maandag 1 maart 2010 - jaargang 36 - nummer 16
Vrije Tribune
Vrije Tribune | Wat bezielt de studenten?
Deze week organiseert de Universitaire Parochie, in het kader van de week van de vrijwilliger, ICare. Een opvallend initiatief. Ze maken een mooie combinatie tussen de leefwereld van de student, en eeuwenoude katholieke traditie. Die verkondigt dat écht vasten je leven delen met de arme betekent. Maar, zal de actie wel succes hebben? Is de gemiddelde student wel geïnteresseerd in dergelijk emotioneel gezwans, laat staan dat men er tijd voor heeft? They don't care.
De tijdsgeest pleit tegen. Vandaag komt men niet meer naar de universiteit om volwassen te worden of om te leren leven. Men komt om, aan de hand van x aantal al dan niet getolereerde vakken, een diploma te behalen. De rest van het universitaire leven is niet belangrijk. Ieder heeft zijn cocoon met een aantal vrienden, meer is niet nodig. De facultaire kringen en overkoepelende studentenraden kampen er al langer mee. Hoe kunnen ze vandaag nog enthousiaste studenten bereiken? Hoe nog mensen vinden die zich onbaatzuchtig willen inzetten voor het goed van alle studenten? Overigens: wie is nog geïnteresseerd in de activiteiten van de kringen? Grote kringen lijken het steeds moeilijker te hebben om hun doelpubliek te bereiken, tenzij het om fuiven gaat.
Dan vraag ik mij af: wat bezielt de studenten vandaag? Wat houdt hen écht bezig? Is het enkel het diploma, noodzakelijk om te overleven in een competentiemaatschappij, en de vrienden die er toe doen? Of is er meer aan de hand?
Onze universiteit staat sinds lang bekend als eentje van kwaliteit. Vandaag echter lijkt ze zich geworpen te hebben in een bikkelharde concurrentiestrijd, waar het niet meer gaat om de bezieling en de kwaliteit. Ook voor het beleid gaat het enkel nog om het afleveren van diploma's en onderzoek. Het lijkt wel een op hol geslagen machine. Termen als 'rationalisering' en 'optimalisatie' vieren dan ook hoogtij. Waar het écht om gaat, is meer studenten te hebben dan Gent. Alleen zo kunnen we de strijd ooit winnen.
Verkopen we onze ziel niet aan de duivel? Hoe kunnen we van studenten verwachten dat ze hun Alma Mater een warm hart toedragen, dat ze zich onbaatzuchtig ervoor inzetten, als ze met meer dan zeshonderd in één jaar zitten? Als ze niet meer dan een nummer zijn dat geld in het laatje brengt? 'De democratisering, meneer'. Dat is een zwak excuus. We zijn inderdaad met veel meer dan vroeger. Daarom moet men nog niet inboeten op zijn missie. De K.U.Leuven wil van haar studenten kwaliteitsvolle mensen maken. Het is dan ook jammer dat ze niet voldoende inziet dat het om meer gaat dan studenten vullen met kennis. Ik wil pleiten voor studenten met een hart, voor een universiteit met een hart. Dat is niet tegenstrijdig aan competent zijn, het maakt ons sterker. Misschien moet de K.U.Leuven daarom stoppen met les geven aan gigantische groepen waar niemand iemand kent. Misschien moet ze studenten stimuleren om écht gemeenschap te vormen. Om de wereld te ontdekken, te beginnen met hun medestudent. We hebben dringend nood aan geëngageerde studenten aan de K.U.Leuven, in de kringen, in Veto, in LOKO, in ICare. Het wordt tijd dat het universitair beleid inziet dat ze dáárop moet inzetten, als ze kwaliteit wil blijven leveren. In elk geval vind ik ICare een goede start. You should care!
Bruno Spriet
Dit artikel verscheen op maandag 1 maart 2010 in nummer 16 van jaargang 36. - Disclaimer