Jong CD&V en Animo en hun ideologie

Sossen en tjeven over het ideale en het reële

Seks, drugs en rock 'n roll zijn aan partijvoorzitters niet besteed. Zij wijden hun leven devoot aan het dienen van de partij, een bijdrage leveren voor de maatschappij en het op tijd en stond reinigen van hun vuile kledij. Voorzitters van jongerenafdelingen zijn niet anders. Vol jong vuur wijden zij zich nog aan 'ideologie'. Dat is althans waar wij van uitgaan. Pieter Marechal van Jong CD&V en Anke Gittenaer van Animo (de jongerenorganisatie van sp.a) mochten het hebben over hun ideologie. Wij schoven aan voor een uurtje rooms-rood vuurwerk.

Jeroen Deblaere & Maud Oeyen

Veto: Pieter, hoe zou jij socialisme omschrijven?

Pieter Marechal (Jong CD&V): «Socialisme is een ideologie waarbij men uitgaat van de visie dat alle mensen gelijk moeten starten en dat de overheid een situatie dient te creëren die dat mogelijk maakt. Als christen-democraat vind ik dat alle mensen gelijkwaardig zijn, en dat ze inderdaad gelijke kansen moeten krijgen, maar we moeten mensen ook een zekere verantwoordelijkheid geven. Ik hecht veel belang aan het gemeenschapsdenken: de overheid moet mensen in staat stellen zichzelf te organiseren. Dat moet de basis zijn om als mens sterker te worden en gelijke kansen te bekomen. De overheid moet die gelijke kansen niet opleggen.»

Anke Gittenaer (Animo): «Het is inderdaad waar dat het socialisme pleit voor gelijke kansen, en dat vanuit een verontwaardiging over onrechtvaardigheid. Je moet dat echter niet zien alsof de overheid de voorwaarden daarvoor oplegt en geen enkele verantwoording vraagt. Het gaat voor ons niet alleen om gelijke startkansen, maar vooral om gelijke kansen onderweg. We moeten ervoor zorgen dat er wordt bijgestuurd waar het nodig is. En dat moet vandaag nog altijd, want er zijn nog altijd hele bevolkingslagen die worden gediscimineerd en buiten de samenleving vallen. Het socialisme wil die mensen oppikken en weer meekrijgen.»

Pieter: «Wij hebben geen blauwdruk van een ideale samenleving. We kijken naar de realiteit, behouden wat goed is en passen aan wat slecht is. We werken niet met een ideaalbeeld.»

Anke: «Voor ons is die visie te conservatief. Wij werken wel met idealen, en gelijke kansen is er daar een van. Ik denk dat je dat als organisatie ook nodig hebt. In de ideale maatschappij kan iedereen zich ontplooien, neemt de overheid de verantwoordelijkheid over een aantal publieke diensten, wordt er gereguleerd op financieel en economisch vlak. Dat zijn duidelijke uitgangspunten die leiden tot een betere wereld.»

Pieter: «Socialisten en christen-democraten zien dezelfde problemen, maar ze stellen andere oplossingen voor. Jullie willen bepaalde zaken vanuit de overheid aanbieden of opleggen - zoals quota - zodat er een gegarandeerde zekerheid is dat die mensen kansen krijgen. Ik vind dat de overheid moet investeren om mensen de kans te geven zelf uit eigen kracht op te klimmen. Persoonlijk ben ik bijvoorbeeld niet te vinden voor quota. Het is toch absurd dat een competente man moet plaatsmaken voor een minder competente vrouw alleen maar om aan het vereiste aantal vrouwen te raken? Ik ben ervan overtuigd dat sommige vrouwen uit zichzelf ook ver geraken.»

Anke: «Ik vind het vreemd dat je dat aanhaalt, omdat de grondleggers van die quota uit de christen-democratie komen, met name Miet Smet.»

Pieter: «En toch ben ik als christen-democraat tegen quota. Ik vind dat een te socialistische manier om beleid te voeren. Vrouwen zijn ook geen minderheidsgroep. Ik vind dat vrouwen vandaag dezelfde kansen hebben als mannen. Ze zijn even sterk en ze kunnen doorgroeien. Ik ken zelfs vrouwen die zich beledigd voelen door die quota.»

Geloof

Veto: Het valt toch niet te ontkennen dat er mensen zijn die uit de boot vallen, ook al hebben ze capaciteiten?

Pieter: «Dan spreek je over de noodzaak van solidariteit. Ook christen-democraten willen opkomen voor zij die het moeilijker hebben. We moeten daarom het verenigingsleven stimuleren, zorgen dat mensen betrokken zijn en hun draai vinden in een bepaalde groep. Het is essentieel om iedereen een plaats te geven. Een mens staat niet op zichzelf. Je moet mensen geen gratis buspas geven zodat ze wat in de stad kunnen gaan rondwandelen. Je moet hen de kans geven naar een vereniging te gaan en andere gelijkgestemde mensen te ontmoeten. Dat zal mensen sterker maken.»

Veto: Anke, hoe kijk jij naar de christen-democratie?

Anke: «Ik vind het verhaal over het verenigingsleven en de kracht van mensen soms wat te paternalistisch. Het verenigingsleven van vandaag is niet meer dat van vroeger. Mensen zijn individueler geworden. Ze verzamelen zich rond projecten, thema's. Ik geloof totaal niet in het verenigingsleven als motor van emancipatie. Daarnaast heb je bij de christen-democratie ook het uitgangspunt van het christelijk geloof. Ik vind het niet van deze tijd om terug te vallen op religie.»

Pieter: «Het gaat om een naam. Binnen onze partij zijn er ongetwijfeld nog mensen die gelovig zijn - bij de sp.a. waarschijnlijk ook - maar er zijn er ook die niet gelovig zijn. De christen-democratie is ontstaan vanuit een aantal waarden die samenhangen met een geloof. Waarden als naastenliefde, het opnemen van verantwoordelijkheid, initiatief nemen, participeren, solidariteit: die zijn er nog steeds. Voor mij hoeft dat niet per se in de naam te staan, maar het is nu eenmaal altijd zo geweest. CD&V is al drie maal op rij de sterkste partij bij de eerste kiezers. Ook de jonge mensen hebben daar dus geen probleem meer mee. Wij staan open voor inspiratie die vanuit het geloof komt. Wat is er mis mee dat mensen kracht halen uit hun geloof?»

Rechtvaardigheid

Veto: CD&V scoorde goed bij de verkiezingen, sp.a zit in het defensief. Hoe verklaren jullie dat?

Anke: «Als jonge socialist pleit ik voor een offensief links. Er is in de jaren '90 heel erg gefocust op de actieve welvaartsstaat hier in België, maar nu - in tijden van crisis - zie ik een heel nieuwe kans voor het socialisme op het internationale toneel. We moeten opnieuw een vuist durven maken. Het is evident dat de mensen die de crisis veroorzaken, er ook voor moeten betalen, en dat op een structurele manier. Ik heb het dan over belastingen op winsttransacties en op vermogen. De overschakeling op windenergie komt er niet omdat dat financieel niet aantrekkelijk is voor bedrijven. Ook op het vlak van milieu is er dus regulering nodig.»

Pieter: «Dat kan ik niet ontkennen, maar in welke mate? Jij ziet dat veel extremer dan ik.»

Anke: «Ik vind het niet extreem om winst aan te pakken of om banken en financiële werelden te reguleren. Dat is niet extreem, dat is normaal. Dat is gebaseerd op een principe van rechtvaardigheid. Er zijn structurele veranderingen nodig. Het huidige systeem werkt niet. Twintig procent van de wereldbevolking wordt er beter van, maar ik zit ook in met die tachtig procent anderen.»