Aroma Di Amore in Het Depot

"Punk is gestopt in 1979"

Afgelopen zaterdag stelde Aroma Di Amore zijn verzamelaar 'Onverdeeld' voor in Het Depot. Aroma Di watte? Inderdaad. Frontman Elvis Peeters - samen met gitarist Fred Angst de spil van de band, maar ook bekend als schrijver - kan dat beter zelf uitleggen.

Geert Janssen

Elvis Peeters: «Aroma Di Amore zat in 1982 in de finale van Humo's Rock Rally. Wij zijn een Nederlandstalige band, ontstaan in de nasleep van de punk. We hebben een stuk of zeven platen gemaakt en zijn er eind 1987 voor onbepaalde tijd mee opgehouden, maar we zijn nooit echt gesplit.»

Veto: Hoe mogen we het noemen: punk, post-punk, new wave?

Peeters: «Sommige nummers klinken eerder als the Sisters Of Mercy. We waren beïnvloed door Joy Division, Wire, Big Black en in het begin ook door de Neue Deutsche Welle. Echte punk zou ik het niet noemen. Wel qua attitude, maar niet qua muziek.»

Veto: Een vriend reageerde op jullie nummer 'Mama Is Sterker' met: "Wat een lelijke muziek!"

Peeters: «Ik ben geen voordehandliggende zanger. De muziek was niet gemaakt om de hitparade te bestormen. Het was muziek voor de benen maar ook voor het hoofd. Teksten waar je kon om lachen en bij nadenken. Wij wilden op een podium staan omdat we iets te zeggen hadden. Wij hoefden daarvoor niet eerst een manager of een agent hebben.»

Veto: Vanwaar de keuze voor Nederlands?

Peeters: «Dat kwam uit de do it yourself-gedachte. Wij wilden niet plooien voor de overheersing van de Anglo-Amerikaanse invloeden. Einstürzende Neubauten zijn ook consequent in het Duits blijven zingen. Uiteindelijk zijn wij toch in Frankrijk, Zwitserland en Spanje gaan optreden. In Spanje werden wij met bodyguards naar het podium geleid, in een gigantische zaal van een paar duizend man. Hier speelden wij voor twee- à driehonderd man.»

Polderpop

Veto: Veel Belgische muziek uit de jaren tachtig wordt gelabeld als 'belpop'. Hadden jullie toen al het gevoel deel uit te maken van dezelfde stroming?

Peeters: «Er was toen een levendige Belgische scène met veel optredens. Met Arbeid Adelt! en the Neon Judgement stonden we regelmatig samen op festivals. In de tweede helft van de jaren tachtig zijn ze dat belpop beginnen te noemen. Eigenlijk begon het al eind jaren zeventig. Punkgroepen wilden iets anders doen dan kleinkunst en polderpop, zoals dat toen genoemd werd. In 1978 werd ook voor het eerst Humo's Rock Rally georganiseerd. Een tijd van harde gitaren en rücksichtslos zelf het podium opstappen. We hadden een orgeltje met een ingebouwde ritmebox dat nog bij een koster stond en voor duizend frank hadden we een basgitaar. Onze eerste plaat hebben we in eigen beheer opgenomen en die is opgepikt door Play It Again Sam. Hadden die dat niet gedaan dan hadden we ook zelf uitgebracht zoals De Brassers toen deden.»

Veto: Humo's Rock Rally is nu een legendarische wedstrijd. Was dat vroeger een wedstrijd als een andere of had het meer aanzien?

Peeters: «Er werd wel belang aan gehecht. Toen waren er nog geen gigantische voorselecties en minder inschrijvingen dan nu. Wij gingen naar een preselectie in Wolvertem zonder ooit te hebben opgetreden. De preselectie was ons tweede optreden, de halve finale het derde en de finale het vierde. Daarna kwamen de reacties en konden wij op alle festivals gaan spelen. We zongen in het Nederlands en hadden een eigen smoel, ook al was het dan lelijke muziek. We hebben zelfs op een metalfestival gestaan omdat ze niet wisten wat wij waren. Voor groepen die de finale haalden, ging wel een deur open. Wij waren ook echt wel goed. Je moest natuurlijk op Rock Rally maar drie nummers spelen. We zullen ook slechte optredens gegeven hebben, vrees ik. Ik ben iemand die vlug slechte dingen vergeet.»

Veto: Elvis Peeters en Fred Angst zijn pseudoniemen, zoals wel meer muzikanten gebruikten toen. Waar kwam dat vandaan?

Peeters: «Ik heb Elvis Peeters gekozen omdat Elvis Presley juist dood was. Er was een Elvis dood dus er mocht een nieuwe zijn. Elvis Costello stond bovendien in de hitparade. Ik vond dat in combinatie met een oer-Vlaamse naam als Peeters wel rock & roll. Fred Angst had dan meer te maken met de tijdsgeest. We voelden er ook niets voor om met onze eigen naam uit te pakken.»

Oude koek

Veto: Wel meer belpopgroepen hebben zich de laatste jaren aan een reünie gewaagd. Heeft u daar iets van meegepikt?

Peeters: «Niet zo veel. Ik ben niet zo'n geweldige fan van reünies. In ons geval: wij zijn nooit gesplit. Wij hebben onszelf op non-actief gezet. Zoals Wire waarbij de groepsleden lange tijd andere projecten hebben gedaan. Ik schrijf boeken, ik maak platen met De Legende, ik doe literaire concerten. Fred Angst, onze gitarist heeft een eigen project: Zool. We zijn met andere dingen bezig en nu naar aanleiding van Onverdeeld treden we nog eens op. Maar we gaan ook nieuwe dingen brengen. We willen niet alleen oude kost opwarmen.»

Veto: Wat was de reden voor het op non-actief zetten?

Peeters: «We hadden een tour door Zwitersland en Frankrijk achter de rug. We hadden daarna nog een paar optredens in Vlaanderen. Maar we wilden niet het hele circuit van kleine zaaltjes opnieuw doen. Ik heb met Fred Angst als Peeters & Angst een tijd cabaretprogramma's gemaakt met muziek in. Zo hebben we in 1989 de finale van het Leids Cabaret Festival gehaald. Ik ben theater beginnen te schrijven. Aroma Di Amore kwam er niet meer van. Maar er was geen reden om te zeggen: "We stoppen ermee".»

Veto: Muziek, theater, romans: is dat één groot creatief proces voor u of verschillen ze duidelijk?

Peeters: «Het is een verschil. Dat komt uit één bron maar vloeit in twee verschillende beddingen. Boeken schrijven is een intiemer gebeuren, daar heb je geen groot publiek voor nodig. Als het boek af is, is het tof een groot lezerspubliek te bereiken. Daar mag ik in het geval van Wij niet over klagen. Ik mis dikwijls wel het podium. Ik sta graag op het podium. Maar alle dagen optreden zou ik een sleur vinden. Ik heb een goede afwisseling gevonden tussen schrijven en optreden.»

Veto: Een laatste vraag: punk is dood, zegt men wel eens. Akkoord?

Peeters: «Voor mij is punk gestopt in 1979. Ik heb toen mijn badges afgedaan. Ik heb er lang nog een gehad van the Jesus & Mary Chain. In de eerste punkgolf kon ik mij vinden. Maar ik ben dat ontgroeid. Punk van na 1979 is meer cosmetica. Ik zie tegenwoordig weinig subversieve subculturen die mij echt inspireren.»