VVS en VLIR op zoek naar studenten

Visitatie zkt (soms) stdnt

Visiteren, visiteren, wie zijn best doet zal het leren. Visitatiecommissies beoordelen de kwaliteit van opleidingen en bestaan uit minstens één student. Dat is bij decreet vastgelegd. Evident gevolg is dan ook dat er gezocht wordt naar studenten die wat van hun tijd willen opofferen om deel uit te maken van die commissie. Het vinden van die studenten blijkt echter een stuk minder evident.

Ruben Bruynooghe & Jeroen Deblaere

Het belang van de vertegenwoordiging van studenten in zo'n commissie spreekt voor zich. De kwaliteit van de opleiding wordt onderzocht en daarbij dienen ook studenten hun inbreng te hebben. Wanneer zij niet of onvoldoende gehoord (kunnen) worden, komt dat de opleiding in het algemeen niet ten goede.

Afgelopen december werd de visitatie van Taal- en Letterkunde voltooid, een van de grootste visitaties sinds de invoering van het systeem in 1991. Aan vier instellingen in Vlaanderen werden verschillende opleidingen gevisiteerd. Het panel bevatte uiteindelijk wel vier studenten, maar dat had heel wat voeten in de aarde. Wegens omstandigheden kon slechts één van die vier studenten verschillende dagen in het panel blijven. In Leuven zouden volgens een studentenvertegenwoordiger van die opleiding zelfs geen studenten hebben deelgenomen aan de visitatie.

Het voorbeeld van de visitatiecommissie Taal- en Letterkunde zou echter vooral te wijten zijn aan overmacht, maar het illustreert wel dat er een probleem is om studenten bereid te vinden om deel te nemen aan de visitatiecommissies. Marleen Bronders, coördinator kwaliteitszorg van de Vlaamse Interuniversitaire Raad (VLIR) erkent het probleem: "Het selecteren van studenten wordt verzorgd door VVS (de Vlaamse Vereniging van Studenten, red.), maar vooral in het verleden merkten we dat daar wat moeilijkheden waren. We vermoeden dat dat het gevolg was van de interne problemen binnen VVS, maar die zouden nu voorbij moeten zijn."

Vergoeding

De uitbesteding aan de Vlaamse Vereniging van Studenten om studenten te zoeken was vooral een eis van VVS zelf. "Als overkoepelende studentenraad stonden zij erop om het orgaan te zijn dat studenten aanleverde voor de visitaties. De VLIR en de VLHORA (de Vlaamse Hogescholenraad, red.) zijn daar akkoord mee gegaan," aldus Bronders.

Nu de interne problemen volgens VVS tot het verleden behoren, zijn er ook nieuwe afspraken gemaakt tussen de VLIR en VLHORA enerzijds en VVS anderzijds. "Er is een verhoging van de vergoeding aan VVS overeengekomen, maar daar staat wel een resultaatsverbintenis voor VVS tegenover. Wanneer zij niet aan de afspraken kunnen voldoen, zal er ook wat van het budget worden ingetrokken," weet Bronders.

Het uitbestede bedrag is goed voor ongeveer 7500 euro per jaar, maar dat zou zelfs niet eens geheel de kosten dekken die VVS zich getroost om studenten aan te brengen. Tom Demeyer, ondervoorzitter van de vereniging, verklaart: "Wij hebben een stafmedewerkster die zich daar bijna halftijds mee bezig houdt en bovendien staan wij ook zelf in voor de kosten die gepaard gaan met het verplaatsen van ons selectiepanel."

Middelen

Tom heeft een verklaring voor de moeite die VVS ondervindt bij het vinden van studenten: "Ten eerste doen wij beroep op onze achterban. Wij spreken de lokale studentenraden aan en proberen op die manier de meest geschikte student te vinden. Ten tweede hebben wij ook een veel kleinere organisatie dan de VLIR en beschikken we ook over minder middelen. Een laatste probleem ten slotte ligt bij de studenten zelf, die vaak niet goed weten wat de relevantie van zo'n visitatiecommissie is. Vooral bij hogescholen is het moeilijk om studenten te vinden omdat zij meer verplichte lessen moeten missen. Nochtans schrijft de VLHORA daar een excuusbriefje voor dat aanvaard moet worden door de instellingen."

Rijkelijk

Bronders legt uit wat er gebeurt wanneer VVS geen studenten kan vinden: "Op dat moment beginnen wij zelf te zoeken naar studenten en wij lijken daar altijd vrij aardig in te slagen. Zo hebben we op zeventien dagen genoeg studenten gevonden voor vier visitaties, gewoon door personen binnen de faculteiten zelf aan te spreken.

Naast het belang van de commissies is er een ander, vrij overtuigend, argument om als student deel uit te maken van een panel. De vergoeding die de student in kwestie mag verwachten voor zijn moeite is rijkelijk te noemen. Voor een visitatie krijg je ongeveer 70 euro per dag dat je werkt aan de visitatie en bovendien ontvang je als student nog eens een vergoeding per bezoek. De visitatie van één instelling levert omgerekend ongeveer 700 euro op en duurt ongeveer twee en een halve dag, bovendien worden ook nog eens alle andere onkosten vergoed. Lang niet slecht voor een student die iets extra wil verdienen. Waarom de studenten toch niet bij drommen aanschuiven om mee te mogen doen aan een visitatie blijft ook voor Tom een raadsel. "Uiteindelijk is het een unieke ervaring voor een student en ik zie niet in wie niet geïnteresseerd zou zijn in zo'n vergoeding. We denken eraan om een campagne te lanceren om dat allemaal meer onder de aandacht te brengen. Het grootste probleem is waarschijnlijk dat studenten niet bekend zijn met de visitaties, maar als we dat aanpakken, krijgen we hopelijk ook meer respons."

VISIKAD.qxp