Dez Mona

Dez Mona intiem en knallend in STUK

De meeste bands hebben een zanger die kan zingen en een drummer die kan drummen. Maar menig zanger zingt al snel eens vals, en een drummer klopt er soms ook duchtig naast. Niet zo bij Dez Mona. De groep kwam, maakte een bevreemdende indruk, maar bovenal: imponeerde.

Herlinde Hiele

foto: Mathias Vanden Borre

Blackie & the Oohoo's werd als voorprogramma losgelaten op het publiek. Met een sound die bij wijlen aan Nouvelle Vague deed denken, wist deze Antwerpse band ons aardig te verrassen. De stemmen van beide zangeressen vloeiden mooi samen in een bijzonder harmonieus, tot in de puntjes afgewerkt geheel. Daarnaast wist een van de mannelijke toeschouwers ons te melden dat hij op slag verliefd was geworden op een der schone zangeressen.

Snorretje

We wilden dat we hetzelfde konden zeggen over Gregory Frateur, die in een vorig leven nog kapper is geweest maar nu dus frontzanger van Dez Mona. Vanop de eerste rij in de Labozaal konden we de manspersoon van zeer dichtbij gadeslaan en we waren toch niet helemaal gewonnen voor zijn gekke broek en absoluut aartslelijke snorretje. De baardige contrabassist Nicolas Rombouts ging volledig in het rood gekleed. De twee achtergrondzangers die als witte lijken net uit hun doodskist leken gekropen, droegen elk nog hun steentje bij aan de algemene vreemdheid van de band.

De sound die deze bende produceerde blies echter meteen alle vertwijfeling mijlenver weg. Er werd van start gegaan met een aantal trage, tergend mooie nummers. My ashes will rest in her fire, klonk de klaagzang die leading voice uistootte in zijn ouderwetse micro. We waren blij dat de man die ooit nog backing vocals deed bij Daan, zijn weg naar het voorplan van het podium heeft gevonden. Na een aantal eigen nummers van oude en nieuwe platen - de laatste nieuwe cd, Hilfe Kommt, dateert nog maar van oktober vorig jaar - was er plaats voor een cover van Nina Simone, een zangeres die wel vaker opduikt in het repertoire van Dez Mona. Take care of business for me was een prachtige bewerking van het orgineel. Frateur breidde met zijn wonderbaarlijke stem een knap vocaal eindstuk aan het nummer.

Whisky

De tragere songs werden afgewisseld met springerige up-temponummers, waarbij de zanger enkele groovy danspasjes losliet op het publiek. In rake bindteksten was hij duidelijk minder bedreven: hij maakte een verwarde indruk en deed ons sterk vermoeden dat het glas waar hij veelvuldig van nipte, eerder whisky dan water bevatte. Toen hij de zaal een derde keer met uiterst vreemde bewoordingen toesprak, klonk het vanuit de zaal dat men hem niet wilde horen praten, maar zingen. Dez Mona antwoordde met een knallend Get out of here.

Wij waren bij het verlaten van de zaal verdwaasd door zoveel geks dat op ons was losgelaten. Toch waren we ook vooral blij, omdat we zonet getuige waren geweest van een bijzonder sterk concert. En we waren gelukkig.