Revue van VTK

VTK revue | Tussen gapen en grinniken

Er is geen enkele reden om optimistisch te zijn. De voortekens spreken voor zich. Pikzwarte raven doorkruisen elke dageraad de einder. De teerling is geworpen. Elke nieuwe worp levert hetzelfde resultaat op. Wij zijn een maatschappij in verval, zoals het Romeinse keizerrijk dat ooit was.

Geert Janssen

En net als in dat Romeinse keizerrijk doen wij nada. Wij laten ons afleiden met brood en spelen. Ons brood scoren wij bij de bakker op de hoek van de Tiensestraat en de Maria Theresiastraat. Onze spelen haalden wij vorige maandag bij de vierenvijtigste editie van de revue van de Vlaamse Technische Kring (VTK). Dit totaalspektakel van muziek, dans en toneel getiteld De Regels van l'Hopital lokte ons naar zaal Heliand in het verre Heverlee. Een barre streek, niemandsland, where the streets have no name. Dat beloofde.

Onze eerste indruk was positief. Alles oogde goed georganiseerd. Professioneel zelfs. Een streepjescode op onze tickets werd ingescand bij het betreden van de zaal. Even leek Heliand een vazal van het perfide Kinepolis. Comfortabele zetels onderschreven die illusie. Toen was het showtime.

Tien minuten later hadden wij reeds spijt van onze komst. De teksten waren flauw en voorspelbaar. Het spel was houterig op zeldzame uitschieters na. Het zou echter laf zijn de revue daar op af te rekenen. Dit was het werk van amateurs in de meest letterlijke zin van het woord: een werk van liefde.

Rivaal

En plus behoorden wij duidelijk niet tot het doelpubliek. De wapenleuze van VTK luidt ongetwijfeld "Ons Kent Ons". Personages waren gebaseerd op professoren, inclusief catchphrases, onhebbelijkheden en vermoeiend pruikenwerk. De hele zaal lag ermee in een deuk. Op ons na uiteraard. De proffen in kwestie zaten zelf in de zaal en staarden glunderend naar hun spiegelbeelden.

Een ander motief dat aan ons voorbij ging als een op hol geslagen Thalys waren vetes met de talrijke erfvijanden van VTK. Nu ja, talrijk: het zijn er twee. Enerzijds de sportkotters van Apolloon, VTK's eeuwige rivaal van de 24 urenloop. Lobotomie blijkt de grootst gemene deler van deze studenten te zijn. Aan de andere kant werd Groep T in het vizier genomen. Tussen burgerlijke en industriële ingenieurs in spé weerklinkt minder harmonie dan wij dachten.

Swing

Drie kwartier ver in de revue waren wij klaar om de avond te karakteriseren als plat amusement. De trieste waarheid is dat wij ons al lang niet meer amuseerden. Wij verruimden ons blikveld en speurden het podium af naar mooie meisjes. Wij vonden er twee.

Sophie M. trok onze aandacht het snelst. Een saxofoniste die vanop haar verhoog alles volgde met een berustende mix tussen gapen en grinniken. De tweede was een anoniem danseresje dat haar pasjes beter kende dan de rest en ze uitvoerde met meer swing en enthousiasme. Twee keer mochten we onder haar rokje door naar haar onderbroek staren. Een frisse Duvel voor de heer die ons de identiteit van deze dame kan tippen.

Conclusie? Een personage, een moordlustige dwerg om precies te zijn, stelde ergens: "Zelfkastijding is de ideale manier om jullie innerlijke demonen uit jullie lijf te snijden." Beschouw ons bezoek aan getiteld De Regels van l'Hopital gerust als een zoveelste stap in onze eindeloze queeste richting zelfverbetering.