The bear that wasn't in STUK

Ontwaken uit de winterslaap

The Bear That Wasn't is Nils Verresen: een jongen met een gitaar en engelachtige stembanden. Met zijn dromerige fluisterliedjes doet hij ons denken aan Elliott Smith, Bon Iver en Sufjan Stevens. In oktober vertrok hij voor een jaar op tournee met de fiets door België. In ruil voor een plekje om te slapen en een maaltijd trad deze beer op in je woonkamer. Vorige donderdag stelde hij zijn plaat So It's Morning Dew voor in het STUK.

Anouk Vanclee

Veto: Dag beer! Hoe ben je daar op gekomen?

Nils Verresen: «Ik haalde het uit een oud kinderboek over een beer die ontwaakt uit zijn winterslaap en ontdekt dat zijn bos is overgenomen door werklui. Zij geloven niet dat hij een beer is en zeggen hem dat hij zich moet vermannen, zich moet scheren en zich als een echte werkman moet gedragen. Uiteindelijk zwicht de beer maar als iedereen huiswaarts is en hij alleen op een boomstronkje zit te kniezen, besluit hij: "Ik ben toch een beer." De moraal van het verhaal is: alleen jij kan weten wie je bent.»

Veto: In oktober trok je enkel met fiets en gitaar door België. Waarom?

Nils: «Het idee ontstond tijdens het schrijven van mijn thesis. Voor de grap startte ik een Facebookgroep: "Muzikant zoekt 365 logies." Ik dacht dat het een stille dood ging sterven maar drie dagen later werd het opgepikt door de pers en voor ik het wist belde Studio Brussel. Zo is de bal aan het rollen gegaan. Uiteindelijk had ik genoeg slaapplaatsen om er aan te beginnen. Ik heb mijn thesis afgewerkt, een plaat opgenomen en weg was ik.»

Veto: Voel je je nooit ongemakkelijk als je zo bij mensen binnen valt?

Nils:«Neen, eigenlijk niet. Mensen nodigen je bewust uit dus ik sta nooit onverwacht voor de deur. Het enige wat je weet, is een naam en een adres. De ene dag slaap je in een landhuis waar ze kaviaar op beschuitjes serveren om dan de volgende dag in een schamele living je bed op te maken. 's Ochtends weet je nooit waar de avond je brengt. Er wordt me vaak gevraagd naar een instant anekdote, maar ik heb gewoon veel mooie kleine levensverhalen die zich niet in twee regeltjes laten samenvatten. Een echt sensationeel verhaal kan ik je spijtig genoeg nog niet bieden. (lacht)»

Veto: Wat was er eerst, het idee van de tocht of de plaat?

Nils:«Voor mij zijn dat twee verschillende projecten. In een ideale wereld hou ik de twee volledig gescheiden. De tocht is onbedoeld een uitstekende promotiestunt maar staat spijtig genoeg vaker in de kijker dan de plaat.»

Veto: Over naar de plaat, met welk nummer heb je een speciale band?

Nils:«Goh, ik denk het zesde nummer, They Are the Donutpeople. Omdat iedereen dat het lelijkste nummer vindt, het blijft niet onmiddellijk hangen. Ik beschouw ze allemaal als mijn kindjes maar ik neem dat achtergesteld dreumesje toch iets meer onder mijn vleugels.»

Veto: Wat verkies je? Een concert zoals vanavond of een intiem huiskamerconcert?

Nils:«Geef mij dan maar een huiskamer. Dat is toch net iets gemoedelijker. In een zaal draait alles minder om het verhaal en meer om energie overbrengen. Toch ga ik er vanavond volop van genieten!»