Ontploffing in zoölogisch museum

"Ik haat dieren. Ik lust geen vlees maar ik eet het uit principe." Dat zei Hans Teeuwen. Hans Teeuwen werd gek. Net zoals Ernest Hemmingway, Silvia Plath, Brian Wilson en onze grootvader. Onze grootvader, die begon als een krantenjongen, verliet onze grootmoeder voor een carny. De rest van zijn leven beet hij kippenhoofden af voor een nikkel.

De Dehaentjes

Vorige zondag bezochten we in het kader van de Dag van de Wetenschap, het zoölogisch museum, een evenement bij dit lezen reeds gedateerd. Wat ook oud nieuws is, is de trekduif (Ectopistes migratorius). Die komt uit de Verenigde Staten. Of kwam. Want hoewel die ten tijde van de Europese kolonisten de meest voorkomende vogel in de VS was, is hij nu uitgestorven. Sic transit gloria mundi. Laat het een wijze les zijn voor ons allen!

Ontploffing

Nee, het was geen ontploffing die Martha, de laatste trekduif, van het leven beroofde. Zij stierf in alle vrede, maar in gevangenschap. Wij zouden liever sterven in een ontploffing, dan in gevangenschap. Want censuur, dat is de duivel. Ooit hebben wij de duivel in de ogen gekeken. Wij vochten 78 ronden tegen Charlie, de man in het zwart. Charlie was een worthy fucking adversary.

Het was druk in het museum. Veel enthousiaste, jonge kinderen met hun ouders, maar ook minder enthousiaste pubers. Zo was er een vader van een vijftienjarig meisje. Het meisje had oortjes in en vroeg verveeld en met aandrang "of we naar huis kunnen?" De vader, in een krampachtige poging om van deze familie uitstap nog wat te maken wees naar menselijke foetussen op formol en zei: "Zo klein ben jij ook nog ooit geweest." De dochter rolde met de ogen en liep snel weg.

Een bezoekster van de tentoonstelling, Els, wiens vader een hoge pief is aan de K.U.Leuven, getuigt: "Ik vind dat het belangrijk is om biodiversiteit te documenteren. We hebben een belangrijke verantwoordelijkheid tegenover het klimaat die te weinig wordt opgenomen door onze vertegenwoordigers in Kopen-hagen, Nagoya en Cancún. Cancún is wel pas binnen twee weken maar ik heb er geen goed oog in. Ik vind overigens dat Colruyt bespaart waar het nodig is, zowel ecologisch als economisch. Dat merk je meteen in je portemonnee."

Els, die als kind werd aangevallen door een bruine beer, kan niettemin nog steeds genieten van het museum. "Ik weet afgrijselijk weinig van biologie en dieren spreken me niet zo aan, maar deze tentoonstelling wist me van begin tot einde te boeien."

Walvis

Het pronkstuk van het museum is het skelet van een Groenlandse Walvis (Balaena mysticetus). Zullen we anders eens een feitje over Groenland vertellen? Waarom is IJsland groen en Groenland ijzig? Het antwoord is te vinden ten tijde van de Vikingen. De afwijkende naamgeving was er om de Vikingen te verwarren.

En verwarring, die was er. Wat was er nu groen, en wat was er nu ijzig? Waarom is het symbool van Wallonië een haan? Wat is de zin van het leven? Wanneer een boom in een bos omvalt zonder aanwezigen, is er dan geluid? Waar het op neerkomt, is conventie. Met conventies weet iedereen waar hij aan toe is. Want goede afspraken maken goede vrienden.

Tot slot bezochten wij nog de universiteitshallen in de Naamsestraat waar tal van kinderen kleine proefjes konden doen. Ze amuseerden zich te pletter en leerden bij. Wij vonden het jolijt aanstekelijk. Week van zoveel dierenliefde haastten we ons naar de plaatselijke dierenwinkel om ons ook zo'n dier aan te schaffen. Een kuikentje of toch liever een schildpadje? Waarom kiezen? We trakteerden onszelf op een kuikentje én een schildpadje, en doopten hen Oscar en Eugène. Oscar en Eugène zijn onze wereld. Daarom konden we vorige vorige donderdag, ook alweer eventjes geleden, niet naar LOKOmotion. Vandaar ook geen artikel daarover deze week. 't Is allemaal da nie maar er is veel van da bij, he.