Dit was 2010 volgens Luc Janssen

Het jaar is uitgeput. Het jaar hang in de touwen. Het jaar is ingedut. Het jaar moet afbouwen. Maar niet zonder grondig terug te blikken en te reflecteren, vinden ze bij 30CC.

Geert Janssen

Onder de vlag Dit was 2010! wordt deze week het aflopende jaar grondig geanalyseerd. Dinsdag de actualiteit, woensdag de muziek, donderdag het voetbal. Onze voorkeur gaat uit naar de middelste dag. Wij zijn een gewaardeerd popkenner in het diepst van onze gedachten.

Klasbakken als Alex Agnew en Tim Vanhamel komen met nobele onbekenden als Nona Mez de avond in vuur en vlam zetten. Ringmeester van dienst voor dit circus is Luc Janssen. Een telefoontje! Een telefoontje! Ons koninkrijk voor een telefoontje!

Luc Janssen: «Er is zoveel in de muziek gebeurd dat je voor een representatief avondje een half jaar nodig zou hebben. Maar Dit was 2010! zal wel interessant worden.»

«De gasten spelen hetzij in hun eigen bezetting, hetzij begeleid door Jan Hautekiet en Patrick Riguelle. Ik zal ze interviewen en Alex Agnew zal er de nodige spitante commentaar boven op gooien.»

Veto: Bent u zelf een man van eindejaarslijstjes?

Janssen: «Ik ben zelf niet iemand die de balans opmaakt aan het einde van het jaar. Ik kijk meestal vooruit naar wat er zit aan te komen. Maar als je wil, kijk ik wel even terug.»

«Ik ben zelf nogal een donker iemand dus ik vond High Violet van The National pure pop noir. Een donker pak chocolade hoewel het bleke jongens zijn. Ze stonden vorige zomer op het hoofdpodium van Pukkelpop. Dat is elk jaar een hoogtepunt voor mij, omdat ik er ook aan meewerk.»

«Tame Impala heeft met Innerspeaker een interessante plaat gemaakt. Een soort nieuwe psychedelica overgoten met de elektronische trucs van vandaag. Ze komen dan nog uit Australië, een land waarvan je geen psychedelica verwacht. Hoewel die Aboriginals natuurlijk constant high rondlopen. Veel mensen grijpen tegenwoordig terug naar The Beatles om te herdenken dat John Lennon dertig jaar dood is. Ik heb daar weinig mee, geef mij maar Tame Impala, dat zijn de Beatles na een avondje kleurrijke paddestoelen.»

«De Leuvense plaat van het jaar, het mooiste dat op mijn radar verschenen is, was Isbells, de Belgische Elliot Smith.»

Snorren

Veto: Heeft u op Rock Werchter en Pukkelpop nog tijd om tussen het presenteren door optredens mee te pikken?

Janssen: «Bands helemaal zien is er sowieso nooit bij. Verder is het heel nauwkeurig uitkiezen en plannen. Op Werchter valt het mee, er zijn minder bands en maar twee podia. Op Pukkelpop moet ik op voorhand een spoorboekje maken en mis ik toch nog treinen. Op Pukkelpop zijn de afstanden groter en heb ik zeer ecologisch onverantwoord een scooter om van het ene podium naar het andere te snorren. Desondanks lukt het me nooit om alles te zien wat ik wil.»

Veto: Wat verwacht u muzikaal van 2011?

Janssen: «Als ik één tip mag geven: James Blake, een zeer gevoelig iemand. Een Britse producer en zanger met een heel bijzonder geluid. Niet te verwaren met de sonore irritatie van James Blunt. Blake maakt elektronica en dubstep, maar hij heeft een geweldige stem. Hij is net zoals Jamie Lidell begonnen als laptopartiest, maar wel een laptopartiest met wereldsongs. Hij klinkt net als Jamie heel soulvol. Je lezers moeten maar even het prachtige Limit to your love googelen. Ik kijk heel erg uit naar zijn debuut. Ik ben er zeker van dat hij op Pukkelpop zal staan.»