereld? Ziet u zichzelf als een artiest of eerder als een volksvermaker?

Lamoot: «Eerder een artiest, denk ik. Er is niets mis met volksvermaak, maar 'artiest' klinkt toch beter.»

Veto: Rekent u comedy dan tot 'hoge' cultuur, zoals literatuur of kunst?

Lamoot: «Ja, toch wel. Niet iedereen zit dan in datzelfde schuitje, maar als je humor maakt die dat tikkeltje meer heeft, is dat toch een teken van intelligentie. Ik reken mezelf daar graag bij, al zullen sommige mensen dat tegenspreken. Maar ja, fuck them, dat ze het zelf doen.»

Veto: Wat heeft het publiek aan uw shows, buiten het lachen de avond zelf?

Lamoot: «Aan deze show hebben ze wel iets, denk ik. 'Softie' is een tamelijk melancholische show en ik heb gehoord dat mensen achteraf zelf schoendozen met foto's terug gaan bovenhalen, dingen bekijken, en ci en la. Dat is een compliment, want dat is ook wat de bedoeling van de show.»

«Mijn vorige show was voor sommigen nogal extreem, met pornobeelden enzo. In die periode heb ik ook als kandidaat in 'De Slimste Mens' gezeten en had ik een rubriek in 'De Laatste Show'. Dat merk je wel aan je kaartenverkoop: de zalen zitten vol. Maar sommige mensen verwachten dan dat het iets gelijkaardigs zal zijn dan wat ze al kennen, maar dan krijgen ze een mentale zak in de maag gesplitst en dan denken ze: "Die Lamoot, da's niets voor ons." Dat is het probleem met het feit dat ik uiteenlopende dingen doe. Op dat vlak ben ik niet zo 'klantvriendelijk'. Iemand met meer brains in zijn kop zou toch twee keer over nadenken over hoe de consument te laten inschatten waarvoor hij komt.»

Veto: Is shockeren geen makkelijke vorm van humor?

Lamoot: «Het gaat niet over shockeren, hé. Het gaat over iets grappig vinden, maar dan een onderwerp nemen dat niet echt past. Dat kan toch? Ik heb niet de neiging om echt te shockeren. Op dat vlak ben ik nog een klein kind: dingen die een beetje 'shockerend' zijn, dat is tof. Je moet daarmee spelen en dat koesteren. Denk maar aan Theo & Thea van vroeger: dat is allemaal zo plat, maar leuk!»

Skeletten

«In de show heb ik nu een verhaaltje over harde brokken tijdens het kakken. Dat je dan echt op je tanden moet bijten. Dat is vrij plat, maar ik vind dat tof om daar eens mee te lachen, zolang het een beetje origineel wordt ingevuld op een al dan niet herkenbare manier. Degenen die het snelst roepen dat je zoiets niet mag doen, dat zijn degenen met de meeste skeletten in hun kleerkast. Die nemen het veel te serieus en zeggen dan: "Toon Hermans had dat toch niet nodig?"»

«Dingen verbloemen is toch ook bullshit! Als het nu over seks of pornografie of stront gaat, dan heb je mensen die daar verbloemde moppen over maken. Een groot deel van de bevolking vindt dat dan tof, omdat het verfijnd is. "Je moet het niet uitleggen," klinkt het dan. Maar daar gaat het niet om. Het zijn twee maten, twee gewichten. Bang zijn van expliciete woorden is nergens voor nodig. Dan lachen de mensen omdat je het verfijnd doet, maar er zit geen mop in. Ik wil gewoon zeggen waar het op staat en dan kan je een mop maken.»

Veto: Merkt u een verschil in generaties? Kunnen oudere mensen minder lachen met zulke dingen?

Lamoot: «Nee, het zijn vaak oude mensen die het hardst lachen met die vunzigheid. Ik heb 'Softie' toevallig ook een keer in Nederland gespeeld en het stuk waar zij het hardst mee moesten lachen was dat van de harde stront. Er is wel een verschil tussen generaties bij stand-upcomedians. Xander De Rijke doet bijvoorbeeld échte 'stand-up', en hij doet dat goed, maar hij kan dan minder lachen met abstracte humor, met rare dingen die op zich niet om te lachen zijn. Voor jongens van zijn leeftijd klopt dat niet. Toen ik jonger was, vond ik dat wel tof. Daar merk ik toch een verschuiving: de jeugd van tegenwoordig is vrij braaf en conservatief. In mijn tijd waren er nog wat naweeën van de punk ofzo. Nu lijkt de jeugd wat vlugger geshockeerd.»