Campustoneel: Betalen? Nee!

De snorrenclub en de huisvrouwenrevolutie

Gelukkig zijn er nog journalisten die de diverse vormen van kunst en cultuur voor u voorkauwen, waarna u deze wijze woorden kan uitbraken als ware u zélf een briljant kunstcriticus. Wat kregen wij deze keer op ons bord? 'Betalen? Nee!', uitgevoerd door CampusToneel.

Wannes Van Herck

In de kapel van het Zwartzusterscollege waren wij getuige van de herwerking van Dario Fo's theaterstuk. Het verhaal dat CampusToneel ten berde bracht, deed op het eerste gezicht slechts vaag vermoeden dat deze theatercoryfee ooit een Nobelprijs mocht ontvangen. We vonden de plot eerder aan de magere kant. U zegt: "Maar dat is het punt niet." En daarin heeft u gelijk! Het gaat Fo en regisseur van dit stuk, Wies De Vuyst, niet om bloedstollende bedrijvigheid, maar wel om de aloude commedia dell'arte.

Het lachsaldo was inderdaad bij momenten meer dan oké tijdens de generale repetitie en dat terwijl er maar een tiental mensen aanwezig waren! Vooral Antonia, gespeeld door Lies de Strooper en de absolute ster van deze uitvoering, kon met haar mimiek zelfs bij ons humorasceten soms een lachje teweeg brengen. Chapeau.

Huisvrouw

Maar waar gaat het verhaal over? De crisis, en twee vrouwen die daardoor een supermarkt beroven. Sterker nog: Antonia zorgt zelfs voor een huisvrouwenrevolutie in haar Grand Bazar. De buit? Hondenbrokken, vogelzaad en konijnenkoppen - het moest blijkbaar toch snel gaan daar in die supermarkt. De echtgenoten van deze dievegges weten niets af van de exploten van hun beider wederhelft. Maar de crisis noopt ook hen tot een niet al te katholieke daad: ze slaan ook aan het stelen. Zelfs moraalkwal Giovanni kan zijn donkere kant niet langer onderdrukken.

En dan is er natuurlijk nog de obligatoire derde partij in het spel: the thin blue line oftewel de flikken. Wij mogen dat zeggen, want dat is al lang geen scheldwoord meer. De hoofdflik, die overtuigend werd vertolkt door Toon Moonen, is de ADHD'er van dienst, want hij verschijnt in verschillende gedaantes, te pas en te onpas.

Klootzakken

Het politiekorps van dit stuk gaf ook eindelijk een antwoord op een diepexistentiële vraag waarmee wij al jaren verveeld zaten. De vraag: wat is de band tussen agenten en snorren? Het antwoord gaat ongeveer zo: enkel flikken mét een snor zijn klootzakken - man dan wel vrouw. Als wij u waren dan zouden wij deze hypothese maar eens empirisch toetsen in het Leuvense!

Deze ingrediënten leidden tot een soep van enkele vrij komische situaties: schijnzwangerschappen vlogen ons om de oren, de agent zijn moustache zat wel snor - niet ons flauw mopje! - en ook het publiek mocht (of moest) participeren in het geheel. Jammer genoeg raakten minder geslaagde scènes aan de sterkte van het gehele stuk. Maar al bij al vonden we het de moeite waard - en we mogen natuurlijk ook niet vergeten dat het allemaal 'maar' studententoneel is. En dat laatste bedoelen we niet ironisch, want we hebben genoten van dit ontspannend avondje - we zullen het 'escapisme uit de huidige crisis' noemen.

Gaan kijken? Ja! Maar wees snel, want enkel de uitvoeringen van 25 en 26 februari zijn nog niet uitverkocht.