Derde editie van dansfestival Move Me in STUK focust op dertigers

"Dertigers vallen tussen twee stoelen"

Deze week vindt in STUK de derde editie van het dansfestival 'Move Me' plaats. Met zes voorstellingen en een debat focust het festival op het werk van de generatie choreografen die in de jaren '90 afgestudeerd zijn en nu dus in hun dertiger jaren zitten. Programmatrice Els De Bodt geeft meer uitleg.

Filip Tielens

Els De Bodt: "De eerste editie van Move Me had als thema de relatie tussen vader en zoon. Vorig jaar stond dansant werk centraal. Voor deze derde editie focussen we op werk van thirtysomethingers, een generatie die vaak tussen twee stoelen valt. Enerzijds heb je de gevestigde waarden zoals Rosas, Ultima Vez en Les Ballets C de la B die (inter)nationaal doorgebroken zijn en aan de andere kant zijn er de jonge en hippe net afgestudeerden die gemakkelijk hun weg vinden naar de kunstencentra. De generatie ertussen, de dertigers, heeft het vaak moeilijk om zich artistiek te verhouden tot hun voorgangers en om subsidies en speelplekken te vinden. Dit festival wil dan ook een lans breken voor interessante makers die nog veel te onzichtbaar blijven in het dansveld. We organiseren daarom ook een debat met o.a. Rudi Laermans en de directeur van P.A.R.T.S, waarin de uitdagingen en problemen van de thirtysomethingers besproken worden."

Solo

Claire Croizé opent het festival met The Farewell, een solo op Der Abschied, het monumentale lied van Gustav Mahler waar onlangs ook Anne Teresa De Keersmaecker en Jérome Bel een duet op maakten. De Bodt: "Claire danst heel ontwapenend in deze erg toegankelijke voorstelling." Charlotte Vanden Eynde toont in de minimalistische solo I'm Sorry It's (Not) A Story wat het schoonheidsideaal met een jong meisje kan doen. Wij zijn er niet zo wild van, al toont Vanden Eynde wel enkele sterke beelden die onthutsen in hun eenvoud.

Ook Brice Leroux brengt een solo. De Bodt: "Dat is geen toeval. Omdat deze generatie vaak niet structureel gefinancierd wordt, is het erg duur om met een grote cast te werken. Hierdoor wordt hun werk echter ook minder snel opgepikt door de culturele centra. Voor velen is het dus een vicieuze cirkel." Bij Solo#2 - Fréquences zit het publiek kort bij Leroux en zie je het silhouet van zijn lichaam in het duister oplichten.

Carlos Pez & Litó Walkey dansen samen Like That, Like This, een solo die Walkey negen jaar geleden maakte voor Pez. Nu hebben ze er een duet van gemaakt, waarin gekeken wordt of de tand des tijds een invloed heeft op hun onderlinge relatie en het oorspronkelijke materiaal. De Bodt: "Het werk van Carlos Pez is vaak heel speels en grappig. Zo werkt hij in een bij het festival horende workshop rond het thema superhelden."

De Spaanse choreograaf Salva Sanchis toont op Move Me wel een groepsvoorstelling. In Objects In Mirror Are Closer Than They Appear creëert Sanchez een trompe d'oeil door het gebruik van camera's die de dansers dupliceren op het beeldscherm.

Tot slot toont artist in residence Ugo Dehaes een korte voorstudie van zijn volgend project. Vier danseressen die nog in de running zijn voor een plaatsje in zijn voorstelling, tonen het resultaat van hun repetities.

'Move Me' loopt van dinsdag 2 tot en met donderdag 4 maart in STUK en is gratis toegankelijk.