Kasimir en Karoline is de eerste theaterregie van Carl von Winckelmann

"Het fijne aan theater maken is dat alle elementen samenkomen"

Afgelopen weekend ging in STUK de voorstelling 'Kasimir en Karoline' van fABULEUS in première. Het is de eerste professionele theaterregie van de jonge Leuvenaar Carl von Winckelmann.

Filip Tielens

Veto: Waarover gaat de voorstelling?

Carl von Winckelmann: «Kasimir en Karoline situeert zich in het begin van de jaren dertig ten tijde van de economische crisis. Acht mensen op de Oktoberfeesten in München zijn elk op hun manier hun evenwicht kwijt en hebben elkaar nodig om met hun onzekerheid en verliefdheid om te gaan. Op zich is de anekdote van het stuk niet zo interessant. Kasimir en Karoline zijn op de kermis en na twintig minuten is hun liefde al voorbij. Het publiek kijkt naar de nasleep van hun verliefdheid. Er is geen verrassende plotwending zoals in pakweg Romeo & Julia. Kasimir en Karoline is meer een soort toestand dan een spannend verhaal. De spanning zit eerder op microniveau, namelijk in hoe de figuren met elkaar omgaan.»

Veto: Zou het stuk zich ook gewoon hier en nu kunnen afspelen?

von Winckelmann: «De context van de kermis en de economische crisis is hoogstens een trigger voor bepaalde emoties. Het stuk had zich dus ook elders kunnen afspelen, ook al komen er veel Duitse plaatsnamen voor in de tekst. Op een try-out dachten enkele zestienjarigen zelfs dat het stuk zich in de toekomst afspeelde. Op een gegeven moment is er sprake van een boer die vlak na de oorlog neergeschoten is, en zij dachten dat dat een soort derde wereldoorlog was die zich ergens in 2035 afspeelde (lacht). De tijd is dus niet erg belangrijk.»

NTGent

Veto: De afgelopen jaren zijn er heel wat opvoeringen van 'Kasimir en Karoline' geweest, onder andere door NTGent en de winnaars van het Landjuweel.

von Winckelmann: «Voor een groot stuk is dat toeval, want de keuze om dit stuk te maken dateert van bijna vier jaar geleden toen er nog geen sprake was van een economische crisis. Ik heb de versie van NTGent niet live gezien, zodat het mijn fantasie niet zou verkleuren. Bovendien wilde ik niet het gevoel hebben dat ik ideeën die ik toevallig ook had, zou moeten weggooien omdat ze ook in hun versie zaten.»

«Zij hebben het meer maatschappelijk bekeken, terwijl wij het meer intermenselijk benaderen. NTGent had grote decors, waarin de spelers soms op verschillende verdiepen en tien meter afstand van elkaar stonden, terwijl bij ons de grootste afstand tussen twee spelers vier meter is. Onze versie is kwetsbaarder. We hebben de scenografie bewust sober gehouden en de rollen worden door jongeren gespeeld, terwijl de hoofdrolspelers bij NTGent, Wim Opbrouck en Els Dottermans, al in de veertig waren.»

Veto: Je hebt ook beeldende kunst gestudeerd. Op welke manier beïnvloedt dat jouw theaterwerk?

von Winckelmann: «De acteurs spelen op een bepaalde manier best vormelijk. Ik heb veel aandacht voor de compositie van de acteurs en hoe ze zich ten opzichte van elkaar verhouden. Maar voor de rest heb ik Jozef vooral zijn werk laten doen. Ik geloof dat het fijne van toneel net is dat alle elementen op een bepaald moment samenkomen, en dat dat samenspel dan kan leiden tot zaken die ik zelf niet had kunnen verzinnen.»

Bang

Veto: Helpt je ervaring in het jeugdwerk je bij het regisseren van jonge mensen?

von Winckelmann: «Zowel in jeugdwerk als in theater wil ik van de mensen vertrekken en hen veel aandacht en zorg geven. In theateropleidingen besteedt men te weinig aandacht aan de voorwaarden die een mens nodig heeft om goed te functioneren. Je moet er maar zelf je weg proberen te zoeken. In mijn derde jaar aan het Rits ben ik heel erg onzeker geworden. Onderweg was ik ergens iets van mijn onbevangenheid kwijtgeraakt. Ik vind dat een kunstopleiding meer aandacht zou moeten besteden aan het intermenselijke. Er zijn soms momenten waarop je bang bent en daardoor niet meer goed functioneert. Zo'n opleiding zou je dan op z'n minst stapjes moeten laten zetten om die angst te overwinnen. Want wat een theateropleiding uiteindelijk doet, is je klaarstomen voor de arbeidsmarkt, terwijl je toch verwacht dat een kunstopleiding buiten dat kapitalistische klimaat staat.»