Naast (de verhalen die wij zijn)

Vergeten verhalen

Kent u de dromen van uw naasten? En weet u waarin uw buurman troost vindt? Kleine dingetjes waarbij we doorgaans niet stilstaan, maar die in het theaterstuk 'Naast' het onderwerp vormen. Het werd een experimenteel muziektheater dat onderzocht hoe je het best oral history op de planken kan brengen. Of dat gelukt is, is nog maar de vraag.

Zoë Schreurs

'Deel je levenskennis eens met de wereld': een idee dat jonge, door het leven gechoqueerde meisjes wel vaker krijgen. Zo moet het ook bij Sara Vertongen gegaan zijn toen ze een verdwaald cassettebandje met daarop de stem van haar overleden vader beluisterde. Het deed haar denken aan kleine, onbetekenende verhalen van al even onbetekenende mensen. Verhaaltjes die gedoemd zijn om vergeten te worden, om stilletjes weg te glijden uit het collectieve en persoonlijke geheugen. Dat is de tragedie van het bestaan.

Blind

Dus besloot Sara er een muziektheater over te maken. Ondersteund door de muziek van Gerrit Valckenaers, vertelt deze jonge deerne in anderhalf uur niet alleen het verhaal van onbekende mensen, maar ook van de stad Leuven. Toegegeven, het is een mooi idee en een prachtig concept. Wat begint als een rustig verhaal bouwt langzaam op, tot je begint te denken dat de actrice zo zot als een achterdeur is geworden. En misschien is ze dat ook wel, de weg kwijt, terwijl ze toch blind langs de straten kan wandelen.

Aan bushaltes houdt ze wachtdienst, waar ze gewillig wacht tot mensen met haar komen praten, haar hun diepste geheimen toefluisteren. Geheimen die ze dan nauwgezet opschrijft en archiveert, zodat er weer een verhaaltje minder verloren gaat. Uiteindelijk gaat het zelfs zo ver dat het hoofdpersonage in huizen wil inbreken om rond te kunnen snuffelen. Of om gesprekken te hebben met slapende mensen, om foto's te kunnen trekken van zichzelf in het huis van vreemden zodat ze als ze nadien nog eens door het familiealbum bladeren, zich afvragen van waar ze dat zonderlinge meisje alweer kenden.

Kakofonie

Het concept is helaas niet alles. Deze profete is misschien net iets te ijverig, net iets te overtuigd van haar missie de wereld te veranderen. Haar goedbedoelde enthousiasme maakt dat het allemaal te veel van het goede wordt. Al bij het binnenkomen gaf het op een archief gelijkend decor ons het idee dat dit net iets te experimenteel zou zijn. Een gevoel dat ons ook tijdens de voorstelling niet verliet. Zo werd de muziek voortgebracht door allerlei vreemde voorwerpen zoals fietswielen of staalplaten. Bewonderenswaardig, zoveel is zeker, maar vaak werden meerdere van deze alternatieve instrumenten samen bespeeld met elk nog een aparte melodie en een apart gevoel om over te brengen. Het leverde meer dan eens een regelrechte kakofonie van geluiden op.

Ook de zitplaatsen lieten wat te wensen over. Blijkbaar had men op minder toeschouwers gerekend, want de laatste aanwezigen werden er langs alle kanten bijgeschoven. Hoe dan ook, of het nu gewoon ons pakkie an niet was, of dat het werkelijk nog wat verbetering kan gebruiken, laten we diplomatisch in het midden.

Naast (de verhalen die wij zijn) speelt nog tot 27 februari in de Brusselsestraat 69, op de bovenste verdieping van het Sint-Pietersziekenhuis in Leuven.