Open Mic in Het Depot

Open Mic in Het Depot

'You've got a talent, don't you know? / Give it a shot and be surprised how far it goes': wijze woorden van het Amerikaanse The Soft Pack, één van de laatste hypes in muziekland. Maandelijks volgen een tiental jonge snaken deze raad op tijdens Open Mic, een free podium georganiseerd door Muziekcentrum het Depot. Wij gingen braaf luisteren, maar werden niet echt van onze sokken geblazen.

Bet Bosselaers

Wij vroegen ons af of we op een van de volgende Open Mic-edities pakweg de vlooiendans op piano ten berde konden brengen. Helaas: om deel te kunnen nemen moet je je inschrijven, waarop een selectie volgt. Depot-medewerker Fré legt uit: "Er wordt vooral gefocust op de nummers: ze moeten sterk genoeg zijn om solo overeind te blijven. Elke deelnemer mag twee nummers brengen, zo sober mogelijk." Open Mic is volgens Fré ook een soort leerschool: "Voor sommigen is het hun allereerste optreden. Het feit dat artiesten zo 'naakt' voor hun publiek spelen, is tegelijk een zwakte en een sterkte."

Het kleine podiumpje staat opgesteld naast de bar. "Binnenkort zal deze foyer verbouwd worden, waardoor er meer ruimte zal vrijkomen voor het free podium," aldus Fré. Voorlopig is Open Mic nog een vrij kleinschalig concept, waar echter een gezellige drukte heerst. We hadden meteen spijt dat we geen vriendjes hadden opgetrommeld, al was het maar voor de toegangsprijs van nul-komma-nul euro.

Bossa Nova

Vele artiesten, waaronder de Leuvense Selah Sue, versierden na hun deelname aan Open Mic meteen een reeks optredens. Wij bleven qua muzikaal talent - althans tijdens deze editie - een beetje op onze honger zitten. We luisterden onder andere naar Elke, een engelachtige verschijning met akoestische gitaar. Ze deed ons denken aan sixtiesidool Melanie, heldin van de hippiegemeenschap. Elke bracht eveneens lieflijke songs, maar haar breekbaar stemmetje miste pit.

Philippe Angelo speelde een Girl From Ipanema-kloon op gitaar: zomerse bossa nova-akkoordjes die niet verveelden, maar ook niet echt boeiden. De zichtbaar vlotte bierconsumptie veroorzaakte bovendien heel wat rumoer in de zaal.

Tot slot bracht Wiede een soort Nederlandstalige kleinkunst à la Boudewijn De Groot. Geen evident genre en een verdienstelijke poging, maar van de tekst verstonden wij geen letter. Geen idee of dat aan 's mans gemompel lag, aan zijn onwaarschijnlijk zware stem (tel op: Barry White, Tom Waits en Ken Lambeets), of aan het ergerlijke geroezemoes.

Gepassioneerd

Afsluiter van de avond was Marble Sounds, die met hun dromerige pop (mét banjo en ukelele) het publiek meteen weer stil kreeg. Vorige edities van Open Mic werden afgesloten door grote namen als Frank Vander Linden, Guy Swinnen en Tom Helsen.

Wij hoorden afgelopen woensdag niets vernieuwends, noch kregen wij kippenvel, maar al bij al passeerde er een reeks niet onaardige muziekjes van gepassioneerde muzikanten. Tel daar een studentikoze sfeer bij, een aangenaam babbeltje en een frisse pint: redenen genoeg om ook eens een Open Micske te doen!