The Raveonettes in Het Depot

Blikkendozen drums en gitaarherrie

Het liefst vergelijken wij The Raveonettes met een 'pomme d'amour' - niet toevallig onze favoriet als wij ons 'op de foor' begeven: suikerzoete gitaarpop om in te bijten, met een licht venijnig randje. Na twee matige albums waren wij The Raveonettes een beetje uit het oog verloren. Op hun nieuwste 'In And Out Of Control', een opwindend plaatje, klinkt het Deense duo weer zo fris als in hun beginperiode.

Bet Bosselaers

Begin dit jaar waren wij wild van The Pains Of Being Pure At Heart: een mix van feel good lollipop-deuntjes en het noisy shoegaze-geluid uit de jaren tachtig, met een collectie distortion pedals om u tegen te zeggen. De release van In And Out Of Control herinnerde ons eindelijk weer deftig aan die ándere fijne band, The Raveonettes. Zeer benieuwd trokken wij dus afgelopen donderdag naar het Depot.

Chris Isaak

Het voorprogramma werd verzorgd door Willow. Ongetwijfeld leuke jochies, maar hun platte emorock kon moeilijk boeien. Aan uitgebreide arrangementen geen gebrek; aan originele songs des te meer. Krampachtig willen klinken als Robert Smith van The Cure vinden wij riskant, maar vooral vermóeiend.

The Raveonettes gingen van start met Gone Forever, en de toon leek gezet voor een stevige greep uit het nieuwe album. Er zouden echter nog heel wat songs volgen uit hun vorige plaat, het duffe Lust Lust Lust. Na een paar nummers zat de klank goed en kwam de unieke samenzang van Sharin Foo en Sune Rose Wagner boven de gitaren uit. Na Dead Sound volgde het futloze Bowels of the Beast, ingeleid door galmende West Coast-gitaren die een Chris Isaak goes distortion-gevoel teweegbrachten.

De bas en typische blikkendozen drums werden verzorgd door gelegenheidsmuzikanten. Sharin Foo zagen we vooral op gitaar, maar ook op percussie tijdens The Beat Dies. Meteen werd duidelijk waar de frêle Sharin haar gespierde bovenarmen vandaan haalt. Break Up Girls werd met enkel bas en tamboerijn tot de essentie herleid, om later los te barsten in een wolk van gitaarherrie. "Top!" zou Peter Goossens zeggen.

Ooh Ooh

Met het recente hitje Bang! leken The Raveonettes eindelijk op dreef. Het jolige Fu-fu-fun, all summer long! werd hier en daar meegezongen door het nogal slaperige publiek. De combinatie van Sune's outfit en de vette riff van Heart of Stone katapulteerde ons recht naar de jaren tachtig. Niet dat wij ons daar veel van herinneren. Daarna was het tijd voor een 'akoestisch' moment - van de pedalen kunnen ze toch niet afblijven - met Little Animal en I Buried You Today. Terwijl de ijle zang van Sharin nog nazinderde, volgde een superstrak Love In A Trashcan, die heerlijke surfrocksong met aanstekelijke twangy gitaarriff. Nog steeds dé publieksfavoriet, en ja, wij werden gekatapulteerd naar de jaren vijftig - niet dat wij toen al bestonden.

Laatste nummer was het saaie Aly, Walk With Me, dat bijna verzoop in een stortvloed van noise. Weg was het zorgeloze Jesus and Mary Chain-gevoel en plots dachten wij tenenkrullend terug aan My Bloody Valentine op Pukkelpop. Gelukkig volgde nog bisnummer Last Dance, een briljante popsong met ooh-ooh-tjes om van te snoepen. De setlist bevatte iets te veel 'lome' nummers, maar al bij al zette The Raveonettes een aardige rockshow neer.