Spencer the Rover "Waarin zit de waarde van het leven?"

Koen Renders - alias Spencer the Rover - stelde woensdag zijn nieuwe conceptplaat "The accident (and other love stories)" voor in STUK. Zijn rugdekking bestond uit een groot orkest voorzien van toeters en bellen. Wij schoven aan voor de nabespreking.

Geert Janssen

Koen Renders: «Het is heel goed meegevallen. Ik vond het spijtig dat het zo snel voorbij was.»

Veto: Zorgt een groot orkest voor meer stress of is het net een powertrip dat al die muzikanten doen wat u zegt?

Renders: «Ik dacht op voorhand dat het heel stressy zou zijn, we hebben enkel de dag zelf kunnen repeteren met de strijkers en de blazers. Maar iedereen was supergoed voorbereid, het is allemaal goedgekomen.»

Veto: Het woord plaat lijkt een understatement om "The accident" te omschrijven.

Renders: «Ze duurt nochtans maar een dik half uur. In de diepte is het serieus uitgepuurd. Ik wilde iets maken dat mensen zou fascineren en bezighouden. Te horen aan de reacties is dat gelukt. Ik heb lang aan The accident gewerkt. Tussen het begin van de opnames en het afwerken ligt meer dan twee jaar. Maar ik werd het zelf niet beu. Nu hoor ik wel nog de mankementen maar dat is altijd zo. Een plaat is nooit af, op een gegeven ogenblik moet je ze gewoon loslaten.»

Geblokkeerd

Veto: Uw vorige plaat, "Spencer is your friend", is al zes jaar oud.

Renders: «Ik ben toen direct opnieuw beginnen te schrijven om snel een nieuwe plaat maken. Ik ben daarin geblokkeerd geraakt en moest een nieuw startpunt vinden. Ik wilde ergens naartoe waar ik de feeling nog niet voor had. Daar heb ik drie jaar aan gewerkt. Door nummers te schrijven, door meer piano te spelen, door naar andere muziek te luisteren, klassiek vooral. Ik wilde al langer een conceptplaat maken, maar ik was er nog niet klaar voor.»

Veto: Was het verhaal het uitgangspunt of ontstond het gaandeweg?

Renders: «Gaandeweg. Het verhaal wordt ook niet van voor naar achter verteld, het zit als een puzzel in elkaar. Er zit veel melancholie in. Ik wentel mij daar graag in, maar dat is meer esthetiek dan een eerlijk gevoel.»

Veto: Bij de cd-voorstelling beëindigde u de plaat met een cover van "What a wonderful world" van Louis Armstrong. Op de plaat is dat niet, waardoor het einde veel ambiguër is.

Renders: «Het laatste nummer, Bye bye big blue eyes is positief noch negatief, er zit geen moraal in. Er wordt wel een open vraag gesteld: waarin zit de waarde van het leven? In heftige gebeurtenissen die pijn doen, maar je wel het gevoel geven dat je leeft? Of juist in het wegnemen van pijn en dramatiek?»

Speels

Veto: Op de website van STUK wordt Brian Wilson genoemd als invloed.

Renders: «Er zitten zeker Beach Boyselementen in: de backings, harmonieën in de piano's. Dat zijn gevoeligheden die ik van Brian Wilson heb gepikt. SMiLE is voor mij hét voorbeeld om op een speelse manier met muzikale thema's om te gaan. Die plaat verbaast mij elke keer dat ik er naar luister. Los van die invloed heb ik met deze plaat wel een eigen stem gevonden. Er staat geen nummer op dat van Brian Wilson had kunnen zijn.»

Veto: In de linernotes bedank je Ron Sexsmith. Drie jaar geleden heb voor het Vadermoordfestival enkele nummers van hem gecoverd.

Renders: «Hij is zeker een held van mij. Als je een tijd met muziek bezig bent, gebeurt het nog maar zelden dat iemand je diep beïnvloedt. Ik heb Sexsmiths muziek leren kennen toen ik 26 was, midden de jaren negentig. Ik vond dat helemaal geen toffe muzikale periode, het negatieve van de grunge enzo. Zijn muziek straalde hoop en eerlijkheid uit. Ik heb hem gecontacteerd en hij heeft voor deze plaat wat teksten nagelezen. Hij had er mooie dingen over te zeggen en heeft zelfs wat suggesties gedaan. Heel fijn.»