Historische schets van het NSV!

Het NSV! bestaat ondertussen al meer dan dertig jaar. In de tijd tussen de oprichting en nu is de geschiedenis van de studentenvereniging geen onbeschreven blad gebleven.

Ruben Bruynooghe

De Nationalistische StudentenVereniging (NSV) ontstond in 1976 uit een splitsing in de Antwerpse afdeling van het Katholiek Vlaams HoogstudentenVerbond (KVHV). In de daaropvolgende decennia werden afdelingen in Gent, Leuven, Brussel, West-Vlaanderen, Hasselt en Mechelen opgericht.

Het KVHV Antwerpen van de jaren zeventig had twee duidelijke standpunten. Vooreerst was er de eis voor Vlaams zelfbestuur, en ten tweede wensten zij 'een internationale solidariteit in het kader van een echt volksnationalisme'. Dit brachten zij tot uiting door solidariteitsacties met het naar zelfbestuur strevende Baskische volk. Toen aan die standpunten werd toegevoegd dat het uiteindelijke doel erin bestond om de Dietse volksgemeenschap te herenigen, onstonden binnen het KVHV Antwerpen twee groepen die tegenover elkaar stonden. Uit een van die groepen ontstond dan zoals gezegd het NSV. Ondertussen lijken de plooien tussen het KVHV en het tegenwoordig van een uitroepteken voorziene NSV! wel al gladgestreken. Zo benadrukt het NSV! op haar site, "samen met het KVHV de voornaamste organisatie te zijn die in de lijn van de oude katholiek Vlaamse studentenbeweging wensen verder te werken."

De nieuwe studentenvereniging NSV boerde redelijk goed en vier jaar na haar ontstaan, in oktober 1980, werd in Leuven een afdeling opgericht. In 1984 probeerde NSV in Leuven subsidies te bekomen van de Algemene StudentenRaad (ASR) - zeg maar het LOKO van de jaren '80. Die aanvraag werd toen afgewezen door de ASR omdat het NSV racistisch, fascistisch en pro-apartheid zou zijn. Om die motivatie te argumenteren haalde de ASR vooral materiaal uit het NSV-blad Signaal - tegenwoordig Branding. Saillant detail: Signaal was ook de naam van het nazi-propagandablad uit de Tweede Wereldoorlog. Als reactie op die niet-erkenning werd op 7 maart 1984 het Stuc, waar de ASR zetelde en dat zich toen nog in de van Evenstraat bevond, bezet door het NSV. Bij die bezetting liep een student, Bart Germeys, een open beenbreuk op. Verschillende getuigen wezen de toenmalige preses en huidig voorzitter van de Vlaams Belangfractie in de Senaat, Jurgen Ceder, aan als dader.

Vlaams Blok

Bij die actie in het Stuc was trouwens ook VB-kopstuk Philip Dewinter aanwezig (cf. foto). Maar het lijstje stopt daar niet. Ook onder andere Karim van Overmeire, Marijke Dillen, Filip De Man, Joris Van Hauthem, Erik Arckens, Frank Vanhecke, Bert Schoofs, Hagen Goyvaerts, Pieter Huybrechts, Dominiek Lootens-Stael, Koen Dillen en Bart Laeremans zijn VB'ers met een NSV-verleden. Toch stelt NSV! in haar beginselverklaring "een partijpolitiek onafhankelijke studentenvereniging" te zijn "die op geweldloze wijze ijvert" voor de realisatie van haar politiek programma.

Het is dan ook een publiek geheim dat het Vlaams Blok of het huidige Vlaams Belang gelinkt zou zijn aan het NSV! Soms maakt een VB'er zoals Philip Dewinter wel een foutje tegen die formele ontkenning. Zo stelde hij in 1988 in een interview voor Knack: "NSV, NJSV (de scholierenversie van de NSV, red.) en Vlaams Blok, dat is toch één familie." Enkele jaren later maakt hij in het opinieblad Vrij Vlaanderen een gelijkaardige 'fout'. Ook omgekeerd loopt de formele ontkenning niet parallel met de realiteit. Zo heeft het NSV! vaak een standje op bijeenkomsten van het VB en durfden de NSV-leden wel eens mee te cantussen met de jongeren van het Vlaams Blok.

Veto

De relatie tussen het NSV en Veto tenslotte is er niet bepaald een die over rozen gaat. We geven een paar voorbeelden. Op 30 oktober 1987 werd drie vierde van de oplage van nummer 10 verduisterd. Enkele van de dieven werden die maandag nog gevat terwijl ze op weg waren naar een bijeenkomst van het NSV. De diefstal bleek te kaderen in een ontgroeningsritueel voor de schachten.

Op 19 november van dat jaar richtte het NSV een schrijven tot rector Dillemans met de eis om de financiering van Veto stop te zetten tot er waarborgen zouden zijn voor een objectieve redactie. Ook LOKO werd in dat schrijven gehekeld als een ondemocratisch vehikel. Op 28 april 1989 dan weer werd Veto door het NSV gedagvaard wegens een weigering van Veto om een recht van antwoord te publiceren. De zaak werd uiteindelijk beslecht in het voordeel van het NSV en Veto werd verplicht alsnog het recht van antwoord te laten verschijnen.