Behoud de Begeerte brengt de kleine kantjes van de liefde

Liefde in helse tijden

Wellicht heeft u al gehoord van 'Saint Amour', de Valentijnsspecial waarmee Behoud de Begeerte jaarlijks door Vlaanderen toert. Dit jaar moest de romantiek plaats ruimen voor de smart van het hart. In 'Chagrin d'Amour' worden de zeemzoete liefdesgedichten voor een keer ingeruild voor de donkere kant van de liefde.

Herlinde Hiele

Hoewel overspel, drankverslaving en huiselijk geweld de rode draad doorheen de prozaïsche bespiegelingen vormden, was er in de Schouwburg toch nog plaats voor gezelligheid. Behoud de Begeerte gaat intussen al een kwarteeuw mee en weet van aanpakken. Een sfeervol podium (enkel de werfhekken die op metaforische wijze moesten aantonen dat liefde altijd under construction is, stonden wat grotesk te wezen), een videoscherm waar een hilarisch stukje Man bijt hond werd geprojecteerd ("een echtscheiding is niet altijd slecht, meneer") en goedgekozen muzikale streepjes. Sven Speybroeck praatte als zijn altijd even vlotte zelf de avond aan elkaar. "Voor zij die echt gelukkig zijn samen, al heb ik daar bedenkingen bij, wordt dit genieten van een avondje leedvermaak," zo klonk het.

Verraderlijk

Dat van een kwarteeuw meedraaien laat zich ook merken aan de klasbakken die zich op het podium verzamelden. Dimitri Verhulst, Jan Mulder en Annelies Verbeke, naast een aantal koppen die we niet meteen herkenden. Riikka Pulkkinen bijvoorbeeld, die in het Fins een vlijmscherpe saunascène uit de doeken kwam doen. De vertaling rolde gelukkig op het videoscherm mee. Alle performers brachten hun verhaal en leerden ons zo de verschillende gezichten van de verraderlijke liefde kennen.

Doorheen de vertelsels kwam nog een andere rode draad aan het licht. Als vrouw wisten we het uiteraard al langer, maar het werd ons die avond, zelfs door de mannelijke auteurs, bevestigd: het is maar al te vaak het masculiene element in een relatie dat aan de basis ligt van menig liefdesleed. Of het nu zoals bij Dimitri Verhulst om een huisvader gaat die zijn vrouw afranselt, of over een man die, zoals Jeroen Olyslaegers het zo mooi brengt, zijn relatie kapot drinkt; het zijn altijd de mannen geweest. Wat een vrouw niet lijden kan.

Pijn

Tussen al dat taalgeweld waren het saxofoonkwartet Bl!ndman en het Ensor Strijkkwartet aangename verpozingen. Tine Embrechts en Lucas Van den Eynde brachten enkele absurde dialogen van Hugo Matthysen, die onze lachspieren werk bezorgden. De enige die ze van ons die avond hadden mogen thuislaten, is Ellen ten Damme. Een bevallige Nederlandse dame die op een viool tokkelt, mooi kan zingen en oh ja, ook op haar handen kan lopen. Op een literaire avond als Chagrin d'Amour doen flauwe bindteksten en lauwe moppen helaas jammerlijk veel pijn.

Chagrin d'Amour was, los van enkele wisselvalligheden, een avond op niveau. We zijn weer wat wijzer geworden over de schrijnende toestand die liefde heet en hopen oprecht dat Cupido voor ons een mooier pad in petto heeft.