Parallellepipeda in M

Alzheimer tekenen

Parallellepipeda, een tongbrekende term die met opzet werd gekozen om verwarring te zaaien, is zoals de titel doet vermoeden geen gemakkelijke tentoonstelling. Ze kwam tot stand na drie jaar onderzoek en samenwerking tussen kunstenaars en wetenschappers, waaronder Anne-Mie van Kerckhoven, Koen Vanmechelen en Géry d'Ydewalle. Nochtans wordt de opening van de tentoonstelling niet gezien als eindresultaat, maar slechts als een deel van het onderzoeksproces.

Gelaagd

In M worden kunst en wetenschap oneindig overlapt. Deze ontmoeting vloeit niet enkel voort uit nieuwsgierigheid, maar poogt de gekende perspectieven te verleggen. We zien onderzoek in creatieve bodem en de inverse kwantificering van wetenschappelijke kennis. Emotie, noemt men dat. Het resultaat is een uitermate gelaagde tentoonstelling, waar elke ruimte komt met een eigen aha-erlebnis. Net zoals Columbus werd geprikkeld om op zoek te gaan naar India en Darwin onze evolutie wilde begrijpen, zo prikkelt Parallellepipeda de nieuwsgierigheid van de bezoeker.

Bij Anne-Mie van Kerckhoven legt men door middel van bewegingsonderzoek de perceptie van de toeschouwer aan banden. De schijnbaar chaotische benadering van kunst wordt er verduidelijkt. De toeschouwer ziet hoe de focus van het oog heen en weer beweegt over het canvas, op zoek naar een verklaring in de details. Het is pas daarna dat hij een stap achteruit zet en het geheel tot zich kan nemen. Een gelijkaardige benadering wordt genomen bij de animatiefilm van houtskooltekeningen van Wendy Morris.

Een andere ruimte toont een PET-scan van de creatieve geest. Verschillende kunstenaars werden als creatief zijnde gedissecteerd door het grote apparaat, waarbij de actieve delen van hun brein op film werden vastgelegd. Deze wetenschappelijke projecten palmen twee volledige zalen in en verschijnen hier en daar tussen de kunstwerken.

Ronny Delrue werkte samen met Koen van Laere en verdiepte zich in diens onderzoek naar Alzheimer. In potloodlijnen laat hij de ziekte groeien en schetst hij de herinneringen en de mens die vervagen.

Nick Ervinck ontmoette Pierre Delaere op de kruising tussen driedimensionale kunst en experimentele oto-rino-laryngologie. Dit slokdarmonderzoek leidde de kunstenaar tot het bestuderen van de vorm van organische structuren. Het resultaat prijkt torenhoog op de muur in de vorm van een ontzagwekkende digitale print. Op het dakterras prijkt Niebloy, een ander sculptuur dat waarachtig in drie dimensies werd geprint.

Parallellepipeda loopt nog tot eind april in Museum M. Wetenschappers en kunstenaars weten waarheen.

(SS & HH)