Zap Mama | "Muziek kan mensen leiden"

Marie Daulne, het kloppend hart van Zap Mama, was op dinsdag te gast in Leuven voor een verwarmend, bezwerend concert in de Schouwburg. Op voorhand bezocht ze de nieuwe tentoonstelling "Mayombe. Meesters van de magie" in Museum M. Veto drong aan en kreeg de sexy zwarte schoonheid met Congolees bloed na haar concert te pakken voor een korte babbel.

Geert Janssen & Linde Smeets

Over Mayombe schrijven wij binnenkort meer, maar we geven alvast mee dat het gaat om een impressionante en goed gedocumenteerde verzameling rituele beelden uit het Congo van honderd jaar geleden, ingezameld door Belgische missionarissen als Leo Bittremieux. De beelden zijn van een fascinerende schoonheid, dat moest de kunstzinnig aangelegde Marie Daulne - die ooit nog visuele kunsten studeerde aan het prestigieuze La Cambre in Brussel - gezien hebben. Tijdens het concert later op de avond liet ze niet na het publiek te laten weten dat ze het erg de moeite vond.»

Veto: De ironie aan Mayombe kan u niet ontgaan zijn: deze authentieke verzameling is er maar dankzij de kolonisatie. Stoort dat u niet?

Daulne: «Ikzelf behoor tot de generatie van ná de kolonisatie en eigenlijk zijn alle herinneringen die ik daaraan heb, positief. Mijn moeder is Congolese en heeft mij niet lang geleden nog gezegd dat ze betreurt hoe het daarna verder met Congo gelopen is. Veel volkse, naïvere Congolezen zoals mijn tantes, die niet weten wat er op politiek vlak allemaal schuil ging achter de kolonisatie, houden nog steeds van die periode. Er werd toen vanalles georganiseerd: voor vrouwen, op vlak van onderwijs, voor de kinderen. Minder naïve mensen weten dat goud, diamant en grondstoffen werden weggeroofd, en dat kunst werd gestolen. Gestolen, weggehaald, "beschermd". Het gewone volk geeft zich daar geen rekenschap van, maar de politici en zakenlui wisten goed wat ze deden. In het oosten van Congo waar nog veel kobalt en diamant zit, wordt dat nog steeds rechtstreeks geëxporteerd via mooie, goed georganiseerde privéluchthavens terwijl de bevolking in de omgeving verder lijdt. De zakenwereld houdt de miserie in stand opdat de toeristen wegblijven. Ik weet dat, maar wat kan ik doen?»

Politiek discours

Veto: Vorig jaar deed u mee aan het benefietconcert voor Haïti in Bozar. Gelooft u dan toch niet dat artiesten een verschil kunnen maken op politiek en sociaal vlak?

Daulne: «Het fenomeen muziek heeft iets magisch, omdat muziek mensen kan leiden als een muze en een ambiance kan scheppen die een grote impact heeft op de menselijke energie. Dat is iets waarover politici geen controle hebben: als je muziek overtuigend is, luisteren de mensen naar je. Het is daarom dat muzikanten vaak een boodschap willen meegeven in hun muziek en is het geen politiek discours, dan zijn het wel melodieën die de mensen willen meenemen naar een andere wereld waar alles beter is.»

Veto: Als muziek zo'n impact heeft op menselijke energie, hoe voelt u zich dan nu, na uw optreden?

Daulne: «Op dit moment zit ik vol energie. Gelukkig maar dat ik veel energie heb, zowel fysiek als moreel, want ik klop lange dagen. Ik sta vroeg op om elke dag een kind naar school te brengen en ga laat slapen. Morele energie, dat is ook als het moeilijk gaat kunnen zeggen: "Allez, on y va." Als ik gepassioneerd met iets bezig ben, valt daar niks aan te doen. Als een melodie me plots inspireert, kan ik daar tot vier uur 's nachts mee bezig zijn tot ik plots besef dat ik moet gaan slapen (lacht). De energie na een concert gebruik ik om nummers of teksten te schrijven, te lachen en plezier te maken met de rest van de band.»

Veto: Bent u dan echt áltijd met creatieve dingen bezig?

Daulne: «Ik krijg steeds de indruk dat ik mijn tijd verdoe wanneer ik niets aan het creëren ben. Ik weet ook niet hoe dat komt. I recycle everything. Iets inspireert me om een nummer te schrijven, ik ben er tot 's nachts mee bezig en wanneer ik het de volgende dag herbekijk zeg ik "oeioeioei" of "wauw". Als je foto's neemt, gaat het van "klik klik klik" en dan zit er één foto tussen die goed is. Zo gaat het ook met songs: je schrijft en schrijft en schrijft, en er zit één goed nummer tussen.»