Splinter | Jesse Jackson in België

Op zijn tournee door Europa deed de legendarische Amerikaanse burgerrechtenactivist Jesse Jackson op 3 februari ook Antwerpen aan. Op initiatief van enkele werkgeversorganisaties kwam reverend Jackson spreken over the power of youth. Hij had er naar verluidt bij de organisatoren op aangedrongen om in debat te treden met de Belgische jongeren, alvorens 's avonds de keynote speech te geven aan een publiek van prominenten die elk meer dan honderd euro hadden opgehoest voor hun zitje. Aldus geschiedde.

Vlaamse en Nederlandse scholen lobbyden om toch maar een handjevol van hun studenten naar het debat te kunnen sturen. Ik was een van de gelukkigen, die net als de andere deelnemers de overblijvers waren van een inderhaast opgezette selectieprocedure. De Belgian youth met wie dominee Jackson in debat trad, was dus allerminst een afspiegeling van onze samenleving. De mensen met wie hij na een zorgvuldig geregisseerde brainstormsessie van gedachten wisselde, waren hoogstens een handjevol happy few van de scholen die erin geslaagd waren, via welke weg dan ook, hun studenten een plaatsje te bieden bij deze unieke gebeurtenis.

Daarmee wil ik geenszins afbreuk doen aan de boodschap van dominee Jackson zelf. De man is een monument, vergelijkbaar met groten als Nelson Mandela, een pionier die aan de zijde heeft gestaan van zowel Martin Luther King als Barack Obama. 'Inspirational' was afgelopen woensdag met recht en rede het woord van de dag, en uit de reacties van de aanwezige studenten bleek duidelijk dat iedereen erg onder de indruk was. Maar daar wringt het schoentje. Jacksons boodschap over gelijke rechten, zelfbestuur én zelfbeschikking was eigenlijk niet aan zijn toehoorders in Antwerpen besteed. Bijna allemaal hadden wij al minstens één universitair diploma op zak. De Belgian youth die in de Darwinzaal van de Antwerpse zoo met hem aan tafel schoof, was slechts dat deel van de jongeren dat alle mogelijke kansen gekregen had, en ze met beide handen had gegrepen. De kinderachtige opstelwedstrijdjes die de scholen hadden opgesteld om hun kandidaten te selecteren zijn daarvan mede een bewijs.

Wij waren allemaal erg vereerd om Jesse Jackson in levenden lijve te zien, om naar zijn woorden te luisteren, om live mee te maken hoe hij met retorische kunstjes lastige vragen ontzenuwde. Maar toch. In plaats van in een chique omkadering te komen spreken voor een publiek van gelijkgestemden - of alleszins een publiek dat genoeg voor zijn plaatsje betaald heeft om beleefd te applaudisseren - had men Jesse Jackson de kans moeten geven te spreken voor de jongeren uit onze concentratiescholen en kansenwijken, voor de jongeren uit de buurten die de politie(k) al jarenlang heeft opgegeven, de mensen uit no-go zones. Inderdaad, voor die mensen die woensdag uitblonken door afwezigheid, omdat niemand - niet de organisatoren, niet de massaal aanwezige pers, niet de gouverneur of de minister-president - eraan gedacht had hen uit te nodigen. Voor hun zou de speech van Jesse Jackson nochtans écht een verschil hebben kunnen maken. "Schools cost less than jails!" is niet voor niets zijn devies.

Ondanks het feit dat de dominee onmiskenbaar in het middelpunt van de belangstelling stond, is zijn gloedvolle pleidooi om de jeugd de kansen te geven die ze verdient, over de hoofden van de aanwezigen heengegaan. Voor een man van zijn kaliber is dat niet minder dan een belediging.

Michiel Leen

De auteur van dit opiniestuk handelde duidelijk niet naar zijn eigen principes daar hij zijn plaats niet afstond aan een jongere uit een concentratieschool of kansenwijk. Hij heeft dus geen recht van spreken.